အခန္းေထာင့္ကသစ္ပင္

  photo source:  http://fusionbonsai.files.wordpress.com/2012/01/bp16.jpg

တစ္ခုေသာ ညေနခင္းတြင္ က်ြန္ေတာ္သည္ ပန္းေတြႏွင့္ သစ္ပင္မ်ားရိွိရာ ေနရာေလးတစ္ခုကို ေရာက္သြားခဲ့၏။ သစ္ပင္ေတြက စိမ္းစုိစို ပန္းေတြက အေရာင္ေသြးစံုလို႕ စိတ္ခ်မ္းသာဖြယ္ပါပဲ။

မွိဳင္ေတြေတြ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္အနားကို မထင္မွတ္လိုက္ပါဘဲ ခ်ဥ္းကပ္သြားမိ၏။ ဒီအခ်ိန္ထိ က်ြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ျမတ္ႏိုးပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္တို႕ မျဖစ္ထြန္းေသး။ ဒါေပမယ့္ သစ္ပင္ေလးနဲ႕ က်ြန္ေတာ္ စိတ္ခ်င္း နီးစပ္မွဳေတြ ရခဲ့တယ္ဆိုမလားပဲ။

ေနာက္ေန႕ေတြ ေနာက္ေန႕ေတြလည္း အဲသည့္ေနရာကို သြားလို႕ သစ္ပင္ေလးကို သြားၾကည့္မိတယ္။ ရင္းႏီွးစိတ္ေတြ အျမစ္တြယ္ခဲ့ၿပီကိုး။

xxx

တေန႕ေတာ့ သစ္ပင္ေလးက က်ြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သလိုပဲ။ : ငါမင္းကိုျမတ္ႏိုးတယ္။ ငါ့ကို စိုက္ပ်ိဳးပါ။ အထီးက်န္ဆန္တဲ့ဘဝမွာ ေနသားက်ေပမယ့္ ျမတ္ႏိုးမိပါသတဲ့:။

သူတစ္ပါးအတြက္ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ က်ြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သစ္တစ္ပင္ ထပ္စိုက္ဖို႕ခက္ခဲေနပါသည္။ တစ္ပင္စိုက္လွ်င္ တစ္ပင္ဆိုသလို က်ြန္ေတာ္ႏွင့္ထပ္တူ ရွင္သန္ေစခ်င္ေနမိတာကိုး။ 

ဒီမတိုင္မီက သစ္ပင္ပုိင္ရွင္က စိုက္ပ်ဳိးေပးပါရန္ လိုလိုလားလားေတာင္းဆိုမွဳမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သစ္ပင္တစ္ပင္ စိုက္ပိ်ဳးခဲ့ဖူးေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေမႊးၾကဴလွပေသာ ပန္းရနံ႕မ်ားႏွင့္ ထံုမႊမ္းေစရပါမည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခ်မ္းသာမွဳမွန္သမွ်ကို ပြင့္ေသာပန္းမ်ားႏွင့္ ျဖစ္တည္ေစရမည္ဟူေသာ စကားအထပ္ထပ္ႏွင့္ သစ္ပင္တစ္ပင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ လန္းရႊင္ခဲ့၏။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ထိုသစ္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့၏။ သို႕ေသာ္ ပန္းပြင့္ရန္ကိုကား သူပ်က္ကြက္ခဲ့၏။ ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရိွေသာ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းပြင့္မယ္ဆိုျပီး မပြင့္တဲ့ သစ္ပင္ ခင္ဗ်ားသာ ျပန္ယူေပေတာ့ဟု စိတ္ဆိုးတၾကီး ျပန္ထိုးအပ္ခဲ့၏။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ပို႕ျပီး သိပ္မၾကာခင္ ပန္းပြင့္လန္းလာ၏။ ပိုင္ရွင္က ျပန္ယူေစခ်င္၍ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းပန္ ခယခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္လက္မခံလိုေတာ့။ ေသခ်ာသည္က ထိုသစ္ပင္အေပၚ ကၽြန္ေတာ့္သံေယာဇဥ္ ပါးရွားခဲ့သည္ပင္။ ၀မ္းနည္းေသာ သစ္ပင္အတြက္ကား ကၽြန္ေတာ္ မတတ္ႏုိင္။ 

တစ္ခါခဲမွန္ဖူးေသာ စာသူငယ္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ယူဖို႕လိုအပ္သည္ဟုထင္သည္။

သို႕ေသာ္....

ယခုသစ္ပင္ေလးအေပၚတြင္ေတာ့ အခါမ်ားစြာ သြားေရာက္ၾကည့္ျပီး သံေယာဇဥ္တို႕ တနင့္တပိုး တိုးလာခဲ့သည္။ ထိုသို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သစ္ပင္ေလး စိုက္ပ်ိဳးမည္ဟု ေနာက္ဆံုးတြင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့၏။ ပိုင္ရွင္ႏွင့္ေတြ႕ၾကည့္ေတာ့ ဤသစ္ပင္တြင္ အျပစ္အနာအဆာေလးမ်ားရိွေၾကာင္း ေျပာဆိုျပသခဲ့၏။ သစ္ပင္ေလး ပန္းပြင့္ရန္ မပြင့္ရန္လည္း မေသခ်ာ။ ယခုသစ္ပင္သည္ ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္ ငြားစြင့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ ေပးမည္ဟု မဆိုႏိုင္။ သူစိတ္ခ်မ္းသာသလိုသာ ရွာၾကံေနမည့္ သစ္ပင္မ်ိဳးတဲ့။ ထို႕ေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးရန္ စဥ္းစားပါတဲ့။ သစ္ပင္၏ အမူအရာမ်ားကလည္း ထိုသို႕ႏွယ္သာ သူျမတ္နိုးခဲ့သည္ဟု ေျပာခ့့ဲသေယာင္ေပမယ့္ ခုေတာ့သူမဟုတ္သေယာင္ ။  ကၽြန္ေတာ္စိုက္ပိ်ဳးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္က်ခ်ိန္က် သူ႕အမူအရာမ်ားသည္ ပိုင္ရွင္ေျပာေသာ စကားမ်ားကဲ့သို႕ထပ္တူပင္။ သို႕ေသာ္ စူးနစ္တြယ္တာျပီး ပိုင္ဆိုင္လိုေသာ ကၽြန္ေတာ္. ထိုသစ္ပင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံႏိုင္ေသာ အျပစ္အနာအဆာမ်ားရိွခဲ့ေသာ္လည္း  ေမ့ပစ္ခြင့္လႊတ္ကာ အိမ္သို႕သယ္ေဆာင္ခဲ့၏။ ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အိ္မ္အခန္းေထာင့္တြင္ ေနရာေပး၍ အျမဲကၽြန္ေတာ္ဂရုစိုက္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

xxx

ကၽြန္ေတာ္၏ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္၊ သင္တန္းတခ်ိဳ႕တက္ခ်ိန္မ်ားမွ လဲြ၍ အခ်ိန္တိုင္းတြင္ ထိုသစ္ပင္အား ျမတ္ႏိုးမွဳအျပည့္ျဖင့္ ဂရုစိုက္လို႕သာ ေနခဲ့၏။ သစ္ပင္အတြက္သာ ကၽြန္ေတာ့္အခ်ိန္တို႕ေပးခဲ့၏။ သစ္ပင္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အရူးအမူးျဖစ္ခဲ့၏။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမတ္ႏုိးေယာင္ျပခဲ့ေသာ သစ္ပင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေတာ့ ရံုးမွျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ သစ္ပင္ေလးအေပၚ ယုယခဲ့သည္။ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့သည္။ သစ္ပင္ေလးအတြက္ ေနေရာင္လိုလွ်င္ ေနေရာင္ရေစဖို႕။ ေရဓာတ္လိုအပ္လွ်င္ ေရဓာတ္ရေစဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ႏွင့္ လိုအပ္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးခ့ဲသည္။ သစ္ပင္ေလး လန္းရႊင္ေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သည္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္္ ေစာင့္ေရွာက္ျမတ္ႏုိးမွဳေအာက္မွာ သစ္ပင္ေလး လန္းရႊင္ေစလိုသည္။ အထီးက်န္ဆန္လြန္းေသာ သစ္ပင္ေလး မျဖစ္ေစရ။ သစ္ပင္ေလးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္လံုးရိွသည္။ သည္သို႕သာ ကၽြန္ေတာ္ခံယူထားခဲ့၏။

xxx

အစအစ ပထမတြင္ သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ထံပါးတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ေပသည္။ လန္းဆတ္ေသာ အမူအရာမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ အျပံဳးမ်ားပင္ လန္းပြင့္လာသလုိလို။ မင္းကိုငါျမတ္ႏုိးတယ္ဟု မၾကာခဏ ေျပာလာသလုိထင္မိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သစ္ပင္ေလး လန္္းရႊင္ေနလွ်င္ ျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏုိင္သမွ် လိုအပ္သမွ် လုပ္ေပးဦးမည္။ လုပ္ေပးခ်င္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္သစ္ပင္ေလးကို အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္းသာ အရိပ္ၾကည့္ေနခ်င္သည္။ သုိ႕ေသာ္ သစ္ပင္ေလး သည္ သူ႕သဘာ၀အရ မ်ိဳးတူ သစ္ပင္တုိ႕အၾကားတြင္ စိတ္ခ်မ္းသာေပမည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မ်ိဳးတူေတြ႕တိုင္း ပိုလန္းဆတ္လာတတ္ေသာ သစ္ပင္ေလးအတြက္ တခါတရံ ကၽြန္ေတာ့္ ဂရုစိုက္မ်ားက တိုးမေပါက္ခဲ့။ မ်ိဳးတူမ်ားၾကား ေပ်ာ္ေမြ႕လိုေသာ သစ္ပင္ေလးအတြက္ အပတ္စဥ္ ရံုးပိတ္ရက္တိုင္း မ်ိဳးတူမ်ားၾကားသို႕ သြားေရာက္ပို႕ေဆာင္ေပးျပီးတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ လန္းဆတ္ တက္ၾကြေနခဲ့ေသာ သစ္ပင္ေလးအား တိတ္တဆိတ္ သြားၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ပါေရာေပ်ာ္ေပးခဲ့သည္လည္း ရိွ၏။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေနရသည္ထက္ သူ႕မ်ိဳးတူမ်ားအၾကားေနရသည္ကို လန္းဆန္းတက္ၾကြေပ်ာ္ရႊင္ေယာင္ ေပၚေပၚတင္တင္ျပခဲ့ေသာ သစ္ပင္၏အမူအရာမ်ားေၾကာင့္ ရင္ထဲစို႕နင့္ ခံစားခဲ့ရသည္မ်ားလည္းရိွ၏။ ကၽြန္ေတာ္က ခံစားခ်က္ ျပင္းထန္လြန္းသည္ကိုး။

ထိုသို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ သစ္ပင္ေလးသည္ ေပ်ာ္တလွည့္ ညိွဳးတလွည့္ျဖင့္ သက္တမ္း ၾကာခဲ့သည္။ သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေထာင့္သုိ႕ေရာက္ခဲ့တဲ့ ရက္စဲြေလးေတြ ေရာက္လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က သစ္ပင္ေလးကို ေျပာေလ့ရိွ၏။ မင္း ကိုယ့္အခန္းကိုေရာက္တာ ဘယ္ႏွလၾကာျပီကြ။ ေပ်ာ္ရဲ႕လား။ မင္းကိုေတာ့ ျမတ္ႏုိးစိတ္ေတြ တိုးတိုးလာတယ္။ မင္းေရာ ျမတ္ႏိုးေသးလားကြ။ ေတြ႕စတံုးကလိုေလ။ မင္းျမတ္ႏိုးေသးရဲ႕လား။ ညိွဳးႏြမ္းမေနပါနဲ႕ကြာ။ မင္းကို အျမဲလန္းဆန္းေနတာပဲ ျမင္ခ်င္တာ။ မင္းဘာလုိအပ္သလဲေျပာ။ ေပးဖို႕အဆင္သင့္ပဲ။ ဘာလုိေနလည္း။ ေနမေကာင္းဘူးလား။ ဧကႏၲ ေနေရာင္ျခည္ နည္းျပန္ျပီထင္တယ္။ ဆိုကာ ေနေရာင္ျခည္ထဲ ခ်ေပးဖို႕လည္း မပ်က္ကြက္ခဲ့။ သို႕ေပမယ့္ သစ္ပင္ေလးက စကားျပန္မလာရံုအျပင္ အမူအရာနဲ႕လည္း လန္းဆန္းတက္ၾကြပံုေတာင္ မျပေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲ ေနရတာ ညိွဳးေရာ္ေနသေယာင္ေတြ အထပ္ထပ္ျပလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။

သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္အခန္းတြင္ မေနလိုေတာ့ဘူးလား။

ပန္းမပြင့္ေပမယ့္၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လတ္ဆတ္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ သစ္ပင္ေလးက မဖန္တီးေပးခဲ့ေပမယ့္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္စကားေတြအေပၚ တခါတရံ သူလန္းဆတ္ေသာအမူအရာေတြနဲ႕ တံု႕ျပန္ခဲ့လွ်င္ေတာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္က ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လွည့္ဖ်ားကာ အရင္က သစ္ပင္ေလးက ျမတ္ႏုိးလုိ႕ ငါ့ကုိ စိုက္ပ်ိဳးေစလိုတဲ့ အမူအရာေတြျပခဲ့လုိ႕ ျမတ္ႏုိးတဲ့ ငါက စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တာပဲ။ သူ ေနေရာင္လုိလို႕ ညိွဳးငယ္ေနတာ ေနမွာပါ။ ေရဓာတ္မ်ားခန္းေျခာက္ေနသလား။ ငါေဆာင္ၾကဥ္းေပးဦမွ ဆိုကာ တတ္သမွ်နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ပိုလို႕သာ ဂရုစိုက္ျမဲ။  ဤသို႕နည္းျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လွည့္ဖ်ား၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လာလွ်င္ ထိုစိတ္တုိ႕ကို ခပ္ေ၀းေ၀းသုိ႕ ေမာင္းထုတ္ညာခဲ့သည္။ 

xxx

သုိ႕ေပမယ့္ သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေထာင့္တြင္ ေနရသည္မွာ မေပ်ာ္ရႊင္ေၾကာင္း ႏွင့္ မ်ိဳးတူ သစ္ပင္တစ္ပင္ႏွင့္ ေ၀းခဲ့ျခင္းအတြက္ ညိွဳးႏြမ္းခံစားေနရသည္မွာေသခ်ာေၾကာင္း ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ညာေနခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္  သိခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေထာင့္တြင္ မေပ်ာ္ေတာ့ေသာ သစ္ပင္ေလးကို မစြန္႕ခြာခ်င္ေသာ ကၽြန္ေတာ္၊ သစ္ပင္ေလးအနား ဖက္တြယ္ကာ အရင္လိုပင္ ဂရုစိုက္ေနဆဲ၊ အရင္လိုပင္ စကားျပန္မလာတတ္ေသာ သစ္ပင္ေလးအေပၚ ျမတ္ႏိုးမွဳစကားေတြ တတြတ္တြတ္သြန္ခ်ေနဆဲ။ သစ္ပင္က ညိွဳးႏြမ္း မေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ႕ တုန္႕ျပန္ ၊ ကၽြန္ေတာ္က ျမတ္ႏိုးမွဳေတြ သြန္ခ်။ သည္အေျခအေနကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေတာင့္ခံႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

ဤသို႕ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲ တစ္စထက္ တစ္စ တိုး၍ ေျခာက္ေသြ႕ ညိွဳးႏြမ္းလာတဲ့ သစ္ပင္ေလးရဲ႕ မေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ကၽြန္ေတာ္ၾကာေတာ့ မၾကည့္ရက္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မစြန္႕လႊတ္လိုတဲ့ တြယ္တာျမတ္ႏုိးစိတ္ ၾကီးလြန္းတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ႕ အစဲြအလန္းၾကီးစြာ ခံစားေနရမွဳကိုလည္း မၾကည့္ရက္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စြန္႕ခြာသြားလုိတဲ့ သစ္ပင္ေလးအတြက္ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ သစ္ပင္ေလး သြားခ်င္တဲ့အရပ္ကိုသြားပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ဂရုစိုက္ ျမတ္ႏုိးျခင္းေတြေအာက္မွာ မေပ်ာ္လို ၊ ဆက္လက္ရွင္သန္ၾကီးထြားျခင္း မျပဳလိုေတာ့တဲ့ စြန္႕ခြာလိုတဲ့ သစ္ပင္ေလး ေပ်ာ္ရာေနရာမွာ ေပ်ာ္သလုိ ရွာၾကံေနပါေစေတာ့။

ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ စေတးကာ သစ္ပင္ေလးအား မူလသယ္ေဆာင္လာခဲ့ရာမ်ိဳးတူ သစ္ပင္ရိွရာအရပ္သို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ပို႕ေပးခဲ့သည္။

သုိ႕ပါေသာ္လည္း မာန္၀င့္တဲ့ မ်ိဳးတူ သစ္ပင္ၾကားမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေနဖို႕၊ ဘာမဆုိေတာင့္ခံႏိုင္ဖို႕နဲ႕  ပိုင္ရွင္က ကၽြန္ေတာ့္လို သစ္ပင္ေလးအေပၚ တယုတယ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းမရိွလွ်င္ မိမိကိုယ္ကို ရပ္တည္ဂရုစိုက္ဖို႕ ၊ အထီးက်န္ ၀မ္းနည္းျခင္း ျဖစ္တည္လာလွ်င္ လြတ္ေျမာက္ေစဖို႕ အေၾကာင္းေတြ တတြတ္တြတ္ မွာၾကားရင္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘာစကားမွမဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လတ္ဆတ္ျခင္းေတြ မျပေတာ့ေသာ သစ္ပင္ေလးကို မူလေနရပ္သို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ပို႕ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။

xxx

ခုေတာ့ သစ္ပင္ေလးေနခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေထာင့္သည္ ညိွဳးငယ္ ၀မ္းနည္းစြာျဖင့္ ကြက္လပ္ေလးျဖစ္လုိ႕ေနသည္။ ထိုအခန္းေထာင့္တြင္ မေနလိုေတာ့သည့္ သစ္ပင္ေလးကေတာ့ ျမတ္ႏိုးမွဳေတြ သြန္ခ်ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဂရုစိုက္မွဳမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္၍ မ်ိဳးတူသစ္ပင္ဆီသို႕ သြားႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနမည္လား။ ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာ။ 

သစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ရွင္သန္လန္းဆတ္ေစလိုေသာကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႏွင့္ ၊ ညိွဳးေရာ္ေျခာက္ေသြ႕လ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အား ႏွဳတ္ဆက္စကားပင္ မဆိုေလခဲ့ေသာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ျမတ္ႏိုးမွဳတို႕ ပံုႏွင္းအပ္ခံခဲ့ရေသာ သစ္ပင္ေလးအား ျမင္ေယာင္ျပီး ေနာင္တစ္ၾကိမ္ သစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ရြံသြားပါသည္။ 

ခု …..ညိွဳးေရာ္၀မ္းနည္းေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေထာင့္တြင္ ကြက္လပ္။ ျမတ္နိုးခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲတြင္ သစ္ပင္ေလးအတြက္ ခံစားခ်က္ေတြ ျပည့္ၾကပ္။

ၾကည္ျဖဴပိုင္

၈-စက္တင္ဘာ-၂၀၁၃

ေန႕လည္ ၁၂ နာရီ ၄၅ မိနစ္

Read More

ေဖ့စ္ဘုတ္နဲ႕ ေအးတုတ္

(၁)

ကိုထြန္းေမာင္ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ျပီး မခင္ေမတစ္ေယာက္ သက္ျပင္းတခ်ခ် မ်က္ေစာင္းတထုိးထိုးရိွေနသည္။ ကုိထြန္းေမာင္သာ အရင္လို သူမကုိ ဂရုတစိုက္ရိွခဲ့လွ်င္ ဤအျဖစ္ကို သိေပမည္။ ခုေတာ့ သူမတစ္ေယာက္တည္းသာ က်ိတ္ခံစားေနရသည္ေပါ့။

ကုိထြန္းေမာင္ၾကီးကေတာ့ ထိုအျဖစ္ကုိမသိ။ ေဖ့စ္ဘုတ္ကိုသာ သည္းသည္းမည္းမည္းၾကည့္ေနသည္။ သူမဆီက လွဳပ္ရွားသံသဲ့သဲ့ၾကားလွ်င္ေတာ့ သူမ,မျမင္ရေစရန္  စာမ်က္ႏွာကို ေအာက္ခ်ထားတတ္သည္။ ထိုသို႕လုပ္ေလ သူမက အသည္းယားေလပင္။ ဘယ့္ႏွယ္ လင္မယားခ်င္းပဲ။ သူသာရိုးသားလွ်င္ ဘာမွကြယ္၀ွက္ထားစရာမရိွ။ ခုေတာ့ သူမအနားလာမွာပဲေၾကာက္ေနရေသး။ ခက္ပါေသးတယ္ေလ။ သည္ေယာက္်ားနဲ႕ေတာ့။

“အကုိ မအိပ္ေသးဘူးလား။ ၁၁ခဲြေနျပီေလ။ မနက္က် အေစာၾကီးထျပီး အလုပ္သြားရဦးမွာ။ ပိတ္ရက္က်မွၾကည့္ပါလား။ လာ…အိပ္ၾကစို႕ေနာ္“

“အင္းပါကြာ…အိပ္မွာပါ။ မင္းအရင္အိပ္ႏွင့္။ ကုိယ္ဒီမွာအလုပ္ကိစၥ အီးေမးလ္စစ္စရာရိွလုိ႕။“

အမေလး….အလုပ္ကိစၥတဲ့.. ယံုခ်င္စရာ ခပ္ဟုတ္ဟုတ္ပဲ။ ခုနကပဲ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပံုကို လက္မေထာင္ (like) လုပ္ျပီးခ်ိန္မွာ သူမအသံေၾကာင့္ ဖ်တ္ခနဲ ပိတ္ပစ္လုိက္တာ မသိတာလိုက္လို႕။

ေတြးရင္းနဲ႕ ေဒါသႏွင့္အတူ ၀မ္းနည္းမွဳစြက္လာတာေၾကာင့္ ႏွဳတ္ခမ္းေလးတင္းတင္းေစ့ ကိုက္လိုက္ကာ သူ႕ကုိ ေက်ာခိုင္းပစ္လုိက္သည္။ ဒီထက္ဆက္၍ “လာပါ။ အိပ္ပါဆို။ ရွင္ကအလုပ္သြားရမွာမုိ႕ ေမက ရွင္အိပ္ေရးမ၀မွာစိုးလုိ႕ ေျပာေနတာရွင့္“ လုိ႕အထြန္႕တက္လွ်င္ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာက အိပ္ယာေပၚသို႕ ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္၀င္ေရာက္ေပလိမ့္ဦးမည္။ သည္ေတာ့မေျပာတာပဲေကာင္းတယ္။

အိပ္ယာထဲေရာက္ေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႕မအိပ္တတ္။ အိုင္ဖုန္းကို လက္ထဲကိုင္လုိ႕ ပက္လက္ၾကီးကေန ဖုန္းမ်က္ႏွာျပင္ကုိ လက္နဲ႕ပြတ္ဆဲြလုိ႕ ဓာတ္ပံုေတြလိုက္ၾကည့္ျပီး လွတပတေလးမ်ားေတြ႕လို႕ကေတာ့ လက္မတစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ အသာေလးေထာင္္လိုက္ေသးတာ။

သူမက မေတာ္တဆမ်ားသူ႕ဖက္လွည့္လုိက္လုိ႕ကေတာ့။ ဖုန္း ပါ၀ါ ကုိပိတ္လို႕ အိပ္ယာေဘးက စားပဲြေပၚတင္ျပီး အိပ္ဖို႕အေရးၾကီးသေယာင္လုပ္ပစ္တတ္တာမို႕ ခင္ပြန္းသည္ အိပ္ေရးပ်က္မွာစုိးတာနဲ႕ပဲ စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့။ သည္ေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ သူအလုပ္ကျပန္ေရာက္ခ်ိန္ သူမျပင္ဆင္ေပးတဲ့ ထမင္းကို ဖုန္းကေန သတင္းဖတ္သလုိလို သီခ်င္းၾကည့္သလိုလိုႏွင့္ စားမည္။ သူမက စကားစျမည္ေေျပာလွ်င္ေတာ့ “အင္း…“ ေအး..“ စတဲ့ စကားလံုးေရလိုက္ငါးလိုက္မ်ားႏွင့္ ညစာထမင္းကုိ စိတ္မပါတပါ စားမည္။ လင္မယားရယ္လုိ႕ ေျပာကာဆိုကာ စားကာေသာက္ကာႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာခ်ိ္န္မရိွ။စားေသာက္ျပီးျပန္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ အီးေမးလ္စစ္သလုိလို၊  ျမန္မာျပည္ကသတင္းေတြသိဖို႕ရန္အတြက္ အြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ေတြဲဖတ္သလိုလိုႏွင့္ ၀ဘ္ဆိုက္ေတြဖြင့္ထားသည္။ ျပီးလွ်င္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕အဓိက က်င္လည္က်က္စားေလ့ရိွသည္က ေဖ့စဘုတ္။

(၂)

ေဖ့စ္ဘုတ္အေၾကာင္းကို အရင္ကေတာ့ မခင္ေမ သိပ္မသိခဲ့။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အျပင္ေလွ်ာက္လည္ၾကလွ်င္ တခါတရံ အုပ္စုပံုေလးမ်ားရိုက္ၾကသည္။ ထိုအခါတြင္ေတာ့ ကင္မရာေကာင္းေကာင္းပါေသာသူက ဓာတ္ပံုမ်ားရိုက္ေပးျပီး. ….“ညက်ရင္မင္းတို႕လင္မယားကို ငါတဂ္လိုက္မယ္ေနာ္“ ဟုေျပာကာ လမ္းခဲြသြားၾကစျမဲ။ ထိုစကားကုိ ၾကားဖန္မ်ားလာေတာ့ သူမကသိခ်င္လာလုိ႕ ကုိထြန္းေမာင္ကို ေမးခဲ့သည္။ “ အကုိ သူတို႕က ေမတို႕ကုိ ဘာတဂ္မွာလည္း။ ဘာေျပာသြားတာလည္း။“  ထိုစဥ္တုန္းက(မွတ္မွတ္ရရ၂၀၁၀ေလာက္ကေပါ့) သူလည္း ဒီေလာက္ၾကီး တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္မသံုးေသး။ “ေအးပါ..ညက်ရင္ ေဖ့စ္ဘုတ္  ဖြင့္္ျပီးရင္ျပမယ္“ ဟုေျပာခဲ့ေတာ့ ညဖက္သာေရာက္ခ်င္ခဲ့မိသည္။

ညဖက္ေရာက္ေတာ့ အကုိ႕နားကပ္ခါ ေန႕ခင္းကရိုက္ထားခဲ့သည္ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္မွာ ျမင္ရေတာ့ ေပ်ာ္လုိက္တာ။ သူမ်ားေတြက မွတ္ခ်က္ေတြေရးထားတာလုိက္ဖတ္ျပီးေတာ့လည္းတျပံဳးျပံဳး။ အကုိကေတာ့ အဲ့တုန္းကဘာမွ မေရးသလို like လည္းမလုပ္ခဲ့။ ေျပာရရင္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘုတ္ရည္ မလည္ေသးဘူးေပါ့။

သည့္ေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူမလည္း အိမ္မွဳကိစၥေတြ။ အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္ေတြႏွင့္ မအားလပ္ႏိုင္ဘဲ ေဖ့စ္ဘုတ္အေၾကာင္းကို စိတ္ကူးထဲေတာင္မရိွခဲ့။ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနလုိ႕ အင္တာနက္အလြယ္တကူရေသာ္လည္း ရွားပါးလွေသာ အခ်ိန္မ်ားေၾကာင့္ ေန႕စဥ္ရက္ဆက္လည္း အင္တာနက္မသံုးျဖစ္ခဲ့။ ခုတေလာ၂၀၁၂ေလးကမွ အိမ္ေထာင္သက္ ၃ႏွစ္အၾကာအတြင္း သူ႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အလွဴကို သြားေတာ့မွ ဇနီးျဖစ္သူမႏြယ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးခ်င္း ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာျဖစ္ရင္း ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္လုိခင္မင္ခဲ့သည္။ အိမ္ခ်င္းလည္း သိပ္မေ၀းလွတာမို႕ တခါတရံ ရပ္ကြက္ေစ်းသုိ႕ တပတ္တခါ ဟင္းစားအတူထြက္၀ယ္ျဖစ္ၾကသည္။ မႏြယ္က ေခ်ာေမာလွပကာ အေျပာေကာင္းသူတစ္ေယာက္ပါေပ။

(၃)

တစ္ခုေသာ ေန႕လည္ခင္းတြင္ ၀က္အူခ်ိဳႏွပ္ၾကိဳက္ေသာ လင္ေတာ္ေမာင္အတြက္ ၀က္အူကို အက်အနႏွပ္ေနခိုက္ ဖုန္း၀င္လာခဲ့သည္။ နံပါတ္ကိုၾကည့္လုိက္ေတာ့ မႏြယ္ဆီမွ…

“ေမေရ….စကားေျပာလုိ႕ရလား။ အလုပ္ေတြရွဳပ္ေနလား။“

“ရပါတယ္..မႏြယ္.. ေမ ၀က္အူႏွပ္ထားတာ မီးေအးေလးနဲ႕ထားခဲ့ရံုပဲ။ ရတယ္…ေျပာ…မႏြယ္။ ေမ ဘာကူညီရမလည္း“

 “ႏြယ့္ကုိ ကူစရာမလိုပါဘူးေမရယ္။ ေမ့ကုိ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေလးလည္းေနဦးလုိ႕ ႏြယ္ေျပာခ်င္လို႕။ ၀ိတ္ေလးဘာေလးလည္းေလွ်ာ့ဦး။ ႏြယ္ခု အလွျပင္ဆိုင္သြားမလုိ႕ လုိက္ခဲ့ပါလား။ ဟင္းအုိးက်က္ျပီဟုတ္“

“ဟုတ္…က်က္ျပီမႏြယ္ ဒီေန႕အလုပ္သြားစရာမလုိဘူးဆိုေတာ့ ေမ ေရခ်ိဳးျပီးတာနဲ႕ထြက္လာရင္ ဖုန္းေခၚလိုက္မယ္ေနာ္“

“အိုေခ…ေမေရ. …ႏြယ္…ေစာင့္ေနမယ္“

မႏြယ္နဲ႕ စကားေျပာအျပီး ဖုန္းခ်ျပီးတာနဲ႕ ဟင္းအိုးေလး မီးပိတ္ကာ ေရခ်ိဳးခန္းခန္းထဲသို႕ ၀င္ခဲ့သည္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွ မွန္ထဲတြင္ေတာ့ ခ်စ္ခင္ပြန္းအတြက္ ဟင္းခ်က္ရင္း မီးဖိုမွ အပူေငြ႕ရိုက္ထားတဲ့ အဆီျပန္မ်က္ႏွာႏွင့္ မခင္ေမကို ျမင္ရသည္။ ဆံပင္မ်ားကလည္းအနည္းငယ္ ဖရိုဖရဲ ႏိုင္ေနသည္။ မွန္ထဲမွ ရုပ္သြင္ကို ျမင္လို႕ အနည္းငယ္ စိတ္သက္သာရာရေစရန္အတြက္ ကုိယ္ ကုိယ္တိုင္ပဲ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ဒီလို ဆိုေတာ့လည္း ဘယ္ဆိုးလို႕တုန္း…ပါးခ်ိဳင့္ေလးနဲ႕ဟုေတြးကာ အသံထြက္ရယ္ေမာရင္း သီခ်င္းတေအးေအး ႏွင့္ ေရခ်ိဳးျခင္းအမွဳကို စတင္ေတာ့သည္။

ျပီးေတာ့ သနပ္ခါးခပ္ပါးပါးလူးကာ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္ပြပြအက်ၤီေလးကိုေကာက္စြပ္လုိက္သည္။ ႏွဳတ္ခမ္းအဆီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးဆိုး။ ဆံပင္ေလးကို သပ္ရပ္စြာျဖီးသင္လုိက္ျပီး… ဂ်င္းပန္န္တစ္ထည္ေကာက္စြပ္ကာ။ဘာေဒါက္မွမပါသည့္ ခပ္ရိုးရိုး ထိပ္ပိတ္ဖိနပ္ေလးစီးလို႕ မႏြယ္ကုိ ဖုန္းေခၚလိုက္၏။

“မႏြယ္ေရ…ေမထြက္လာျပီေနာ္ …မႏြယ္လည္းတိုက္ေအာက္ကိုဆင္းခဲ့ေတာ့“

ထို႕ေနာက္ အိမ္ေသာ့။ ထီး။ ဘဏ္ကဒ္။ ရထားစီးကဒ္ ႏွင့္ ပိုက္ဆံအိတ္ေသးေသးေလးကို ထည့္ဖို႕ ဆလင္းဘတ္အိတ္ အလတ္စားေလး လြယ္ကာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စတိုင္လ္ႏွင့္ပဲ အိ္မ္ကထြက္ခဲ့လုိက္သည္။

မႏြယ္တို႕ တုိက္ဖက္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္သြားခိုက္ မႏြယ္ကလည္း တိုက္ေအာက္ေရာက္ျပီမို႕ ရထားဂိတ္သို႕ အတူေလွ်ာက္ခဲ့သည္။လမ္းအတူေလွ်ာက္ရင္းမွ မႏြယ္က သူမကုိေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္သည္။

“တကယ္ေတာ့ ငါ့ညီမလည္း ေသခ်ာၾကည့္ရင္ မဆိုးပါဘူးဟယ္။ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ မေနလို႕သာပဲ။ မျဖစ္ပါဘူး စတိုင္လ္ေလးေတာ့ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ေျပာင္းေပးမွျဖစ္မယ္။ ႏုိ႕မိုဆုိရင္ ငါ့ညီမစိတ္ဆင္းရဲရလိမ့္မယ္“

“ဟမ္….မႏြယ္စကားကအဆန္းပါလား။ ေမကဘာလို႕စိတ္ဆင္းရဲရမွာလည္းဟင္“

“ဒီလို…ေမေရ… ေမကဘယ္လုိခံစားရမယ္ မက်ိန္းေသေပမယ့္ မႏြယ္ကေတာ့ ကုိယ္မဟုတ္တဲ့ တျခားအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကုိ ခဏခဏ သြားဂရုစိုက္ေနရင္ေတာ့ ရိုးသားတယ္ပဲေျပာေျပာ စိတ္မခ်ဘူးေတာ္ေရ..မနာလိုဘူး…“

“အင္းေပါ့….မႏြယ္ရဲ႕ ေမ ဆိုရင္လည္း အဲ့လိုပဲခံစားရမွာေပါ့။ ဟိုးေရွးေရွးကတည္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူ ကုိယ္နဲ႕တဲြသြားတုန္း တျခားေကာင္မေလးကုိ ၾကည့္ရင္ေတာင္ စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္ ၀န္တိုၾကရတဲ့သာဓကေတြရိွတာပဲကို။ ခုဟာက အဲ့လိုသြားဂရုစိုက္ေနရင္ေတာ့ ရုိးသားတယ္ေျပာလည္း စိတ္ဆိုးမွာပဲေပါ့ မႏြယ္ရဲ႕“

“အင္း….က်ဳပ္တုိ႕ကအဲ့လို စိတ္ဆုိးျပန္ေတာ့ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာတို႕က က်ဳပ္တို႕ကို သေဘာထားမျပည့္၀ဘူး..ဘာညာနဲ႕ စကားလံုး ခပ္ၾကီးၾကီးေတြနဲ႕စြပ္စဲြၾကေသးတာ.။ က်ဳပ္တို႕ဖက္ကခံစားခ်က္လည္း ထည့္မွမတြက္ၾကပဲကိုး။ ခုဟာက ရည္းစားအဆင့္ဆို စိတ္ဆိုးလို႕ထားခဲ့လုိက္ရလို႕လည္းကိစၥမရိွဘူး။ အိမ္ေထာင္သည္ျဖစ္ရင္ေတာ့ က်ဳပ္တုိ႕ခံစားခ်က္ထည့္တြက္ျပီး…နည္းနည္းေတာ့ ဆင္ျခင္သင့္တာေပါ့ေနာ္။ အရမ္းၾကီးရင္းႏွီးတဲ့ ေျပာမနာ ဆိုမနာငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမို႕ မိန္းမက စိတ္ခ်ႏိုင္တဲ့အထဲကဆိုရင္ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့..ခုေတာ့ဘယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လိုက္မွန္းမသိတဲ့ ျပီးေတာ့ ကုိယ့္မိန္းမက, မျမင္ဖူးတဲ့သူဆုိရင္ေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာတို႕ မလြဲမေသြကို ဆင္ျခင္သင့္ပါတယ္ေလ“

“အင္း…ဟုတ္တယ္…မႏြယ္ရဲ႕…ဒါနဲ႕ ေမကဘာလို႕စိတ္ဆင္းရမယ္ဆိုတာေျပာဦးေလ“

“ကုိထြန္းေမာင္နဲ႕ ေမနဲ႕က ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ဘူးလား“

“ဟုတ္ပါဘူးမႏြယ္ရယ္။ ေမ မွ ေဖ့စ္ဘုတ္မသံုးတာ။ ဘာလို႕လည္းဟင္“

“ထူးေတာ့ပါဘူး။ ေမေလးက အိမ္ေထာင္သည္ဆိုေတာ့ ကုိယ့္ေယာက္်ားအေၾကာင္း အကုန္သိသင့္တယ္ထင္လုိ႕ မီးဆိုတာ မေလာင္ခင္တားရေအာင္ ႏြယ္ေျပာလုိက္ေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကုိေတာ့ ဘာမွသြားမေျပာနဲ႕ဦးေနာ္။ ကုိယ့္ဖက္ကအေျခအေနကုိ ပိုင္မွ ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းျဖျဖေျပာ။ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးသြားမလုပ္ေနနဲ႕ဦး။ သူ ေဖ့စဘုတ္မွာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ စိတ္၀င္စားေနပံုေပါက္တယ္။ ႏြယ္လည္းအစကေတာ့ သတိမထားမိဘူး။ ႏြယ့္အမ်ိဳးသားနဲ႕ သူနဲ႕ကသူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ တခါတေလ အမ်ိဳးသားအေကာင့္ကုိဖြင့္ရင္းနဲ႕ ျမင္ရတယ္။ ႏြယ္နဲ႕ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္လုိ႕ ႏြယ့္အေကာင့္ကေနေတာ့မျမင္ရဘုူး။ တခါတခါက် သူဂရုစိုက္လြန္လြန္းလို႕ ႏြယ္က ေမ့အစားၾကားထဲက ေဒါသထြက္လုိ႕ေျပာတာညီမေရ။ ငါ့ညီမလည္း ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေနဦး။ ခုလည္းၾကည့္…ထြက္လာတဲ့ ဗုိက္ေခါက္ကုိေတာ့ေလွ်ာ့မယ္မၾကံဘူး။ လြယ္ရာပဲ ဗိုက္ဖံုးတဲ့ အက်ီအပြ၀တ္လာတယ္။ ဒီေန႕ေတာ့ မေရႊခင္ေမကုိ ဒီဇုိင္းေျပာင္းမွကုိျဖစ္မယ္…ေနာ္။“

“ဟုတ္..မႏြယ္“

မႏြယ္ကို အလိုက္သင့္ျပန္ေျပာလိုက္ရင္း အလွျပင္ဆိုင္သုိ႕ ၂ေယာက္သားခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။

အလွျပင္ဆိုင္ေရာက္ေတာ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ မ်က္ခံုးေမႊးပံုေဖာ္ခံေနရင္း ဖုန္းကင္မရာႏွင့္ သူ႕ကုိယ္သူဓာတ္ပံုရိုက္လုိက္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ ခ်က္ျခင္းပဲ ေဖ့စ္ဘုတ္ ေပၚတင္လိုက္ပံုရပါသည္။ မၾကာလုိက္ပါ။ ေဒါသတၾကီးႏွင့္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကိုလွည့္ေျပာသည္။ “ဒင္းက ဟိုေကာင္မေလးက်ေတာ့ like လုပ္တာခ်က္ျခင္း။ မန္႔ရင္ျမန္သလားမေမးနဲ႕။ ၾကည့္ ….ငါ့ပံုတင္ေတာ့ ႏွာေစးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတယ္။“

နားေထာင္ေနတဲ့တစ္ေယာက္က ျပန္ေျပာသည္။ “သူ like မလုပ္လည္းဘာအေရးလည္းဟ၊နင့္မွာအားေပးမယ့္လူေတြမွျပည့္လို႕“

“like ေစခ်င္လုိ႕မန္႕ေစခ်င္လို႕ေျပာတာမဟုတ္ဘူးဟဲ့။ သူအခ်ိဳးေတြေျပာင္းေနတာ ၾကာလာလုိ႕ငါတကယ္ကို တင္းလာျပီ။ ဟိုေကာင္မေလးကလည္း သူ႕တင္သမွ် like ဖို႕ ကန္ထရိုက္ဆဲြထားတာေလ။ အေပးအယူေတြတည့္လို႕။ ငါ့ေ၀ါလ္ေပၚမွာ သူေကာင္မေလးကို like ထားတာေတြမွျပည့္လို႕။ သူ႕ကုိအျပတ္ေျပာလိုက္ေတာ့မယ္။ ေနာက္တခါ သြားမန္႕တာ like တာေတြ႕လို႕ကေတာ့ က်ဳပ္ကုိသာျဖတ္လုိက္ေတာ့လို႕။ သည္းညည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။..တကယ္ပဲ။“

တဖက္ထိုင္ခံုမွာ ဆံပင္ညွပ္ခံေနသည့္ မႏြယ္က ကဲ….ၾကားစ….အဲ့လိုေလးေတြရိွတတ္တယ္… ဆိုတဲ့ အထာႏွင့္မ်က္စပစ္ျပသည္။ အျပန္က်ေတာ့လည္း ဒီေန႕ကစ ေဖ့စ္ဘုတ္ သံုးျပီး ကိုထြန္းေမာင္ကို checking လုိက္ဖို႕အေၾကာင္း။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေနဖို႕အေၾကာင္း. ေတာ္ၾကာ မ်က္လံုးျပဴး…ပါးေလးေဖာင္းလို႕ လက္ညိိွဳးေလးေထာက္ထားသူေနာက္ ပါသြားမွ စိတ္ဆင္းရဲေနရမွာ မလိုလားေၾကာင္းတတြတ္တြတ္မွာသြားေလ၏။

(၄)

ထိုအခ်ိန္မွ စ၍သူမအေတြးတြင္ ေတြးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြ တုိးလာခဲ့သည္။

အကုိ။ ေဖ့စ္ဘုတ္။  အမ်ိဳးသမီးလွတပတေလးမ်ား…။ကြန္မန္႕။ လက္မေထာင္ ……. စသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ား။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေရမိုးခ်ိဳးအလွျပင္ျပီးတာနဲ႕ သူျပန္လာခ်ိန္နီးျပီမို႕ ဟင္းအိုးေႏႊးရင္း ေစာင့္ေနလိုက္သည္။

သူျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေရခ်ိဳးဖို႕ ေရခ်ိဳးခန္းဖက္ထြက္လာရင္း… “ဟားးးး ေမႊးလုိက္တာ မိန္းမရယ္။ ဘာေတြမ်ားခ်က္တုန္း“

“အကုိၾကိဳက္တဲ့ ၀က္အူႏွပ္။ ေရခ်ိဳးျပီးစားဖုိ႕အဆင္သင့္ျပင္ထားလုိက္ေတာ့မယ္ေနာ္“

“သိပ္ေကာင္းတဲ့အစီအစဥ္ပါပဲခင္ဗ်ာ“

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္သြားေသာသူ႕ကိုၾကည့္ကာ အေတြးက ၀င္လာျပန္သည္။ ေဖ့စဘုတ္……

ဒီေန႕ကစလုိ႕ ေမ…အကို႕ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနျပီ အကုိ….ဟုေတးထားရင္း သူလုပ္လုပ္သမွ် မသိမသာေလးေတြ အကုန္သတိထားၾကည့္မိသည္။ အရင္ကေတာ့ စားေသာက္ျပီး သူလည္းလုပ္ခ်င္ရာလုပ္.။ ကုိယ္လည္း ကုိယ့္အာရံုႏွင့္ကုိယ္ အိမ္မွဳကိစၥေတြ အလုပ္ကိစၥေတြနဲ႕ သူ႕ကို ေစာင့္မၾကည့္အား။ ခုေတာ့ သူက ေစာင့္မၾကည့္လို႕ကုိမရေတာ့။ ေစာင့္ၾကည့္ရန္စာရင္းထဲက နံပါတ္ ၁။

ထမင္းစားေနရင္း မ်က္လံုးေစြၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိုင္ဖုန္းေလးရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ကို အထက္ေအာက္ပြတ္ဆဲြရင္း စိတ္၀င္စားေနသည္။ တခါတရံက်ေတာ့ ျပံဳးလုိ႕။

“အကုိ ေမဒီေန႕ဆံပင္ညွပ္ထားတာလွလား။“ ဖုန္းေလးကုိလက္ထဲကုိင္ထားရင္းက ေမာ့ၾကည့္လာသည္။

“ဟုတ္သားပဲ ငါ့မိန္းမ ဆံပင္ေတြညွပ္ထားတာပဲ.ေကာင္းပါတယ္ကြာ။နည္းနည္းပိုလွလာေတာ့၊၀ျပီး ဗိုက္ေခါက္ေလးထူေနတာေတာင္ မသိသာေတာ့ဘူးကြ။ ေကာင္းတယ္။ ေကာင္းတယ္“ ေျပာျပီးတာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ဖုန္းဆီသို႕ မ်က္လံုးျပန္ေရာက္သြားျပန္သည္။

အုိ…ဒီေလာက္ပဲလား။ ျပန္ေရာက္တာ ၁နာရီနီးပါးရိွျပီ။ သူမႏွဳတ္က ဖြင့္ေျပာမွပဲ…သူမဆံပင္ညွပ္ထားတာ သိသတဲ့၊ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ေျပာတဲ့စကားကလည္း ၾကည့္ပါဦး။ သူကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးေျပာလုိက္တာပဲ။  ဒီကခံလုိက္ရတာေတာ့နင့္ေနတာပဲ။ စိတ္တိုတိုႏွင့္ မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ေဆာင့္ထိုးပစ္လိုက္၏။

ညစာျပီးေတာ့ အုိးခြက္ပန္းကန္မ်ား ေဆးေၾကာ သိမ္းဆည္းျပီး အိပ္ခန္းထဲျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူမခ်စ္လင္က ကြြန္ပ်ဴတာမ်က္ႏွာျပင္ကိုၾကည့္ကာ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးျပံဳးေနျပန္သည္။ စကားေျပာဖို႕ အနားကပ္သြားေတာ့ ဖ်က္ကနဲ ပိတ္ပစ္လုိက္သည္။ သူမကလည္း ဖ်တ္ကနဲ ျမင္လုိက္ပါသည္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင့္  ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ မႏြယ္ေျပာတာေတာ့ မွန္ေနျပီ ဟုေတြးကာ စကားေျပာခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္သြားတာေၾကာင့္ အိပ္ယာထဲပဲ ၀င္ေခြပစ္လုိက္ေတာ့သည္။

အၾကံဥာဏ္ရယ္ ထြက္စမ္းပါ။ ဘာလုပ္ရရင္ေကာင္းမွာလည္း။ နဖူးေပၚလက္တင္ရင္း အသည္းအသန္စဥ္းစားေနမိသည္။ သူမမဟုတ္တဲ့ အျခားေကာင္မေလးဓာတ္ပံုေတြကုိ ၾကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕ လွလွခ်ည္ရဲ႕ လုိ႕ မွတ္ခ်က္သြားေရးတာကို သူမ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ရရင္ ခံႏိုင္ရည္ရိွပါမည္ေလာ။ သူမ မဟုတ္တဲ့ တျခားတေယာက္ ေနမေကာင္းတဲ့အခ်ိိန္တို႕ စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့အခ်ိန္တုိ႕က်ရင္လည္း ပ်ာေနေအာင္ဂရုစိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕ သြားျပီးအားေပးတာေတြဖတ္ရရင္ေရာ သူမ ေဒါသထြက္၀မ္းမနည္းဘဲ ေနႏိုင္မည္ေလာ။ သူဘယ္စခန္းထိေရာက္ေနျပီလည္း ဆိုတာ သိလည္းသိခ်င္ရဲ႕။ ျမင္လည္းမျမင္ရဲ။ သက္ျပင္းမ်ားကုိ မၾကာခဏပင္ ခ်မိ၏။ ကုိထြန္းေမာင္လည္း ဘယ္အခ်ိန္မွ အိပ္ရာ၀င္သလည္း မသိ။ သူမလည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မ်က္လံုးမ်ားေမွးစင္းကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။ ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ ေဖ့စ္ဘုတ္ အေကာင့္တစ္ခုကို ဖြင့္လုိက္ျပီး အကုိ႕ကုိေျပာလုိက္သည္။

“အကုိ..ေမ အကုိ႕ကိုအတ္ထားတယ္ေနာ္။ လက္ခံေပးဦး“

“ဟင္…ကုိယ့္အေကာင့္ကိုဘယ္ကရလည္း..ကုိယ္သိပ္မသံုးျဖစ္ဘူး။ အင္း…လက္ခံလုိက္မယ္ေလ“

“မႏြယ္အမ်ိဳးသားဆီက ရတာအကုိ”

ဘယ္လုိပဲေျပာေျပာ ေမႏွင့္အကုိ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားသည္။ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သြားေတာ့ အကုိ႕လက္မေထာင္မွဳေတြ ဂရုစိုက္မွဳေတြကုိ မႏြယ္ေျပာသလုိ ျပည့္ႏွက္ေနေအာင္ ျမင္ရသကဲ့သုိ႕၊အကုိ႕အေပၚ တဖက္သား၏ခၽြဲျပစ္စြာဂရုစိုက္မွဳေတြကုိလည္း မျမင္ခ်င္မွအဆံုး တခါတရံေအာ့အန္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ျမင္ရသည္။ ၾကာလာေတာ့ သူမ အခံရခက္လာသည္။ သည္ေတာ့ အကုိ႕ကိုဖြင့္ေျပာလိုက္သည္။ ရလာတဲ့ ရလဒ္ ကေတာ့ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးပါ။ “မင္းက လူၾကီးလူေကာင္းဆန္တဲ့စိတ္ေလး ထားမွေပါ့။ ရုိုးရိုးသားသား ခင္တာမင္တာပဲ။ ငါဘာေတြလုပ္ေနလုိ႕လည္း။ ငါ့သိကၡာကုိ မခ်ပါနဲ႕။ သေဘာထားမၾကီးလိုက္တာ“ တဲ့။ သူမေျပာခ်င္သည္က ရိုးသားသည္ဆိုလွ်င္ အကုန္လံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ အယုတ္အလတ္ အျမတ္မေရြး လိုက္ေလ်ာ ဂရုစိုက္ေပါ့။ ဘာေၾကာင့္ တစ္ေယာက္ေသာသူကုိ ထူးဂရုစိုုက္ျပီးမွ ရိုးသားသည္ဟု ျငင္းခ်င္ရသည္လဲလို႕။

“ေမက ေတာ္ေလး၀၀င္ အမ်ိဳးသမီးထဲက တစ္ေယာက္မွ မဟုတ္ခဲ့ေလတာေၾကာင့္ ။ ခင္ပြန္းကုိအခ်စ္လြန္တဲ့ သာမန္အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္သာျဖစ္တာမို႕။ သာမန္သဘာ၀အတိုင္းပဲ ခံစားတတ္တာမို႕။ အကုိေျပာသလုိေတာ့ အရမ္းၾကီးသေဘာထားမၾကီးႏိုင္ဘူးအကုိ။“

ဒါက ေမ့ရင္ထဲက ေျပာစကားမ်ားမွ်သာ။ အျပင္မွာေတာ့ တစ္ေခါက္အေျပာခံရျပီးေနာက္ပုိင္းေမ ဘာမွကို ထပ္မေျပာေတာ့ အကုိ႕လက္မေလးေတြျမင္ရတိုင္း၊ မွတ္ခ်က္စာသားေလးေတြျမင္ရတိုင္း၊ တဖက္သားရဲ႕အကဲပုိမွဳေတြ ျမင္ရတုိင္း၊ သက္ျပင္းေလးသာ က်ိတ္ခ်ရင္း ေမ့ရင္ဘတ္ေတြစူးေအာင့္ခဲ့ရသည္။ မမႏြယ္ရဲ႕ အမ်ိဳးသားလုိ သူ႕အမ်ိဳးသမီးကို (Password) ေပးလို႕ အေကာင့္ကုိ ေပးသံုးဖို႕မေျပာႏွင့္… ေမ့ခံစားခ်က္ကို နားလည္ေပးဖို႕ဖြင့္ေျပာခဲ့တာေတာင္ သူကစိတ္ဆိုးခဲ့ေသးေတာ့လည္း….ေတြးရင္း ဒီရက္ထဲမွာ ခ်မိတဲ့သက္ျပင္းေတြ စိပ္လာ၏။

ကုိယ္ကသက္ဆိုင္သူမို႕ သြားေျပာျပန္လွ်င္လည္း၊ ကုိယ့္ခံတပ္ကေတာင္ ကုိယ့္ကို ဒီလိုျပင္းထန္တဲ့စကားေတြနဲ႕ သမုတ္ခဲ့ေလေတာ့ တဖက္သားကလည္း ျပန္ကာျပီး မေျပာဘူးလို႕ မသတ္မွတ္ႏုိင္။ ျပီးေတာ့ မေတာ္တဆေျပာမိရင္ေတာင္ ရိုးသားပါသည္ဟူေသာစကားလံုးတို႕ျဖင့္ တုန္႕ျပန္ခဲ့ပါက ကုိယ္ကသာ စြပ္စဲြသူဟု ျပန္ျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ ေျပာဖို႕ရာလည္း မသင့္ေတာ္။ သူတို႕လည္း မိန္းကေလးမ်ားမုိ႕ ကုိယ္ခ်င္းစာသည္ရယ္ေလ။ ေနာက္ဆံုး ကုိယ့္ျခံစည္းရိုး ခံတပ္မလံုမွန္း ေသခ်ာေနသည္မို႕ သူမဘယ္လိုမွကုိ မလုပ္ခ်င္ေတာ့။ ခံစားရပ္တည္ႏုိင္စြမ္းလည္းကုန္ခဲ့သည္မို႕ ေဖ့စဘုတ္္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ကာ ဥေပကၡာနဲ႕သာ ေနလုိက္ေတာ့၏။ တကယ္ဆို အကုိ ျမတ္ႏိုး၍ လက္ထပ္ထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကုိ ငဲ့ညွာသင့္သည္သာ။

(၅)

ေနာက္ ၈ရက္ေလာက္ အၾကာတြင္ ကိုထြန္းေမာင္၏ေဖ့စ္ဘုတ္ သူငယ္ခ်င္းထဲတြင္ သိပ္လွေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္တုိးလာခဲ့သည္။ သူမအမည္က ေအးတုတ္။

ေအးတုတ္က ခ်စ္စဖြယ္ စကားလံုးမ်ားကို သံုးေလ့ရိွသည္။ သိပ္လွေသာ ဓာတ္ပံုမ်ားကုိ တင္တတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ မ်ားမ်ားစားစားေတာ့မတင္တတ္။ ရွားရွားပါးပါး ၃ပံုထဲရယ္။

ကိုထြန္းေမာင္က ေမးၾကည့္သည္။ ဘာလို႕ ေအးတုတ္လုိ႕ မွည့္ထားရတာလည္း။ ရုပ္ကေလးနဲ႕နာမည္နဲ႕မလိုက္ဘူးဟူ၍။

ေအးတုတ္က ျပန္ေျဖသည္။ “ညီမက ရုပ္ကေလးကသာလွေနတာပါ။ ေဘာ္ဒီက ဆင္ခႏၵာရွင့္“ ။ မခင္ေမရဲ႕ ဗိုက္ေခါက္ေလး မဆိုသေလာက္ ထြက္ေနတာကို အျပစ္ျမင္ေနတဲ့ ကုိထြန္းေမာင္က ေအးတုတ္ကိုေတာ့ အားေပးရွာသည္။ ဆင္ခႏၵာလည္း ဘာျဖစ္လည္း ညီမရယ္။ မ်က္ႏွာေလးက ဒီေလာက္ဖူးေနေအာင္ လွတာကိုမ်ား…ဆိုပဲ။

အရင္ကဆို ေကာင္ေလးမ်ားေရးေသာ စေတးတပ္စ္ထက္ အခ်ိဳ႕ေကာင္မေလးမ်ား စေတးတပ္စ္ကုိသာ သူမ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ဆုိ သူတို႕အေျပာေတြက ညြတ္က်ေနေအာင္ ေကာင္းသကုိး။ စဲြျငိေအာင္ ေရးတတ္ၾကသည္။ ဓာတ္ပံုဆိုလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း။ ဘာေၾကာင့္ဆို ေကာင္မေလးမ်ား သိပ္လွသည္ကုိး။ ဒါေပမယ့္ အကုန္လံုးကုိေတာ့ ကုိထြန္းေမာင္ မၾကိဳက္တတ္ပါ။ ျငိတြယ္ေအာင္ စေတးတပ္စ္ တင္ႏိုင္ေသာ ေကာင္မေလးမ်ား ႏွင့္ ဓာတ္ပံုလွတပတေလးမ်ားတင္တတ္ေသာ ေကာင္မေလးမ်ား။ သူ႕အားမၾကာခဏ ခၽြဲတတ္ေသာ ေကာင္မေလးမ်ားကုိေတာ့ ကုိထြန္းေမာင္ အျမဲလုိ အားေပးတတ္သည္။

ခုေတာ့ တေန႕ထက္တေန႕ ကုိထြန္းေမာင္ ဇာတ္ရိွန္ပုိျမင့္လာသည္။ ဘယ္ေကာင္မေလးပံုကုိမွ သိပ္ျပီး လက္မ မေထာင္ေတာ့။ စေတ့တပ္စ္ေတြမွာ ကြန္႕မန္႕သြားမေရးေတာ့။ ဘာေၾကာင့္ဆုိ သူ႕အာရံုေတြက ေအးတုတ္ဆီပဲေရာက္လို႕ေနသည္ေလ။ ေအးတုတ္ရဲ႕ ပင္တိုင္ ပရိသတ္သာလုပ္လုိ႕ေနသည္။

ေအးတုတ္က စေတးတပ္စ္မွာ “အြန္“ လုိ႕ေရးလိုက္လွ်င္လည္း ကိုထြန္းေမာင္တုိ႕ လက္မေႏွးဘဲ လက္မေထာင္္ျပီးသား။

ေအးတုတ္က “စိတ္ညစ္တယ္“ ဆိုလွ်င္ ကိုထြန္းေမာင္တုိ႕အားေပးတဲ့ ကြန္႕မန္႕ေရးျပီးျပီ။
ေအးတုတ္က “ေနမေကာင္းပါ“ ဟုေျပာလွ်င္လည္း ဂရုစိုက္ဖို႕ တဖြဖြသြားေျပာရတာအေမာ။

ေအးတုတ္က အေရးအသားမွာလည္း ညြတ္ေပ်ာင္းစဲြေဆာင္ႏိုင္ရံုသာမက ပံုလွတပတေလး ၃ပံုေလာက္တင္ထားတာမို႕ ပရိသတ္ကေတာ့ အမ်ားသား။ အဲ့…ဒါေပမယ့္ ပရိတ္သတ္အမ်ားၾကီးထဲမွာမွ မိမိကုိ သူေလးက အေရးေပးသည္မို႕ ကုိထြန္းေမာင္ ေပ်ာ္ျမဴးေနရသည္။

လာမည့္အပတ္ထဲတြင္ တရုတ္ႏွစ္ကူး ရက္ရွည္ပိတ္မည္မို႕ ျမန္မာျပည္အလည္ျပန္မည္စိတ္ကူးမိသည္။ အရင္ကလို ေအးတုတ္ႏွင့္ေဖ့စ္ဘုတ္တြင္ ေန႕စဥ္မျပတ္ေတြ႕ဖို႕ရာ အခြင့္နည္းသြားျပီမို႕ ဒီေန႕ေတာ့ ကုိထြန္းေမာင္ အလြမ္းေတြသယ္ေနမိသည္။

 “ညီမေလးကို အကုိရန္ကုန္ျပန္ရင္ေတြ႕ခြင့္ရႏိုင္မလားဟင္။ ကုိယ္တစ္ရက္ေလာက္လာေတြ႕မယ္ေလ။ အိမ္ျပန္တုန္းဆိုေတာ့ မိသားစုနဲ႕ေတြ႕ရမွာမို႕ အလုပ္ရွဳပ္ေနရင္ အြန္လိုင္းတက္ရေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ အျပင္မွာသိပ္ေတြ႕ခ်င္တယ္ကြာ။ ကုိယ္ အဂၤါေန႕ျပန္လာမွာ“ 

ခဏခဏ တတြတ္တြတ္ေျပာပါမ်ားေတာ့ ေအးတုတ္က အေၾကာင္းျပန္လာသည္။

“အင္း…အကုိ သိပ္ေတြ႕ခ်င္ေနရင္လည္း ေျမနီကုန္းက ဂမုန္းပြင့္ ကုန္တိုက္အေပါက္၀မွာ ၾကသပေတးေန႕ ညေန ၅နာရီက်ရင္ ေစာင့္ေနမယ္ေလ။ မိုးျပာေရာင္ တီရွပ္နဲ႕ လံုခ်ည္ အနက္ေလး၀တ္ထားမယ္။ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားမယ္။ ဦးထုတ္အ၀ိုင္း အျပာႏုေလးေဆာင္းထားမယ္္။ အကုိလာခဲ့ေပါ့။ ညီမခုေတာ့ ေအာက္လုိက္ဦးမယ္“

ဆိုကာ သူမအြန္လိုင္းမွေပ်ာက္သြားေတာ့သည္။

(၆)

မခင္ေမတစ္ေယာက္ေဖ့စ္ဘုတ္သံုးလိုက္သည့္ ၃လတာအတြင္း ေခတ္မွီစကားလံုးအသံုးအႏွဳန္းမ်ားတတ္ေျမာက္လာသည္။ ရယ္လွ်င္ေတာင္ ခ်စ္စဖြယ္ ျမည္သံစဲြအလကၤာေလးေတြထည့္လို႕။ လွ်ာေလးထုတ္ျပ.သြားျဖဲရယ္ျပ. မ်က္လံုးတဖက္မွိတ္ျပ။ တူနဲ႕ထုလို႕တိန္))) လုိ႕ျမည္သံလုပ္ျပတာေလာက္ကေတာ့ အေပ်ာ့ေပါ့။ တတ္လာတာေတြမွ အမ်ားၾကီးရယ္မွ အမ်ားၾကီး။ 

အရင္က ဘာမွမလိမ္းခ်ယ္တတ္။ တခါတရံ ႏွဳတ္ခမ္းဆီေလးသာ ဆိုးတတ္သည့္ အဆင့္ကေန ခုေတာ့ မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မိတ္ကပ္ကိုစပါယ္ရွယ္ လိမ္းတတ္သည္အထိ ဆရာတဆူလည္းျဖစ္ခဲ့ျပီ။  ကုိထြန္းေမာင္ လက္မေလးေတြ သြားသြားေထာင္တတ္တဲ့ စေတးတပ္စ္ေလးေတြ လုိက္ဖတ္ရတာ။။ျပီးေတာ့ ဓာတ္ပံုေလးေတြ လုိက္ၾကည့္ျပီး ေဘးနားခ်ထားတဲ့ မွန္ေလးနဲ႕ ကုိယ့္ရုပ္ကုိယ္ ျပန္ၾကည့္ရင္း ယွဥ္ၾကည့္ရတာလည္းအေမာ။

မ်က္ႏွာစာအုပ္မွ ခ်စ္သူအတဲြေလးမ်ား၏ ၀န္တိုမွဳကိုလည္းေတြ႕ရသည္။ ဟိုတေလာကေတာင္ အသိအကုိၾကီးတစ္ေယာက္က သူ႕စေတးတပ္စ္မွာေရးထားေသးသည္။  သင္ (သို႕မဟုတ္) ကၽြန္ေတာ္၏ လက္မေထာင္ျခင္းမ်ားႏွင္ မွတ္ခ်က္ေရးမွဳမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေကာင္မေလးၾကား ၀န္တိုမွဳႏွင့္ စကားကေတာက္ ကဆမ်ားကိုျဖစ္ေစသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်စ္သူေကာင္မေလးႏွင့္ အဆင္ေျပျခင္းအလုိ႕ငွာ လက္မေထာင္္ျခင္းႏွင့္ မွတ္ခ်က္ေရးျခင္းမ်ား က်ဲပါးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစအပ္ပါသည္။  တဲ့။ တခ်ိဳ႕ခ်စ္သူေယာက္်ားမ်ားက်ေတာ့ သူတို႕ေကာင္မေလးမ်ားကုိ အဲ့လိုနားလည္ေပးတတ္။ လုိက္ေလ်ာတတ္ၾကသည္။သူမအျဖစ္ကသာ ကိုထြန္းေမာင္ကုိ ျပသနာရွာဖို႕မေျပာႏွင့္ ေတာင္းဆိုၾကည့္ပါဦး။ မႏြယ္ေျပာသလိုပင္ နားလည္မွဳမရိွတဲ့ အမ်ိဳးသမီးဟု စကားလံုးၾကီးၾကီးႏွင့္ သူမကုိ စိတ္ဆိုးေပလိမ့္မည္။

ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ “ခ်စ္ေတာ့လည္း ၀န္တိုတာေပါ့။ ဒါကုိ တခ်ိဳ႕ခ်စ္သူေတြက နားလည္တယ္။ ခင္ပြန္းအျဖစ္ ေပါင္းသင္းလာတဲ့ အကုိတို႕က ေမတို႕မႏြယ္တုိ႕ကုိ ဘာေၾကာင့္ နားမလည္ေပးတာလည္း မသိဘူးေနာ္“ ဟု မႏြယ္ကို ၀မ္းနည္းစြာျဖင့္ ျငီးတြားေျပာမိသည္။

တခါတရံေတာ့ ရည္းစားရိွမွန္း (သို႕) အိမ္ေထာင္ရိွမွန္း မသိမသာလည္း မေဖာ္ျပ။ သိသိသာသာလည္း မေဖာ္ျပထားေတာ့ (ဥပမာ- ကုိထြန္းေမာင္လုိလူမ်ိဳး) ဆတ္ဆတ္ကဲ မိန္းကေလးူေတြက အီၾက။ ထိုအခါသက္ဆိုင္သူေတြက ၀မ္းနည္းၾက။ စိတ္ေၾကကဲြမွဳေတြျဖစ္ၾက။ ကေတာက္ကဆျဖစ္ၾကနဲ႕ ။ ေၾသာ္…ေဖ့စ္ဘုတ္..ေဖ့စ္ဘုတ္ …အတုအေယာင္လိုင္းမို႕သာပဲ။ အစစ္သာဆုိ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေမႊလိုက္မလဲလို႕“ ဟု အေတြးေတြ ပြားမိသည္။

ဘာလုိလုိႏွင့္ ေနာက္ ၄ရက္ၾကာလွ်င္ ရန္ကုန္အလည္ျပန္ရဦးမည္။

(၇)

ဗုဒၶဟူးေန႕ညဖက္တြင္ေတာ့ လင္မယား၂ေယာက္ေက်ာခ်င္းကပ္ အိပ္ေနရင္း ကုိထြန္းေမာင္က မနက္ဖန္ ညေန၅နာရီတြင္ မခင္ေမကုိ ဘယ္လုိ လိွမ့္ထြက္ရမလည္းအၾကံထုတ္ေနသည္။

မနက္မိုးလင္းေတာ့ မခင္ေမက မိဘမ်ားအိမ္သြားမည္ ေမွာင္မွျပန္လာမည္ဆုိေတာ့ ကိုထြန္းေမာင္အေတာ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ဘာမွ လိွမ့္စရာမလုိေတာ့ပါတကား။

(၈)

ခ်ိန္းဆိုထားေသာ ၅နာရီ။

ဂမုန္းပြင့္ ကုန္တိုက္အေပါက္၀တြင္ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားေသာ မိုးျပာေရာင္အမ်ိဳးသမီးကို ခပ္ေ၀းေ၀းကပင္ ကိုထြန္းေမာင္ လွမ္းျမင္ရ၏။ ေအးတုတ္ေျပာထားေသာ အဆင္အျပင္အတုိင္းပင္ကြက္တိမို႕  ဆင္ခႏၵာမဟုတ္္ပါဘူးေလ။ အေနေတာ္ ကုိယ္လံုးေလးပါဟု ေတြးလုိက္မိရင္းအနားသို႕ အေျပးေလးပင္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။

သူအနားေရာက္ခါနီးေတာ့ မ်က္မွန္မခၽြတ္ေသးေပမယ့္ ျပံဳးေနေသာ ႏွဳတ္ခမ္းမ်ားကုိ အျပင္ေလာကတြင္ေသခ်ာျမင္ဖူးသည္ဟု စဥ္းစားမိသည္။

အနားေရာက္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ေအးတုတ္က မ်က္မွန္ေလးကုိ အသာအယာခၽြတ္လိုက္ရင္း “အကုိ ေအးတုတ္ လွရဲ႕လားဟင္“ ဟူ၍ ေမးလုိက္ေလ၏။

ရုပ္ျမင္သံၾကားထုိခဏကုိ ၾကံဳေတြ႕လိုက္ရေသာအခါတြင္ေတာ့ ကုိထြန္းေမာင္တစ္ေယာက္..ဘာေျပာလို႕ေျပာရမွန္းပင္မသိေတာ့ဘဲ အိုးတိုးအမ္းတမ္းႏွင့္ ဘ၀တြင္အေနရအခက္ဆံုးေသာ အေသးသိမ္ဆံုးေသာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးရြားသည့္ခံစားခ်က္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ကားလမ္းမေပၚတြင္ ေမ်ာလြင့္ေနေသာ ကားမီးခိုးလံုးမ်ားႏွင့္သာ အေငြ႕ပ်ံပါသြားခ်င္ေတာ့သည္။ ကိုယ့္မ်က္ေစ့ေရွ႕ေမွာက္က ကုိယ္သိပ္ေတြ႕ခ်င္ေနေသာ၊ သိပ္လွေနေသာ ေအးတုတ္သည္ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္ျမတ္ႏိုးစြာခ်စ္ခင္သည့္ ဇနီးတစ္ေယာက္ပါေပလား။

ကုိယ္မမွတ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ေျပာင္းလဲႏို္င္ေသာ မိတ္ကပ္ပညာကိုေတာ့ ေလးစားမိသည္။

ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ေခါင္းငံု႕သြားျပီးထဲက ျပန္ေမာ့မလာေတာ့ေသာ ခင္ပြန္းသည္ကိုၾကည့္ျပီး မခင္ေမ ေတာ္ေတာ္အားနာသြားမိသည္။ ဒီလုိ အသိစိတ္ကင္းမဲ့သြားပံုမ်ိဳးႏွင့္ ၾကာၾကာရပ္တည္ႏိုင္မည္မဟုတ္မွန္းေသခ်ာေနသည္မို႕ လက္ကေလးကုိ အသာဆဲြေခၚခါ  အနီးရိွ အေအးဆိုင္ထဲသို႕ ၀င္ခဲ့သည္။

“အကုိ ေမ့ကုိ စိတ္ဆိုးသြားလားဟင္။ တကယ္ေတာ့ ေမ…အဲလိုျဖစ္သြားဖို႕ မရည္ရြယ္ခဲ့ပါဘူး။ တျခားမိန္းကေလးေတြဆီ အာရံုေရာက္ေနတဲ့ ကုိယ့္ခင္ပြန္းကုိ ကုိယ့္ဖက္မွာရိွေသးရဲ႕လားလို႕သိခ်င္စိတ္နဲ႕ တဖက္ကလည္း ျပန္ဆဲြေခၚရုံသက္သက္ရယ္ပါ။ တကယ္ေတာ့ ေမတို႕က အိမ္ေထာင္သည္ေတြျဖစ္ေနျပီေလ။ အဲ့ဒီေတာ့ ေမ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႕ ၾကိဳးစားျခင္းပါ။ အကုိ႕ကိုလည္း မညာရက္တာေၾကာင့္ ဒီေန႕ေတြ႕ဖို႕ ခ်ိန္းလုိက္တာ။ အကုိ ခုအရာအားလံုးကုိ ဆံုးျဖတ္ႏုိင္ပါျပီ။ အဲ့ဒီ့ဘ၀ေလးမွာ ေပ်ာ္ေနမယ္ဆိုလည္း ေပ်ာ္ဖို႕ အကုိေရြးခ်ယ္လုိက္ပါ္ေတာ့။ အကုိေပ်ာ္ရာေတြပဲ ေရြးခ်ယ္လုပ္ေတာ့ေနာ္။ ေမကေတာ့ ခုရန္ကုန္ျပန္တုန္း မိဘေတြနဲ႕ပဲ ေနခဲ့ေတာ့မယ္။ ေမကေတာ့ ေအးတုတ္္ကုိပါ အကုိ႕ဘ၀ထဲက အျပီးေခၚသြားေတာ့မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေအးတုတ္နဲ႕ ခင္ေမတို႕ကေတာ့ အကုိ႕ဘ၀မွာ ရိွေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေမေမတုိ႕ အထင္မလြဲေစဖုိ႕ေတာ့ ေမ ၾကည့္ေျပာလုိက္ပါမယ္။ အဲ့ကိစၥအတြက္ေတာ့မပူပါနဲ႕ေနာ္။ ခြင့္ရက္ေစ့ရင္ လမ္းခဲြၾကတာေပါ့။ ေမ မခံစားႏိုင္ေတာ့လုိ႕..ဒီလမ္းကုိ အကုိ႕ကိုေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးလိုက္တာပါ။“

ေျပာအျပီးမွာပဲ ညေနခင္းတြင္ေတာက္ပေနသည့္ေနေရာင္ေအာက္သို႕ တိုး၀င္သြားရန္ သူမေျခလွမ္္းစခဲ့သည္။

ထုိအခိုက္ အကုိ႕လက္တစ္ဖက္က သူမကို ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းဆဲြလုိက္သည္။

“ေမ..တကယ္ေတာ့ အကို႕စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳတခုနဲ႕ အားနာမွဳေတြအတြက္ အကုိ စိတ္ထဲပါရာေတြ လုပ္ခဲ့တာပါ။ တကယ္ကို ကိုယ္ရုိးသားခဲ့ပါတယ္။ ရိုးသားခဲ့ပါတယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ေနလို႕လည္း ေမ့ခံစားခ်က္ကုိထည့္မတြက္မိေတာ့ဘဲ ေမ့ေရွ႕မွာပဲ မဆင္မျခင္ “ငါရုိးသားတာပဲကြာ မရိုးသားတာဘာလုပ္ေနလို႕လည္း“ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႕ ကုိယ္ေရွ႕ဆက္တိုးမိတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိခ်စ္တဲ့သူ။ ကုိယ္ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ကုိယ္ထည့္မေတြးမိသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ္အတၱၾကီးသလိုျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ ကုိယ့္ကို လာပတ္သက္မွဳေတြမွာ။ ဂရုစိုက္မွဳေတြမွာ အျပင္မွာ လူမျမင္ဖူးခဲ့ရဘဲ စကားလံုးလွလွေလးေတြရဲ႕ဖ်ားေယာင္မွဳနဲ႕ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့အေပၚမွာ ကုိယ္သာယာမိသလိုျဖစ္သြားတယ္။အဲ့ဒီ့အတြက္ ကိုယ္ဆင္ျခင္သင့္မွန္း ခုေတာ့ သေဘာေပါက္သြားျပီ။ ေမဟာ ေအးတုတ္နဲ႕ အတူ ကုိ္ယ့္ဘ၀ထဲမွာ အရင္လုိပဲ ျပန္ေနပါေနာ္“

ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္မွားသြားပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးမွာမဟုတ္တဲ့ ခ်စ္ခင္ပြန္းအေၾကာင္းလည္းသိျပီးသားမို႕ သူမထပ္ျပီး စိတ္မတင္းထားခ်င္ေတာ့။ ပစ္တုိင္းေထာင္ရုပ္ၾကီးလိုပဲ လာႏွဲ႕သူေၾကာင့္ ခဏတျဖဳတ္ တလွဳပ္လွဳပ္ျဖစ္သြားခဲ့ေပမယ့္ ျပန္တည္ျငိမ္ေထာင္မတ္လာသည့္ ခင္ပြန္းသည္ကို ေမခြင့္လႊတ္ၾကည္ျဖဴသင့္သည္ေလ။

ထပ္မံဆဲြယူလုိက္တဲ့ လက္တစ္ဖက္မွာ ေမ့လက္ေလးကို အလိုက္သင့္ထည့္ေပးလုိက္ရင္း အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကားမ်ားစီတန္းသြားလာေနသည့္ လမ္းမၾကီးအထက္ေကာင္းကင္က ညေနခင္း ေနေရာင္ျခည္သည္ လွခ်င္တိုင္းလွေနေပေတာ့၏။

။။။။။။။။။။

ၾကည္ျဖဴပိုင္

 ေမ ၂၀၁၃ 

small photos are taken from Google.

Read More

ထင္က်န္ေစခဲ့ေသာ စေတးျခင္း ေျခရာငယ္

၁)

Tom Booker သည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုထဲမွ မြန္တာနာ (Montana) အမည္ရိွေသာ သာယာက်ယ္ျပန္႕လွသည့္ ေနရာေလးတြင္ ေနထိုင္သူျဖစ္ပါသည္။ သူ႕အဖိုးႏွင့္ဖခင္တုိ႕က (သခင္စကား မနာခံဘဲ) ဆိုးသြမ္းေနေသာ ျမင္းမ်ားကုိ လူအမ်ား နားမလည္ႏိုင္ေသာ ေလသံတိုးျငင္းမွ်ွေျပာဆိုရံုျဖင့္ ျမင္းမ်ားကုိ လိမၼာ ယဥ္ေက်းလာေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္သူမ်ားအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့သည္။ ထိုသို႕ေသာ ပညာကုိ သားငယ္ျဖစ္သူ Tom ကအျပည့္အ၀ ရရိွခဲ့ကာ ထိုဖက္တြင္ ပါရမီအေတာ္ပင္ထူးခၽြန္ခဲ့ေပသည္။ Tom ၏  အဖိုးႏွင့္ ဖခင္ရိွစဥ္အခ်ိန္ကေတာ့ ေဆာင္းဦးေပါက္ကာလမ်ားသို႕ေရာက္ခ်ိန္တြင္ မိသားစု၀င္အားလံုး ျမင္းကိုယ္စီစီးကာ ေတာထဲသို႕ေပ်ာ္ပဲြစားသြားေလ့ရိွသည္။

ေပ်ာ္ပဲြစားထြက္သည့္အခါတိုင္း လတ္ဆတ္စိမ္းစုိေသာျမက္ခင္းျပင္မ်ားေပၚတြင္ လွဲခ်ရင္း က်ယ္ေျပာလွေသာ အျပာႏုေရာင္ ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီးကို ေမာ္ၾကည့္ကာ သာရကာတို႕၏ အသံကုိ နားဆင္ရင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ မိသားစု၏ အခ်ိန္မ်ားကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပသည္။

လူၾကီးမိဘမ်ား တိမ္းပါးသြားခ်ိန္တြင္ Tom ၏အကို Frunk က ထိုကဲ့သို႕အခ်ိန္ကာလမ်ိဳးကိုျပန္ရခ်င္သည္ဟု မၾကာခဏေျပာေလ့ရိွသည္။ Tom ကေတာ့ ယခုအခ်ိန္မွာ လက္ရိွအျဖစ္ကို လက္ခံထားဖို႕ကိုသာ အကိုျဖစ္သူအား ေျဖာင္းျဖခဲ့သည္။ မိဘမ်ားရိွစဥ္အခါက Tom အား မိသားစုအားလံုး နားမလည္ႏုိင္ေသာ အခ်က္ရိွခဲ့သည္။ ထိုသည္ကေတာ့ Tom သည္ ျမင္းမ်ားကို ယဥ္ပါးလာေအာင္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္တမ်ိဳးရိွလ်က္ႏွင့္ အဘယ္ေၾကာင့္မ်ား ထိုအလုပ္ႏွင့္ အသက္ေမြးမွဳမျပဳေလသနည္းဟူ၍ပင္။

အရြယ္ေရာက္လာေသာ Tom တစ္ေယာက္ မိသားစုထင္မွတ္မထားေသာ လုပ္ရပ္တစ္ခုကိုလည္း လုပ္ခဲ့ေသးသည္။ ေအာက္စဖို႕သို႕ ပညာသြားသင္ျပီး ေက်ာင္းပိတ္၍ ျပန္လာေသာအခါတြင္မေတာ့ ေခတ္ေပၚဂီတပညာသင္ေက်ာင္းမွ ေက်ာင္းသူေလး Rachel ကိုေခၚလာခဲ့ျပီး ခ်စ္စရာ့သားငယ္ Hal ကုိေမြးဖြားခဲ့သည္။ Tom သည္ ဇနီးသည္ႏွင့္ သားငယ္ကုိ အလြန္ခ်စ္ခင္တြယ္တာကာ ခင္ပြန္းေကာင္းပီသခဲ့ေပသည္။ သို႕ေသာ္ ေတာေတာင္သဘာ၀တြင္ျမတ္ႏိုးေနသားက်ေနေသာ Tom ထံပါးတြင္ စာေပ၊ ဂီတ၊ ျမိဳ႕ျပယဥ္ေက်းမွဳတို႕တြင္သာ အသားက်ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ Rachel ၾကာရွည္စြာမေပ်ာ္ပိုက္ႏိုင္ေတာ့။ ထို႕ေၾကာင့္ တခုေသာ ေဆာင္းဦးေပါက္အခ်ိန္တြင္ သားကေလးကုိ ယူေဆာင္ေခၚငင္လို႕ Rachel တစ္ေယာက္ သူမ , ေပ်ာ္ေမြ႕ရာျမိဳ႕ျပသို႕သာ ျပန္သြားခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိိန္မွစ၍ Tom သည္ သူတြယ္တာျမတ္ႏိုးရာျမင္းမ်ားကုိ ကူညီကယ္္တင္ေပးေသာ အလုပ္ျဖင့္ ေဆးခန္းဖြင့္ကာ သူ႕ဘ၀ကို ေရွ႕ဆက္လွမ္းခဲ့ေပသည္။

(၂)

ခ်မ္းေအး၍ ဆီးႏွင္း ထူထပ္လွေသာ ေဆာင္းဦးမနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္ သူမ၏ အႏွစ္သက္ဆံုးျမင္းၾကီး Pilgrim ၊ ဂေရ႕စ္၏ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ဴဒီ ႏွင့္ သူမ၏ျမင္းၾကီး Gulliver တို႕သည္ ျမစ္တစ္စင္းအေပၚျဖတ္သန္းေနေသာ တံတားေဟာင္းေလးတစ္ခုကို ရွာေဖြဖို႕ရန္ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္္။ တံတားေလးကိုေတြ႕ေသာအခါ ဂ်ဴဒီ က၀မ္းသာအားရျဖင့္ သူမ၏ ျမင္းၾကီးႏွင့္အတူ တံတားေပၚသုိ႕ အရင္ဆံုး တက္သြားခဲ့သည္။ ဂေရ႕စ္ကုိလည္း လုိက္ခဲ့ဖုိ႕ရန္လွမ္းေခၚသည္မို႕ဂေရ႕စ္ႏွင့္ Pilgrim လည္းတံတားေပၚတက္ရန္ ၾကိဳးစားခိုက္တြင္ ဂ်ဴဒီ၏ျမင္းၾကီးေျခေခ်ာ္က်သြားသည့္အခ်ိန္ႏွင့္ ၾကံဳလုိက္ရသည္္။ ျမင္းၾကီးျပန္အထတြင္ ဂ်ဴဒီ ၏ေျခေထာက္တစ္ဖက္မွာ ျမင္း၏ ဇက္ၾကိဳးႏွင့္ ျငိပါသြားေသာေၾကာင့္ ေခါင္းႏွင့္ေျမၾကီး ျပင္းထန္စြာ ရိုက္မိျပီး ဂ်ဴဒီ ခမ်ာ မလွဳပ္ႏိုင္ရွာေတာ့ေပ။ ဂေရ႕စ္ႏွင့္သူ႕ျမင္းၾကီးလည္း ဂ်ဴဒီ တို႕ကုိကယ္ဖုိ႕ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း အခ်ိန္တို႕က ေနာက္က်သြားခဲ့ပါျပီ။

ထို့အခ်ိန္မွာပဲ နီးကပ္က်ယ္ေလာင္လွေသာ ကားဟြန္းသံေၾကာင့္ သက္ရိွ ၄ဦးသားတို႕သည္ အျပင္းအထန္ေၾကာက္ရြ႕ံမွဳမ်ားႏွင့္  ေရွာင္တိမ္းခ်ိန္မရေလာက္ေအာင္ျဖစ္သြားခဲ့ၾကသည္္။ မထင္မွတ္ထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကေတာ့ မတ္တပ္က မလဲဘဲက်န္ေနေသးတဲ့ Pilgrim ဟာ သူ႕နားကို ဘရိတ္အုပ္ခ်ိန္မရေအာင္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ထရပ္ကားရဲ႕ ဦးေခါင္းခန္းကုိ ေရွ႕ေျခ၂ေျခာင္းေျမွာက္ေထာင္လုိ႕ ရန္မူလုိက္တာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္လည္း ျမင္းေပၚက ျပဳတ္က်လို႕ ျမစ္ေဘးနား ျပဳတ္က်သြားခဲ့သည္။ ထို႕အတူ Pilgrim လည္း ဂေရ႕စ္နွင့္အတူ ျမစ္ေဘးကုိ ေရာက္သြားခဲ့ေလသည္။

၃)

နယူးေယာက္ျမိဳ႕မွ ေအာင္ျမင္ေသာ ေရွ႕ေနတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဂေရ႕စ္ရဲ႕ဖခင္ဟာ ရံုးကျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မက္ေဆ့ဂ်္စက္ကေလးမွ မက္ေဆ့ဂ်္မ်ားက ေစာင့္ၾကိဳေနခဲ့ပါသည္။ တစ္ခုက အိမ္ျပန္ေနာက္က်မည္ဟု အေၾကာင္းၾကားထားတဲ့ ဖက္ရွင္မဂၢဇင္းတိုက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနသူ ဇနီးသည္ထံမွ၊ ေနာက္မက္ေဆ့ဂ်္တစ္ေစာင္ကေတာ့ သမီးျဖစ္သူ ဂေရ႕စ္ ေဆးရံုသို႕ေရာက္ေနေၾကာင္း Pilgrim ကုိထားရာျမင္းေဇာင္းရိွ အမ်ိဳးသမီးထံမွ အေၾကာင္းၾကားစာ။ ထို႕ေၾကာင့္ ဇနီးျဖစ္သူ အန္န္နီ ကုိခ်က္ျခင္းပင္ဖုန္းဆက္ေခၚျပီး ေဆးရံုသုိ႕သြားခဲ့သည္္။

ဇနီးျဖစ္သူေဆးရံုသို႕ေရာက္လာေသာအခါ ဂေရ႕စ္၏ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကုိ ေပါင္နားမွစ၍ ျဖတ္ပစ္ရေတာ့မည့္အေၾကာင္းေျပာျပခဲ့ေတာ့ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြမွဳလႊမ္းသြားတဲ့ ဇနီးသည္ကုိ ႏွစ္သိမ့္ဖို႕ရာ စကားစရွာမရခဲ့။ ဂေရ႕စ္ေဆးရံုတက္ေနစဥ္ တေလွ်ာက္လည္း ဇနီးေမာင္ႏွံ ၂ဦး တေယာက္တလွည့္ေစာင့္ေပးရင္းႏွင့္ စိုးရိမ္ပူပန္မွဳမ်ားၾကီးစိုးခဲ့ၾကသည္။ Pilgrim ၏ဒဏ္ရာမ်ားကို ၾကည့္ရွဳေပးေနေသာ ဆရာ၀န္က Pilgrim ဟာ ျပင္းထန္တဲ့ ေ၀ဒနာကုိ ခံစားေနရတဲ့အျပင္ ရိုင္းစိုင္းခက္ထန္ေနတာေၾကာင့္ ပစ္သတ္ခြင့္ကုိ ပိုင္ရွင္ (အန္န္နီ) ဆီကေတာင္းေပမယ့္ အန္န္နီ ကခြင့္မျပဳခဲ့ပါ။ သူ႕သမီးနဲ႕ Pilgrim က ခဲြမရေအာင္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသူမ်ားျဖစ္တယ္လုိ႕ သူမယူဆထားလုိ႕ပါပဲ။ ထို႕အတူျမင္းမ်ားကို စိိတ္၀င္စားခ်စ္ခင္တတ္တဲ့ ၀ါသနာကလည္း သမီးျဖစ္သူနဲ႕တူေနတာေၾကာင့္ ကယ္တင္ခ်င္ခဲ့သူပါ။

၄)     

ေဆးရုံက ဆင္းလာတဲ့ ဂေရ႕စ္ရဲ႕ ပထမဆံုးဆႏၵကေတာ့ Pilgrim ကိုေတြ႕လုိမွဳပဲျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဖခင္ျဖစ္သူကုိ ေတာင္းဆိုျပီး မိသားစု ၃ဦးသား Pilgrim ကိုသြားၾကည့္ခ်ိန္မွာေတာ့ Pilgrim အတြက္  ဂေရ႕စ္၏ ၀မ္းနည္းမွဳႏွင့္  စိတ္ထိခိုက္မွဳတို႕ကျပင္းထန္လြန္းလွသည္။ သြား၀ါမ်ားကုိ ေနာက္သို႕လွန္ဆဲြထားသကဲ့သို႕ထင္ရေစေသာအံၾကိတ္မွဳ၊  မ်က္ႏွာတေလွ်က္ ရုပ္ဆိုးေစေသာ အစင္းေၾကာင္း အမာရြတ္ၾကီးႏွင့္ ေျမၾကီးထိေအာင္ ငိုက္စင္းက်ေနေသာ လည္ပင္းတို႕က Pilgrim ၏ စိတ္ဓာတ္က်မွဳႏွင့္ ရွင္သန္မေနခ်င္ေသာစိတ္တုိ႕အား အထင္းသားျပေနခဲ့သည္။

ဂေရ႕စ္မွာလည္း သာမန္ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ့သို႕ ျပန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သာ ေျခတဖက္မဲ့ ဘ၀ကုိ အားငယ္စိတ္ပ်က္ကာ မေက်မနပ္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူမ၏ အေတြးထဲတြင္ ေသဆံုးသြားေသာ သူငယ္ခ်င္း ဂ်ဴဒီႏွင့္ အသက္ရွင္ေနျခင္းအတြက္ မေက်နပ္ရန္လိုကာ ခက္ထန္ ရိုင္းစိုင္းေနေသာ သူမ၏ ျမင္းၾကီး Pilgrim တို႕၏ အျဖစ္ကုိသာျမင္ေယာင္ကာ မေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ခဲ့။

အန္န္နီ တစ္ေယာက္ သမီးျဖစ္သူ၏ စိတ္ခံစားခ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ားကုိ ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ေပးနုိင္ရန္အတြက္ သူမလုပ္ႏုိင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ားကုိ ရွာေဖြဖတ္ရွဳရင္းျဖင့္ The horse whisperer မ်ားအေၾကာင္းကို သိလာခဲ့ရသည္။ ထို႕ေနာက္မေတာ့ Pilgrim ၏ ေ၀ဒနာမ်ားကုိ ၾကည့္ရွဳေပးေနသည့္ ေဒါက္တာဆီမွ Tom Booker ၏ လိပ္စာကို ရရိွခဲ့သည္။ ပထမဆံုး Tom ကုိ နယူးေယာက္သို႕ဖိတ္ေခၚျပီး Pilgrim ကုိလာေရာက္ၾကည့္ရွဳေစခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ အေျခအေနဆိုးရြားလြန္းကာ ရိုင္းစိိုင္းခက္ထန္လြန္းလွေသာ Pilgrim ေၾကာင့္ ကုသဖို႕ရန္လက္ေလွ်ာ့ကာ ျပန္သြားခဲ့သည္။

သို႕ေသာ္ အန္န္္နီကေတာ့ လက္မေလွ်ာ့ခဲ့။ သူမ၏ သမီးေလး ေပ်ာ္ရႊင္ေစေရးအတြက္ Pilgrim ကုိျပန္ေကာင္းေစလိုသည္။ သည္အတြက္ Tom Booker ဆီသို႕သြားႏိုင္ရန္အတြက္ အစီအစဥ္မ်ားေရးဆဲြေတာ့သည္။ Tom ေနထိုင္ေသာျမိဳ႕ေလးအနီးရိွတည္းခိုခန္းတြင္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္သူမအတြက္ အခန္းငွားသည္။ျမိဳ႕ျပင္ရိွျမင္းေဇာင္းတြင္ေတာ့ Pilgrim ကုိထားရန္စီစဥ္ထားသည္။ အားလံုးအဆင္သင့္ျဖစ္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ ခင္ပြန္းျဖစ္သူႏွင့္ သမီးျဖစ္သူကိုေျပာျပခဲ့သည္။ သူမ၏ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့သူမ စီစဥ္သမွ်၊ သူမ၏ စကားကို ထို ၂ေယာက္ မလြန္ဆန္ၾက။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ေနာက္ဆံုးေတာ့ လက္ခံၾကသည္ပဲျဖစ္သည္ဟု ထင္ထားခဲ့သည္။

 သို႕ေသာ္ ဂေရ႕စ္၏ စိတ္ထဲတြင္ ထိုအျဖစ္အတြက္ အဖုအထစ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူမ၏ မိခင္သည္ မိမိကုိ္ယ္ကို ယံုၾကည္လြန္းသည္။ သူမ၏ ႏွစ္သက္ျခင္း မႏွစ္သက္ျခင္း၊ တို႕ကုိ မိခင္ျဖစ္သူ သိသကဲ့သို႕ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳ ၀မ္းနည္းမွဳ၊ က်ရွံဳးမွဳ ၊ ေအာင္ျမင္မွဳ ဒါေတြကုိ နားအလည္ဆံုးက သူမ၏ မိခင္သာျဖစ္ခဲ့သည္။  သို႕ေသာ္လည္း သူမတို႕ သားအဖ ၂ဦး၏ ဆႏၵကုိ အရင္ေတာင္းဆိုျခင္း မျပဳဘဲ စီစဥ္ျပီးသည့္ အခါမွသာ လိုက္နာရန္ ေပးသိေစခဲ့ေသာ မိိခင္၏ ယံုၾကည္မွဳလြန္ကဲျခင္းအတြက္ေတာ့ သူမစိတ္ဆိုးမိသည္။ ထိုအခ်ိန္မွ စလုိ႕ သားအမိ ၂ဦး၏ ဆက္ဆံေရးက အဆင္မေျပလွ။

(၅)

(Montana) သို႕ေရာက္၍ Tom ထံသြားကာ Pilgrim ကုိၾကည့္ေပးရန္ေတာင္းဆိုေသာအခါတြင္လည္း ဂေရ႕စ္က စိတ္မ၀င္စားသေယာင္သာ။ အန္န္နီ၏ေတာင္းဆုိမွဳအထပ္ထပ္ေၾကာင့္ Tom ကလက္ခံကာ Pilgrim အေၾကာင္းေဆြးေႏြးရန္ႏွင့္ ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေသာ ဂေရ႕စ္က ကူညီရန္ ေတာင္းဆိုေသာအခါတြင္ ဂေရ႕စ္က ခပ္မဆိပ္သာ။ Tom က Pilgrimျပန္ေကာင္းမွာ ေသခ်ာေၾကာင္း အားေပးစကားေျပာသည္တြင္မွ ကူညီရန္သေဘာတူခဲ့သည္။ ထိုမွအစျပဳ၍ Tom က Pilgrim ကို ကုသမွဳမ်ားစတင္ေတာ့သည္။ ရိုင္းစိုင္းခက္ထန္သြားခဲ့ေသာ Pilgrim ၏ အမူအရာမ်ား Tom အေပၚတြင္ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေအးေဆးျငိမ္သက္လာခဲ့သည္။ Pilgrim သည္ Tom ၏ ႏွဳတ္မွ ထြက္ေပၚလာေသာ Pilgrim တို႕လိုျမင္းမ်ားသာ နားလည္ႏိုင္ေသာ ေလသံတိုးေလး (Whisper) ျဖင့္ Pilgrim ၏ စိတ္ႏွလံုးကုိ ျငိမ္းေအးေစခဲ့သည္ထင့္။

(၆)

မိန္းမသားခ်ည္းျဖစ္ေသာ သူမတို႕ ၂ဦးအား ေနထိုင္မွဳအဆင္ေျပေစရန္ Tom အိမ္ေထာင္က်စဥ္က ေနထိုင္ခဲ့ေသာ အိမ္ကေလးေတြင္လာေရာက္ေနထိုင္ရန္ Tom ႏွင့္ သူ႕အကိုမိသားစုက ဖိတ္ေခၚခြင့္ျပဳခဲ့ေသာေၾကာင့္ သူမတို႕ ၂ဦးထိုအိမ္ေလးတြင္ ေနျဖစ္ခဲ့သည္။ Montana တြင္ ေနထိုင္စဥ္ကာလအတြင္း Pilgrim ၏ တေန႕တျခားတိုးတက္လာမွဳကို ျမင္ရေသာ ဂေရ႕စ္ .. ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ား တစတစ ျပန္လည္ရရိွလာခဲ့သည္။ ထို႕အတူ Tom ၏ တူေလးျဖစ္ေသာ ဂၽြန္ ကလည္း ဂေရ႕စ္ႏွင့္ မတိမ္းမတိမ္းမယိမ္းအရြယ္ေလးမ်ားျဖစ္ေလရာ သူမအဖို႕ သူငယ္ခ်င္းအေဖာ္ျဖစ္ခဲ့သည္ေလ။ အန္န္္နီက Tom ႏွင့္ သူ႕အကိုမိသားစုကို ညစာျဖင့္ တည္ခင္း ဧည့္ခံရန္ စားေသာက္စရာမ်ား ၀ယ္ဖို႕ရန္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ခိုက္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္ ဂၽြန္တို႕ ၂ဦးက ဂၽြန္ပိုင္ဆိုင္ေသာျမင္းငယ္ကေလႏွင့္ သူတို႕ျမိဳ႕ေလးမွ အတန္ငယ္ေ၀းကြာေသာ အရပ္ရိွ သာယာခ်မ္းေျမ႕ေသာေတာေလးထဲသို႕ထြက္သြားခဲ့သည္။ ထိုေတာထဲမတြင္ေတာ့ Accident အျပီးတြင္ ဘယ္ေတာ့မွျမင္းမစီးေတာ့ဟု ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ေသာ ဂေရ႕စ္တစ္ေယာက္္ ဂၽြန္၏အကူအညီျဖင့္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ျမင္းျပန္စီးျဖစ္သြားသည္ေလ။ သို႕ေသာ္ မိခင္အား စိတ္ခုထားကာ စကားဟဟပင္ မေျပာသည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ ဂေရ႕စ္က ထိုအေၾကာင္းမ်ားကုိ.မိခင္ျဖစ္သူအား ျပန္မေျပာျပခဲ့ေပ။

(၇)

ေနာက္တေန႕ညစာ စားပြဲတြင္ ဂၽြန္ႏွင့္ ေမာင္ႏွမမ်ား၊ ကေလးသဘာ၀ ေဆာ့ကစား စကားႏိုင္လုၾကရင္း ဂၽြန္႕ညီမေလးတစ္ဦးက ဂၽြန္ႏွင့္ ဂေရ႕စ္တို႕ျမင္းစီးၾကသည့္အေၾကာင္းမ်ားကိုျပန္ေျပာၾကသည္တြင္ အန္န္္နီတစ္ေယာက္ ထိုအေၾကာင္းအရာအတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္မ်ား ပိုသြားခဲ့သည္။ ထိုညတြင္ ရင္ဖိုစိတ္လွဳပ္ရွားစရာလည္း ၾကံဳခဲ့သည္။ မီးပံုေဘးတြင္ ကုိယ္စီကိုယ္ငွ စိတ္၀င္စားရာ ကစားနည္းမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စည္ကားေနခိုက္ Tom က သူ၏ နာမည္အၾကီးဆံုး ကစားနည္းျဖစ္ေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားပူးကာၾကိဳးခ်ည္ေႏွာင္ေသာ ကစားနည္းျဖင့္ ကစားျပကာ၊ သင္ၾကားေပးရင္းျဖင့္  အန္န္နီ႕စိတ္မ်ားကို ေပ်ာ္ရႊင္လွဳပ္ရွားေစခဲ့သည္။ ထိုကစားနည္းျဖင့္ Tom ႏွင့္ အန္န္နီတို႕၏ လက္ကေလးမ်ား တြယ္ယွက္ခ်ည္ေႏွာင္ ကစားခဲ့ၾကသည္။ ကစားနည္းကို အန္န္္နီေလ့က်င့္၍ မတတ္ေျမာက္ေသးေသာ္လည္း Tom ၏ကိုယ္ပြားအမွတ္တရအျဖစ္အက်ီ္အိတ္ေလးထဲအသာထည့္ကာ သိမ္းဆည္းထားခဲ့သည္။

ဧည့္သည္မ်ားျပန္သြားေသာအခါ အိပ္ခ်င္ဟန္ျပဳေနေသာ ဂေရ႕စ္နားအသာကပ္္သြားခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ ျမင္းစီးသည့္ကိစၥအားေမးျမန္းခဲ့ေသာ္လည္း ဂေရ႕စ္က သူမအား အိပ္ခန္းတြင္းမွ ထြက္သြားဖို႕သာေအာ္ဟစ္ ေမာင္းထုတ္ခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္ထိခိုက္မွဳႏွင့္ ထြက္ခြာသြားခိုက္ ဂေရ႕စ္ေျပာလိုက္ေသာ စကားတစ္ခြန္းက သူမအား ဂေရ႕စ္ ဆီသို႕ျပန္လွည့္လာေစခဲ့သည္။ သမီးကုိ ဘယ္သူကမွ အလုိမရိွတာ ပစ္ထားလိုက္ပါ ဟူေသာစကားကပင္ သမီးျဖစ္သူအေပၚ မိခင္ေမတၱာကို ပီပီျပင္ျပင္ ယုယစြာမျပသခဲ့ေသာ သူမအတြက္ နင့္သည္းလွေသာ စိတ္မေကာင္းျခင္းကို ျဖစ္ေစခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ သမီးထံသို႕ ျပန္လွည့္သြားက ေႏြးေထြးေသာေထြးေပြ႕ျခင္းမ်ားျဖင့္ သမီးငယ္အား ႏွစ္သိမ့္ခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ သားအမိ၂ေယာက္ တေယာက္ကို တေယာက္တင္းၾကပ္စြာ ဖက္တြယ္ကာ အားရေအာင္ ရင္ဖြင့္ငိုေၾကြးအျပီးတြင္ေတာ့ သူမတို႕ ၂ဦးၾကားတြင္ ျပတ္ေတာက္ေနခဲ့ေသာ ၾကိဳးေလး ျပန္ဆက္သြားခဲ့သည္။

(၈)

သမီးကုိ ဖက္ကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာ အန္န္နီ ညဥ့္လယ္တြင္ ေရဆာေသာေၾကာင့္ ႏိုးထလာခဲ့သည္။ အိမ္ႏွင့္အတန္ငယ္လွမ္းေသာ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ေရေသာက္ႏိုင္ေသာ ေနရာအေရာက္တြင္ေတာ့ လက္ခုပ္ေလးထဲေရထည့္ကာ ေသာက္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္သူမအနီးသို႕ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုသူကေတာ့ Tom။ 

အန္န္နီက သူမႏွင့္ဂေရ႕စ္တို႕ ယခုတည္းခုိေနေသာ အိမ္ေလးအမည္က ဘာေၾကာင့္မ်ား R & B ျဖစ္ေနရပါသနည္းဟုေမးခဲ့သည္။ ထိုအခါ Tom က B ဆိုသည္မွာ Booker ကုိ ကိုယ္စားျပဳေၾကာင္းႏွင့္ R ဆိုသည္မွာ Rachel ကုိ ကုိယ္စားျပဳေၾကာင္း၊ သူတို႕အိမ္ေထာင္ဦးကာလမ်ားမွာ ေနထိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းေျပာျပခဲ့သည္။ အန္န္နီကလည္း သူ႕ဘ၀တစ္စိတ္တေဒသကို ျပန္ေျပာျပခဲ့သည္။ ဂေရ႕စ္အတြက္ ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမ သူမ ေမြးေပးလိုခဲ့ေၾကာင္း၊ ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း အရာမထင္ခဲ့ေၾကာင္းမ်ားလည္း ေျပာျပခဲ့၏။ ထိုညက လွည့္ဖ်ားခဲ့ေသာ ည၏ လရိပ္ေအာက္တြင္ သူတို႕ ၂ဦးတစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ခ်စ္ေနမိေၾကာင္းကုိ မြတ္သိပ္ေသာအနမ္းတို႕ကို တံု႕ျပန္ဖလွယ္ရင္း ဖြင့္ဟျပျဖစ္ခဲ့သည္။

(၉)

နယူးေယာက္တြင္ က်န္ေနခဲ့ေသာ အန္န္နီ၏ ခင္ပြန္းသည္ ေရာဘတ္ က ေန႕စဥ္ႏွင့္အမွ် ဇနိးႏွင့္သမီးကို လြမ္းဆြတ္တမ္းတ သည္။ ေန႕တစ္ေန႕၏ အားလပ္ခ်ိန္တိုင္းတြင္ သူတို႕ ၂ဦး၏ အသံေလးကို ၾကားရဖို႕သာ ေတာင့္တၾကိဳးပမ္းသည္။ သြားလည္ဖို႕ၾကိဳးပမ္းေသာ္လည္း အလုပ္အလြန္ရွဳပ္ေသာ သူ႕အဖို႕ခက္ခဲလွသည္။ ဒီတစ္ေခါက္တြင္ေတာ့ သြားလည္ဖို႕အခြင့္ရလာျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဇနိးျဖစ္သူအား လြမ္းဆြတ္တမ္းတ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ဖုန္းဆက္ကာ ေျပာခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ အန္န္နီက ေအးစက္စြာ တံု႕ျပန္ခဲ့သည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ လာမွာေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္က ေပ်ာ္ရႊင္ေနလြန္းသေလာက္ အန္န္နီကေတာ့ အေပ်ာ္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့၏။ Tom ၏ အကုိမိသားစုကလည္း Disney Land သုိ႕သြားမွာေၾကာင့္ တမိသားစုလံုးေပ်ာ္ေနၾကသည္။ အိမ္ ၊ ယာေတာႏွင့္ ေဆးခန္းကို  ထိန္းသိမ္းရင္း က်န္ေနခဲ့မည့္ Tom ႏွင့္  သူ၏ခ်စ္သူ အန္န္နီတို႕ ၂ဦးသာ မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့။

(၁၀) 

ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ေရာဘတ္ေရာက္လာေသာအခါ Tom တို႕အိမ္တြင္ ညစာျဖင့္ တည္ခင္းဧည့္ခံေကၽြးေမြးခဲ့သည္။ ထိုတေခါက္တြင္လည္း Tom က ေရာဘတ္အား ၾကိဳးသြယ္ကစားနည္းျဖင့္ ဧည့္ခံလိုေသာေၾကာင့္ အန္နီ႕ထံမွ ၾကိဳးကုိျပန္ေတာင္းယူခဲ့သည္။ ထိုၾကိဳးေလး၏ ရစ္တြယ္ေႏွာင္ငင္ႏုိင္ေသာ ကစားနည္းကို ခင္ပြန္းျဖစ္သူ သိမည္ကုိ စိုးရိမ္မိတာေၾကာင့္ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ပင္ ၾကိဳးေလးအား ျပန္ေတာင္းယူခဲ့သည္။ Tom က ေရာဘတ္အား ထိုကစားနည္းျဖင့္ ဧည့္မခံခဲ့ေသာ္လည္း သူမထံမွ ၾကိဳးေလးကိုေတာ့ ျပန္သိမ္းယူသြားခဲ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႕နံက္တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူေရွ႕တြင္ ျမင္းစီးျပခ်င္လွေသာ ဂေရ႕စ္က ဂၽြန္၏ျမင္းေပၚသို႕ၾကိဳးစားအားတင္းကာတက္ခဲ့ေသာ္လည္းအဆင္မေျပခဲ့။ မသိမသာ ပ်က္စီးေနေသာေျခေထာက္တုေလးတစ္ဖက္က ျမင္းေပၚတက္ဖို႕ၾကိဳးစားတိုင္း  သူမအား နာက်င္ေစျပီး အားငယ္ စိတ္တိုမွဳကို ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ဖခင္က သမီးျဖစ္သူအားေပြ႕ခ်ီကာ ေဆးရံုသြားျပေသာအခါတြင္ ဂေရ႕စ္ေျခတုေလးအားမျဖစ္မေနလဲရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိသားစုသံုးဦး နယူးေယာက္ျမိဳ႕သုိ႕ျပန္ကာ ေျခတုလဲလွယ္ရန္အတြက္ေလယာဥ္လက္မွတ္၀ယ္ခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္က ၂ဦးစာပဲရခဲ့သည္။ သည္ေတာ့ အန္န္နီက သူေနခဲ့ဖို႕ ႏွင့္ သားအဖ ၂ဦးသာ နယူးေယာက္သုိ႕ျပန္ရန္ ေျပာဆိုခဲ့သည္။

ေနာက္ေန႕မ်ားတြင္ေတာ့ သားအဖ ၂ဦးက နယူးေယာက္သို႕ျပန္သကဲ့သို႕ Tom ၏အကိုမိသားစုကလည္း Disney Land သုိ႕သြားရန္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ အစီအစဥ္ကေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ Tom ကေဆးခန္းတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ထိုင္ရန္ ေဆးခန္းရိွရာျမိဳ႕ေလးသို႕သြားေပလိမ့္မည္။ အန္န္နီ ကေတာ့ အိမ္ေလးမွာ ဂေရ႕စ္ တို႕ျပန္အလာကို ေစာင့္ရင္းက်န္ခဲ့ေပလိမ့္မည္။ Tom တို႕၏ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ Smokyက မနက္တိုင္း Tom တို႕ေမြးျမဴထားေသာ တိရိစၦာန္ေလးမ်ားကုိ အစာေကၽြးရန္ လာေပလိမ့္မည္။

အေတြးမ်ားႏွင့္ အန္န္နီတစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္။ မနက္လင္းအားၾကီးခ်ိန္တြင္ သူမတို႕တည္းခိုရာအိ္မ္ေလးသို႕ ကားတစ္စီးထိုးရပ္လာသံၾကားရသည္။ အံ့ၾသ၀မ္းသာမွဳႏွင့္ သူမရင္တုိ႕ သိမ့္သိမ့္ခုန္သြားသည္။ 

သူ….သူမ်ားလား။

ဤ အခန္းကို ဖတ္ရေသာ အခါတြင္  Tom ကုိ သူ၏ အကိုမိသားစုႏွင့္ ခရီးထြက္ရာကုိ လုိက္သြားေစလိုလွသည္။ သူ႕အားတြယ္ျငိေနေသာ အန္န္နီ အားလည္း မေပါင္းစည္းႏို္င္မယ့္အတူတူ ခ်စ္ေ၀ဒနာမတိုးေစလုိ။ ထို႕အတူ စာဖတ္ရင္း ကၽြန္မေလးစားခဲ့ရေသာ Tom အားလည္း အမွားမက်ဴးလြန္ေစလို။ ၂ဦးထဲသာ က်န္ရိွေနမည့္အျဖစ္က တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး ျငိတြယ္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ အမွားကို မက်ဴးလြန္မိေအာင္ ထိန္းသိမ္းသည္ ဆုိဦးေတာ့…အာရံုေစစားရာက ဤ၀န္းက်င္တြင္သာ ၀ဲလည္ေနမည္မို႕ သူတို႕စိတ္မ်ားကေတာ့ ေဖာက္ျပန္ေနၾကေပလိမ့္မည္။ ဇနီးျဖစ္သူႏွင့္ ရာသက္ပန္ကြဲကြာထားေသာ Tom အေနႏွင့္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္။ လက္ရိွအိမ္ေထာင္ရွင္ အန္န္နီ  အေနႏွင့္ေတာ့ မိမိအေပၚခ်စ္ခင္လြန္းေသာ ခင္ပြန္းႏွင့္ ဒုကၡိတအျဖစ္ ဘ၀ကုိ နာက်ည္းခ်က္ျပည့္ေနေသာ သမီးတုိ႕ကုိ ငဲ့ညွာသင့္ေပေသးသည္။ သုို႕ေပသည့္ ကၽြန္မဆႏၵမ်ား ျပည့္၀မလာခဲ့ေပ။

Tom က ကားေပၚမွ ဆင္းလာျပီး သူ႕ေဆးခန္းကို သြားေတာ့မွာျဖစ္လုိ႕ လာႏွဳတ္ဆက္တာျဖစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့ခ်ိန္မွာ ဂရုစိုက္ဖို႕အေၾကာင္း၊ တိရိစၧာန္ေလးမ်ားကုိ အစာေကၽြးရန္ေတာ့ ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္လာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွဳတ္ဆက္ခိုက္ သူတို႕၂ဦးရဲ႕ အၾကည့္တို႕ အခ်ိန္ၾကာၾကာ စံုမိၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ Tom လည္း ရပ္ထားေသာ ကားေပၚတက္၍ ေမာင္းထြက္သြားသည္ကုိ အန္န္နီ က မ်က္စိတဆံုးၾကည့္ရင္းက်န္ခဲ့သည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တစိတ္တပုိင္းေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ခ်သြားမိသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကၽြန္မစိတ္ခ်မွဳမ်ားက ၾကာရွည္မခံခဲ့။ ျပန္မလွည့္နဲ႕ Tom လို႕ ကၽြန္မ ဟစ္ေအာ္ တားဆီးလုိက္ခ်င္ေပမယ့္ အထမေျမာက္ခဲ့။ ကားေမာင္းရင္း လမ္းတေလွ်ွာက္ Tom ေတြးသြားခဲ့သည္က အန္န္နီ ႏွင့္ ႏွဳတ္ဆက္လာရက္နဲ႕မ်ား ဘာေၾကာင့္ သူမကုိမေပြ႕ဖက္ ႏွစ္သိမ့္မွဳ မေပးခဲ့မိသနည္းရယ္ဟု။ သူ၏ အေတြးတို႕ကို ထိန္းမရသည့္အဆံုး ကားကုိလာလမ္းအတိုင္း ျပန္လွည့္ခဲ့သည္။ ျပန္လွည့္လာတဲ့သူ႕ကုိ ၾကည့္ရင္း အန္န္နီ ကလည္း ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမွဳမ်ားႏွင့္ ေျပးဖက္ၾကိဳဆိုခဲ့သည္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ မရည္ရြယ္ထားပါဘဲ Tom၏ အိမ္တြင္ ၂ေယာက္သား တိုင္းျပည္တစ္ခုကို တည္ေထာင္မိၾကေတာ့သည္။

ထိုအခိုက္ျမင္းမ်ားႏွင့္ တျခားတိရိစၦာန္ေလးေတြကုိ အစာလာေကၽြးသူ Smoky ရဲ႕ ကား၀င္လာသံၾကားေတာ့ Tom က ကဗ်ာကယာ အိမ္ေအာက္ကုိ ဆင္းျပီး ခရီးဦးၾကိဳျပဳခဲ့သည္။ ထိုသူကလည္း အိမ္ေရွ႕မွာ ထုိးရပ္ထားေသာ Tom ႏွင့္ အန္န္နီ တို႕၏ ကားမ်ားကို ၾကည့္ျပီး ဧည့္သည္ အန္န္နီ သူ႕ဌာေနကို မျပန္ေသးဘူးလားလို႕ သိလုိစိတ္ႏွင္႕ ေမးခဲ့သည္္။ Tom က အန္န္နီ မျပန္ေသးေၾကာင္းႏွင့္ သူေဆးခန္းကို မသြားျဖစ္ဘဲ ဒီကိုျပန္လာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကို မည္သူ႕ကုိမွ် မေျပာဖို႕ တားျမစ္ကတိဆိုခဲ့သည္။

ေနာက္တေန႕မွာေတာ အန္န္နီ ရဲ႕ဆႏၵအရ သူတို႕၂ဦး လွည့္ဖ်ားတတ္ေသာ ညတစ္ညတြင္ ပထမဆံုး အနမ္းခ်င္း ဖလွယ္ခဲ့ဖူးေသာ ေနရာေလးဆီသို႕ ျမင္းစီးထြက္ခြာ သြားခဲ့ၾကသည္္။ Tom ၏အကုိမိသားစု ခရီးထြက္ေနခဲ့ေသာ ရက္မ်ားက သူတို႕ ၂ဦးကမၻာအတြက္ ေမ့မရႏုိင္တဲ့ ေန႕ေလးမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္္။

(၁၁)

Tom ၏အကို မိသားစုႏွင့္ ဂေရ႕စ္ တို႕ သူတို႕ အိမ္ေဂဟာေလးသုုိ႕ျပန္ေရာက္လာေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ Pilgrim ကို စတင္စီးနင္းဖို႕ ဂေရ႕စ္ ကုိ Tom ကေတာင္းဆိုခဲ့ပါသည္္။ ဂေရ႕စ္ ၏ စိတ္ရင္း အမွန္ကေတာ့ Pilgrim ကို မစီးလိုေတာ့ပါ။ သုိ႕ေပမယ့္ သူမက Pilgrimႏွင့္ ရင္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္မွဳကုိလည္းျပန္လိုခ်င္ေသးသည္ပင္။ ဒါေၾကာင့္ Pilgrim ၏ေက်ာေပၚသို႕တက္ရန္ သူမၾကိဳးစားခဲ့သည္္။ Tom ကလည္း တက္ေရာက္ႏိုင္ဖို႕ ကူညီေပြ႕တင္ေပးခဲ့ပါသည္္။ သို႕ေသာ္ Pilgrim က အနည္းငယ္ ယဥ္ေက်းလာေသာ္ လည္း  Tom ကလြဲလို႕ မည္သူ႕ကိုမွ အကပ္မခံခဲ့သူ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္ကုိ အတက္မခံဘဲ ခါခ်ဖို႕သာ ၾကိဳးစားေနခဲ့ပါသည္္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ Tom က “ကဲ…ငါက သူ႕ကုိ အႏုနည္း နဲ႕ ယဥ္ေက်းေစခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ သူက လက္မခံလုိခဲ့ဘူး။ ဒီေတာ့ သူလက္ခံႏိုင္ဖို႕ ေနာက္ဆံုးနည္းကိုပဲ ငါက်င့္သံုးရေတာ့မယ္” လုိ႕ဆိုျပီး သူ၏၀န္ထမ္းတစ္ဦးကုိ ေခၚလိုက္သည္္။ ထို႕ေနာက္ေတာ့ Pilgrim ကုိ လည္စပ္မွ ၾကိဳးခ်ည္လုိက္ျပီး သူေျပးႏိုင္သေလာက္ ေနာက္ပိတ္ဆံုး လံုး၀အေမာ ဆို႕သြားျပီးေျမေပၚကို ေခါင္းငိုက္စိုက္က်သည္ထိေျပးခိုင္းေစေသာ နည္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္္။ ေသအံ့မူးမူးျဖစ္ေအာင္ ေမာလ်ေနတဲ့ Pilgrim ရဲ႕ျဖစ္အင္ကုိ ျမင္ရတဲ့  ဂေရ႕စ္ ႏွင့္ အန္န္နီတို႕ ဟာ Tom ကုိ ရက္စက္လွခ်ည္ရဲ႕ ။ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူတို႕ရဲ႕ျမင္းၾကီးအေပၚ ရက္စက္ရတာလည္းဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိုဳးနဲ႕ၾကည့္ၾကျပီး စကားတို႕ ဆံြ႕အကုန္သကဲ့သုိ႕ Pilgrim ရဲ႕ျဖစ္အင္ကုိ မျမင္ရက္ မၾကည့္ရက္ေအာင္ပဲျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။

(၁၂)

ေျမျပင္မွာ ဗံုးဗံုးလဲျပီး ေခါင္းစိုက္က်ကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေနေသာ Pilgrim ၏ခႏၶာကိုယ္ေပၚကို တက္ေလွ်ာက္ ၊ တက္ထိုင္ေစဖို႕ ဂေရ႕စ္ ကုိ ခိုင္းခဲ့တဲ့အခါမွာေတာ့ သူမရဲ႕ ၀မ္းနည္းမွဳႏွင့္ Pilgrim အေပၚသနားမိေသာ ဂရုဏာေဒါေသာတို႕ဟာ အထြတ္အထိပ္ကိုေရာက္သြားျပီး မလုပ္ႏို္င္ေၾကာင္းျငင္းဆန္ခဲ့သည္္။ Tom က ဂေရ႕စ္ နဲ႕ အန္န္နီ ကိုလံုး၀လွည့္မၾကည့္ဘဲ ခတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႕ “ငါတက္လို႕ ေျပာလိုက္ရင္ တက္လုိက္ပါ။ Pilgrim ကုိ  အသက္ရွင္ေနရင္းနဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္းမယ့္ လမ္းကို ငါက ေရြးခ်ယ္ခိုင္းေပမယ့္ သူျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ သူဟာ ဘ၀ရဲ႕အဆံုးကို သြားၾကည့္ဖို႕လမ္းကို သူ႕ဖာသာ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ့ဘ၀ရဲ႕အဆံုးမွာ ဘာေတြရိွသလည္း ဆိုတာကို သူခုသိသြားခဲ့ျပီ။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႕ ခုလက္ရိွဘ၀ကုိျပန္လာဖို႕ ေရြးခ်ယ္လုိက္ျပီ။ သူေရြးခ်ယ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘ၀ရဲ႕အဆံုးလမ္းဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းသလည္းဆိုတာ သိဖို႕လိုေနေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္တက္ခိုင္းတာ။ ျပီးရင္ ခုလက္ရိွဘ၀ကို အသာတၾကည္ပဲ ျပန္လက္ခံလိမ့္မယ္။”

ေသခ်ာရဲ႕လား ဆိုတဲ့ ဂေရ႕စ္ ရဲ႕အေမးကို သူက ေခါင္းဆတ္အေျဖေပးခဲ့ေတာ့ ဂေရ႕စ္ က အန္န္နီ ႏွင့္ Tom တို႕ကို အားျပဳျပီး ျပိဳလဲက်ေနတဲ့ Pilgrim ရဲ႕ကိုယ္ေပၚကုိ တက္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ ျပဳသမွ် နဳရေတာ့မယ့္ အေျခအေနမွာ ရိွေနသူ Pilgrim ကေတာ့ ေအာက္မွ နာက်င္စြာ ခံစားေနရံုသာ။ ထို႕ေနာက္ Tom က Pilgrim ကုိ ေရေသာက္ရန္ေနရာရိွေသာ ၀င္းျခံေထာင့္သို႕ ဂေရ႕စ္ ကုိဆဲြေခၚသြားေစခဲ့သည္။ ေရေသာက္ျပီးေနာက္ အေမာေျပသြားေသာ အခါတြင္ေတာ့ Pilgrim အေျပာင္းလဲၾကီးေျပာင္းလဲသြားခဲ့သည္။ သူ၏လက္ရိွဘ၀ကုိျပန္လက္ခံကာ ဂေရ႕စ္အား ျပန္လည္လက္ခံခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဂေရ႕စ္ႏွင့္ သူမ၏ ျမင္းၾကီးတို႕သည္ အရင္လို တသားတည္းျပန္ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ မိသားစု၀င္မ်ား အားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။

(၁၃)

လာရင္း ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ေသာ Pilgrim ကုိ ပကတိ အေျခအေနေရာက္ေအာင္ ျပန္လည္ကုသေပးျပီးျဖစ္၍ Pilgrim ၏ အေျခအေနသည္လည္း စိတ္ခ်ရေပျပီ။ သည္ေတာ့ ဂေရ႕စ္ တို႕သားအမိ  ၂ဦးႏွင့္ Pilgrim တို႕ ျပန္ၾကဖို႕သာ ရိွေတာ့သည္။ မိုင္ ၃၀၀၀ ေက်ာ္ေ၀းေသာ ခရီးကို ကားေမာင္း ျပန္ၾကရမည့္ သားအမိ ၂ဦးအတြက္ Tom ၏ အကုိ Frunk မိသားစုက ပါတီညစာစားပဲြေလး လုပ္ေပးခဲ့သည္။ ညစာစားပဲြ အခ်ိန္အတြင္း အန္န္နီက Tom ကုိ ေျပာစရာရိွ၍ ျမင္းေဇာင္း ေနာက္သုိ႕ လာခဲ့ေစခ်င္ေၾကာင္း ေျပာျပီး သူမ၏ ခံစားခ်က္ ႏွင့္ အစီအစဥ္မ်ားကို ရင္ဖြင့္ခဲ့သည္။

“Tom.. ကၽြန္မ Robert (ဂေရ႕စ္ တို႕ အေဖ) ကို ထားခဲ့မယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ ရွင္နဲ႕ မခဲြခ်င္ဘူးရွင္ရယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႕ လက္ထပ္ျပီး အတူေနၾကစို႕”

ထိုသို႕ ဆိုခဲ့ေသာ စကားကို Tom ကလက္သင့္မခံခဲ့။ နာက်င္ခဲ့ဖူးေသာ ဂေရ႕စ္ ကုိ စာနာရန္လိုအပ္ေၾကာင္း ႏွင့္ ထိုကဲဲ့သို႕မၾကံသင့္ေၾကာင္း ေဖ်ာင္းျဖ ေျပာဆိုခဲ့ေတာ့ အန္န္နီ တစ္ေယာက္ သူ႕ကုိ Tom တကယ္ မခ်စ္ဟု အထင္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ Tom မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္လို႕

“ရွင္…ကၽြန္မကုိ တကယ္ပဲခဲြႏိုင္သလား” လို႕ ေမးခ့ဲသည္္။

“ကိုယ္ မင္းကို မခဲြႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခဲြရမယ္” လို႕ တစ္လံုးခ်င္း ေျပာလိုက္တဲ့ Tom ရဲ႕စကားအဆံုးမွာ ၂ဦးသား တင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားမိျပန္သည္။

“Tom ..ရွင္…Pilgrim ရဲ႕အေၾကာင္းကုိ ေျပာတုန္းက စကားေလးကို မွတ္မိလား၊ သူဟာ ဘ၀ရဲ႕ အဆံုးကို သြားဖို႕ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ အားလံုးကို ေက်ာ္လႊားျပီးခဲ့တဲ့အခါ နာက်င္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ အဆံုးကုိစြန္႕လို႕ သူ႕လက္ရိွဘ၀ကုိပဲ လက္ခံလိုက္ဖို႕ ေျပာင္းလည္းခဲ့တယ္လုိ႕ ရွင္ေျပာခဲ့တယ္ေလ။ ”

“Annie တကယ္လို႕ ကိုယ္တို႕ေရြးခ်ယ္လက္ခံလိုက္တဲ့ ဘ၀မွာ နာက်င္စရာေတြ ရိွေနခဲ့ရင္…မင္းအဲ့ဒီ့ဘ၀ကို လက္ခံလိုက္ဖို႕ ရဲ၀ံ့ မုိက္ရူးရဲ ဆန္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက အဲ့လို နာက်င္ခံစားရမွာ မင္းနဲ႕ငါ မဟုတ္ဘူး။ အျခားသူေတြ။ ဂေရ႕စ္ နဲ႕ ေရာဘတ္”

Tom စကားအဆံုးမွာေတာ့ အန္န္နီ အရမ္းစိတ္ဆိုးသြားခဲ့သည္။

“ရွင္ ကၽြန္မကို မလိုခ်င္လုိ႕ ေျပာေနခဲ့တာ မဟုတ္လား Tom ” လို႕ ေဒါသတၾကီးနဲ႕ ေျပာဆိုခဲ့တယ္။ Tom ကလည္း “မင္းကုိ ငါဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ မင္းဘယ္ေတာ့မွ သိမွာမဟုတ္ဘူး အန္န္နီ” လို႕ ေျပာျပီးေနာက္မွာ ေဒါသနဲ႕ ၀မ္းနည္းမွဳစြတ္ဖက္တဲ့ အန္န္နီ တစ္ေယာက္ ငိုယိုျပီး ပါတီပဲြကို ျပန္ထြက္ေျပးသြားခဲ့သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုညစာစားပဲြတြင္ Smoky က Tom ႏွင္ အန္န္နီတို႕ Frunk မိသားစု ခရီးသြားေနစဥ္ အတူရိွေနခဲ့ၾကေၾကာင္း Frunk ၏ ဇနီးကို ျပန္ေျပာျပခဲ့၏္။ အရက္မူးလြန္ေနေသာ Frunk ၏ ဇနီးက Frunk ကုိ ထိုအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာခဲ့ရာ၊ ဂေရ႕စ္က ၾကားသြားခဲ့ျပီး ေနာက္ေန႕ မနက္လင္းခ်ိန္တြင္ေတာ့ ဂေရ႕စ္နဲ႕ သူမရဲ႕အခ်စ္ေတာ္ျမင္းၾကီး Pilgrim တို႕ေပ်ာက္ဆံုးေနေၾကာင္း  သူတို႕အားလံုး သိခဲ့ၾကရသည္။

(၁၄)

 စုိးရိမ္ ပူေဆြးေနေသာ အန္န္နီကုိ ႏွစ္သိမ့္ျပီး Frunk ႏွင့္ Tom တို႕ညီအကုိ ၂ဦး ဂေရ႕စ္ တို႕ ကုိရွာဖို႕ ေတာထဲကို ထြက္ခဲ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ရွာျပီးေနာက္မွာ ဂေရ႕စ္ ႏွင့္ Pilgrim တို႕ကုိ ျမင္းရိုင္းတို႕၏အလယ္တြင္ မ်က္စိသူငယ္ေလးေတြႏွင့္ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ အေၾကာက္လြန္ေနရွာကာာ ခုခံဖို႕ မစြမ္းသာတာ ျမင္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ Tom ဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္္ ခ်လုိက္ျပီး သူတို႕အေပၚက်ေရာက္ေနေသာ ျမင္းရိုင္း၏ ေဒါသကို သူ႕အေပၚအာရံုေျပာင္းသြားေစရန္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ျပီး ဂေရ႕စ္ႏွင့္  Pilgrim တို႕ရဲ႕အသက္ကုိ ကာကြယ္ေပးခဲ့သည္။ အဲ့ဒီ့ခဏအတြင္းမွာပဲ..Tom ဟာ ျမင္းရိုင္းေရွ႕ကုိ မုိက္ရူးရဲစြာပဲ တိုး၀င္သြားခဲ့ျပီး သူ႕ ရင္၀ကို ျမင္းရိုင္း၏ ခြာၾကမ္းေအာက္မွာ အကန္ခံရေစခဲ့ျပီး ေသဆံုးသြားျခင္းဆိုတဲ့ လမ္းကို သူေရြးခ်ယ္သြားခဲ့သည္။

(၁၅)

ဇာတ္သိမ္းပုိင္း

Tom ေသဆံုးျပီးေနာက္ နယူးေယာက္ျမိဳ႕က ဂေရ႕စ္ တို႕အိမ္ေလးတြင္ ၁ႏွစ္ မျပည့္ခင္ ၃လေစာျပီး အန္န္နီ ကသားေယာက္်ားေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့၏။ ေမာင္ေလးတစ္ဦးရလာျခင္းအတြက္ ဂေရ႕စ္ ကေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေပမယ့္ ကေလးဖခင္ ဘယ္သူဆိုတာကုိ ဂေရ႕စ္ေရာ ေရာဘတ္ပါ သိဖို႕မၾကိဳးစားၾက။ ေရာဘတ္ ကလည္း သူ႕ကေလးျဖစ္သည္ ဟုသာ ယံုၾကည္ခ်င္တာမို႕ ေမးဖို႕ၾကိဳးစားရန္မလိုဟု ခံယူထားခဲ့သည္။ 

သူမဘ၀ကို ဆက္လက္ရွင္သန္လိုေသးတဲ့ ဂေရ႕စ္ကလည္း Pilgrim လိုသာ က်င့္ေတာ့မည္ဟု ခံယူလုိက္သည္။ ခုဆိုသူမလည္း အရြယ္ေရာက္လာျပီေလ။ ေက်ာင္းျပန္တက္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားသည္္။ သူမ ေက်ာင္းစာေတြ လုိက္ႏုိင္ဖုိ႕ ေက်ာင္းေနဖက္ေဟာင္းေတြက ကူညီေပးခဲ့သည္။ စႏၵယားတီး သင္တန္းကိုလည္း အရင္လုိပဲျပန္တက္ခဲ့၏။ အန္န္နီ ေမြးထားတဲ့ သားကေလးဟာ အခ်ိန္မ်ားစြာမွာ သူ႕အေမ သူ႕အတြက္ ႏို႕ဘူးေဖ်ာ္ေနတာေတြ ဟိုသည္သြားတာေတြကုိ မ်က္လံုးေလး ၀ိုင္းစက္လို႕ လိုက္ၾကည့္ေနတတ္ေလ့ရိွသည္။

တခုေသာ နံနက္ခင္းမွာေတာ့ Frank ဆီက စာအိပ္ေလးတစ္ေစာင္ ကို အန္န္နီလက္ခံရရိွခဲ့သည္။ စာအိပ္ေပၚတြင္ Tom လက္ေရႏွင့္ ေရးထားေသာ အန္န္နီ႕ အမည္ေလးပါရိွသည္ ။ အန္န္နီ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာျဖင့္ စာအိတ္ေလးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ကုိ ေနာက္မွျပန္ေပးမယ္လုိ႕ဆိုျပီး Tom ျပန္သိမ္းသြားခဲ့တဲ့ သူမ ႏွင့္ Tom ၏လက္တို႕ ခ်ည္ေႏွာင္ဖူးတဲ့ ၾကိဳးကြင္းေလး နဲ႕ စာရြက္ေလးတစ္ရြက္။ စာရြက္ေလးမွာ ေရးထားတာက ”ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး….” တဲ့။

။~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~။

ကၽြန္မ ဤစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္မွာ အခ်ိန္ကာလ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ စကားလံုးအားလံုးကို လံုးေစ့ပတ္ေစ့ျပန္မမွတ္မိႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အျဖစ္အပ်က္တို႕ကေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္စိထဲတြင္ ရုပ္ရွင္ အေႏွးျပကြက္အလား။ အိမ္ေထာင္တာ၀န္ ေက်ပြန္ေသာ၊ စိတ္ထားႏူးညံ့ကာ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္ေသာ၊ သူတပါးအသက္ကို ကယ္တင္ခဲ့ကာ မိမိကိုယ္ကုိ စြန္႕လႊတ္အနစ္နာခံတတ္ေသာ Tom ကုိ ကၽြန္မေလးးစားမိသည္။ သူသည္ Pilgrim ၏ဘ၀ ဆက္လက္ရွင္သန္ရန္ မွအစျပဳဆက္စပ္၍ ဂေရ႕စ္ကုိပါ ပံုမွန္ဘ၀သို႕ျပန္ေရာက္ေအာင္ ျပန္လည္အသက္သြင္းေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ သူ႕ကိုယ္သူ အဆံုးသတ္မလွပစြာ စြန္႕လႊတ္ျခင္းျဖင့္ မိသားစုသံုးဦးဘ၀ကုိ ပိုေနျမဲက်ားေနျမဲေလးအတိုင္း ထိန္းသိမ္းေပးသြားႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႕ႏွင့္ ဤစာအုပ္ေလးပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္လည္ေတြးေတာကာ စာစီမိခ်င္လာသည္။

Pilgrim ၏ အျဖစ္အပ်က္ေလးမွ ကၽြန္မ သင္ခန္းစာယူလိုက္မိသည္က ကၽြန္မတို႕ လူသားမ်ားသည္လည္း တခါတရံ ေသဖူးမွ ဘ၀ရဲ႕ တန္ဖိုးကုိ နားလည္တတ္ခဲ့ၾကသည္။လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕ေနေသာ ဘ၀တြင္ ေနခဲ့ရစဥ္က ဘ၀၏ တန္ဖိုးကုိ နားမလည္ခဲ့။ အရာရာ လိုတ ရေနခဲ့လွ်င္ ရရိွေနေသာ အရာတို႕ကို တန္ဖိုးမထားခ်င္ခဲ့။ လက္လႊတ္ ဆံုးရွံဳးရမည္ ဆိုေသာအခါမွ၊ ပိုင္ဆိုင္ထားရေသာ ဘ၀ကို စြန္႕ရေတာ့မည္ ဆိုေသာအခါမွ အပူတျပင္းႏွင့္ မိမိလက္ရိွဘ၀ ကိုျပန္မက္ေမာတတ္ၾကသည္။

ေၾသာ္ သက္ရိွသတၱ၀ါရယ္လုိ႕ျဖစ္လာမွေတာ့ ပိုးတံုးလံုးလည္း သူ႕ဘ၀ကို ၊ ပုရြက္ဆိတ္၊ တီေကာင္ေလးမ်ားသည္လည္း သူ႕ဘ၀ ကိုျမတ္ႏိုးၾကမည္သာ။ ကၽြန္မတို႕ကုိ ပုရြက္ဆိတ္ေလး တစ္ေကာင္ေလာက္ လာကိုက္လုိက္လုိ႕ ခဏတာ ေဒါသနဲ႕ သူတို႕ကိုေကာက္ယူေျခြမြလိုက္လွ်င္ ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုး ဆုံုးရွံဳးသြားရေသာ ပုရြက္ငယ္သည္ သူ႕ဘ၀တစ္ခုလံုးအတြက္ မည္မွ်ေတာင္ နာက်င္ ႏွေျမာလုိက္မည္နည္း။ ထို႕အတူ လက္ရိွရရိွေနေသာ ဘ၀ကုိ ဆိုးရြားသည္ဟု တြက္ဆကာ လက္မွိဳင္ခ် မိွဳင္ေတြ ဂ်စ္တို္က္လုိ႕ အရာရာကို အရွံဳးေပး အရဲြ႕တိုက္ေနလို႕ေရာ ကၽြန္မတို႕ ဘ၀ေတြ ေနေပ်ာ္ပါမည္လား။ ျဖစ္လာေသာ ဘ၀ကို သတိၱရိွရိွႏွင့္ ၾကံ႕ခိုင္ ရင္ဆိုင္လက္ခံလိုက္ျပီး အေကာင္းမြန္ဆံုး အသက္ရွင္သြားဖို႕သာ လိုသည္ မဟုတ္ပါလား။

Tom ေသဆံုးသြားခဲ့တဲ့အခန္းမွာေတာ့ သူ႕အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွဳကို ထိန္းမရႏိုင္ခဲ့။ သည္စာအုပ္ကို ဖတ္ေနေသာ တေလွ်ာက္လံုး ဇနီးနဲ႕သားအေပၚ အလြန္အမင္းခ်စ္ခင္ကာ အတူေနခဲ့စဥ္တေလွ်ာက္ ေယာက္်ားေကာင္းပီသခဲ့ေသာ Tom အားကၽြန္မေလးစားခဲ့သည္။ အန္န္နီက စိတ္ရဲ႕အလုိကို လိုက္မိေသာ ေၾကာင့္ သူမအေပၚတသက္လံုးေကာင္းကာ အရိပ္ၾကည့္ျမတ္ႏိုးခဲ့ေသာ ခင္ပြန္းသည္ႏွင့္ စိတ္ဒဏ္ရာ ရေနရွာေသာ သမီးငယ္ကို ပစ္ကာ Tom ႏွင့္ လက္ထပ္လုိေၾကာင္းေျပာစဥ္အခါက ျမန္မာအျမင္ႏွင့္ ၾကည့္ကာ ကၽြန္မစိတ္ကြက္ခဲ့သည္။ ဤအေတြးမ်ိဳးကုိ လက္ရိွအိမ္ေထာင္ရွင္က ေတြးသင့္ပါသည္လား။ အဆင္မေျပေသာ အိမ္ေထာင္ေရးမို႕ ၂ဦးသေဘာတူ ကဲြကြာထားၾကျပီးသားဆိုလွ်င္လည္း ရိွေစေတာ့။ ခုေတာ့ သူ႕အေပၚသိပ္ေကာင္း ျပီး ခ်စ္လြန္းတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကုိမွ စိတ္ခံစားမွဳတစ္ခုအတြက္ ပစ္ပယ္ဖို႕ရာ စဥ္းစားေလျခင္းရယ္လို႕။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေလးစားရေသာ Tom ကလက္သင့္ခံျခင္းမရိွခဲ့။ သူတို႕ ၂ဦးေပ်ာ္ရႊင္ဖို႕ရန္ တျခားလူေတြ နာက်င္၀မ္းနည္းရမည့္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခြင့္မေပးခဲ့။ တျခားလူမ်ားအတြက္ သူတစ္ဦးထဲ နာက်င္ရမည့္လမ္းကိုသာ သူေရြးခ်ယ္သြားခဲ့သည္။ ဤသုိ႕ သံုးသပ္ခ်က္ ခ်မိေတာ့ Tom ၏ စိတ္ႏွင့္ သြားတူေနေသာ ကၽြန္မစိတ္ကုိ ကၽြန္မ လြတ္ေျမာက္ခြင့္ ေပးလုိက္ခ်င္သည္။

ကၽြန္မ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူမ်ား သံေယာဇဥ္ၾကီးသူမ်ား၏ စိတ္အလိုက် စိတ္ခ်မ္းသာေစဖို႕၊ ႏွစ္သက္ရာလမ္း၊ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ေစဖုိ႕ ၊ တနည္းအားျဖင့္ သူတို႕ မနာက်င္ရေစဖို႕၊ အၾကိမ္မ်ားစြာ အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာမွာ ကၽြန္မ၏ ခံယူခ်က္ ခံစားခ်က္ အားလံုးကုိ ေနာက္ဆုတ္ေပးခဲ့သည္။ ကၽြန္မသာ စြန္႕လႊတ္ေပးခဲ့သည္။ ထိုသို႕ေနာက္ဆုတ္ စြန္႕လႊတ္ဖို႕ ခက္ခဲစြာ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခားအတြင္းမွာ ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်င္ခံစားရသည္လည္း ကၽြန္မသည္သာ အသိဆံုးျဖစ္သည္။

ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကမည္ျဖစ္ေသာ ကၽြန္မသံေယာဇဥ္ၾကီးသူမ်ားႏွင့္ သူတို႕ေရြးခ်ယ္ခဲ့ေသာ လမ္းမ်ား၊ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ ပတ္သက္မွဳ မ်ားက ကၽြန္မ ခံစားခ်က္ကို နားလည္မည္မထင္။ သိၾကလိမ့္မည္ မထင္။ သူတို႕၏ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳမ်ားကုိ ေအာင္ျမင္မွဳမ်ားျဖင့္ တြဲယွက္ စားသံုးၾကမည္သာ။

Tom ၏ စိတ္ဓာတ္ကို ကၽြန္မ ေလးစားအေလးျပဳမိ၏။ သူတပါး ေပ်ာ္ရႊင္ေစဖို႕ ကိုယ့္ဖက္က စြန္႕လႊတ္လိုက္ရတိုင္း ခံစားရေသာ နာက်င္ဆို႕နင့္မွဳကို ေနာေက်စြာ သိေနသူမို႕ ကၽြန္မ Tom ကုိသနားမိသည္။ သို႕ေပမယ့္ အဆံုးစြန္ေသာ နာက်င္စြန္႕လႊတ္ျခင္းျဖင့္ ေပးဆပ္သြားေသာ Tom ၏ ၀ိဥာဥ္ေတာ့ မပူးကပ္လိုေပ။

စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ခဲ့စဥ္ တုန္းကေတာ့ အဂၤလန္ႏုိင္ငံသား စာေရးဆရာက သူ၏ဇာတ္လမ္းဇာတ္ေကာင္မ်ား ပီျပင္ေစရန္အတြက္ သူကိုယ္တိုင္ နယူးေယာက္ျမိဳ႕သို႕သြားေရာက္ေနထိုင္ကာ ေရးသားခဲ့ေသာ The Horse Whisperer ကုိဖတ္ရွဳရန္ေကာင္းေသာ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္အျဖစ္သာ သေဘာထား၍ ဖတ္ရွဳခဲ့ဖူးသည္။ ခုဤစာကုိ ေရးမိေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ Tom Booker သည္ မွတ္ခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပၚေစရန္အတြက္ ကၽြန္မကုိ အေတြးယဥ္ေၾကာတြင္ စီးေျမာသြားေစခဲ့ပါသည္။

(ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းျဖစ္ေစရန္ဆီေလ်ာ္ေအာင္ေရးသားရာတြင္ ဘာသာျပန္လဲြမွားမွဳ ႏွင့္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ရိွပါက ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးေစလုိပါသည္။)

ၾကည္ျဖဴပိုင္

၁၆- ၆- ၂၀၁၃

မနက္ ၁နာရီ ၁၂ မိနစ္

Read More