ေက်ာင္းသူ

Photo Source : Google

(၁)

သူမအၾကိဳက္ဆံုးအေရာင္ကို သူကေမးလာခဲ့ေတာ့ အျဖဴေရာင္ဟုရဲရင့္စြာပဲေျဖခဲ့သည္။ ဒုတိယနဲ႕တတိယအၾကိဳက္ဆံုးအေရာင္ကိုေျပာပါဦးဟု သူကထပ္ေမးျပန္သည္။ အဲ့သည့္ေမးခြန္းမွာေတာ့ သူမအနည္းငယ္ေတြေ၀ခဲ့ရသည္။ အနီေရာင္ဟာ သူမရဲ႕ ဒုတိယအႏွစ္သက္ဆံုးအေရာင္ျဖစ္တတ္သလုိ တခါတရံက်ျပန္ေတာ့ အျပာေရာင္ေလးကလည္းသူမရဲ႕ႏွစ္သက္မွဳမ်ားကုိ ခိုးယူတတ္ျပန္သည္ေလ။ တတိယအေရာင္ကိုေတာ့ သူမ မဆိုင္းမတြပဲေျဖလိုက္ႏိုင္ပါတယ္ အနက္ေရာင္ပါလို႕။

သူမရဲ႕အေျဖကုိၾကားေတာ့ ရယ္စရာ မပါခဲ့ပါဘဲလ်က္ သူကဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာျပန္သည္။

“နင္ကလည္း ဘာအထာလဲဟ။ ငါ့စကားထဲမွာ ရယ္စရာပါတယ္လုိ႕ေတာ့ ငါမထင္ပါဘူး။ ဘာေတြမ်ားရယ္ေနရျပန္တာတုန္း”

ေခါင္းေမာ့ရယ္ေနေသာသူက အရယ္ကိုရပ္ကာ သူမကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာေျပာလာသည္။

“နင့္ကုိငါၾကည့္ေနတာ။ နင္ဟာျပတ္သားမွဳနဲ႕ေတြေ၀မွဳေတြ ဒြန္တဲြေနတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပဲ။ ျပတ္သားလိုက္ရင္လည္း နင့္ထက္ ၂ေယာက္မရိွဘူး။ ေတြေ၀ျငိတြယ္ျပန္ရင္လည္း ဆင္ေကာ္ေတာင္အရွဳံးေပးရေလာက္ေအာင္ခြာဖို႕ခက္တယ္။ တကယ့္ကို ဂြတီးဂြက် ေကာင္မေလး။ အဲ့သည့္အေခၚအေ၀ၚနဲ႕ နင္ခု၀တ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီနဲ႕ စဥ္းစားမိလို႕ရယ္တာေဟ့။ ရွင္းျပီလားဟ”

သူေျပာမွ သူမလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ျပန္လုိ႕ငံု႕ၾကည့္မိသည္။ ဟင္း…ဒါမ်ားရယ္စရာက်လုိ႕ အာလာဒင္ေဘာင္းဘီၾကိဳက္လုိ႕ အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ျပီး ရတဲ့ပုိက္ဆံထဲက၀ယ္ထားရတာ။ လူမ်ားသူ႕ရယ္စရာက်လို႕…ဟု မေက်မနပ္ေတြးလိုက္မိသည္။

အေတြးႏွင့္အတူ ႏွဳတ္ခမ္းစူသြားတဲ့ သူမကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္းက သူကေရွ႕တြင္ခ်ထားေသာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကုိ တခ်ိဳက္တည္း ေမာ့ခ်လိုက္သည္။

“ကဲ…ႏွဳတ္ခမ္းစူေထာ္ေထာ္နဲ႕ ေဒၚစူပုတ္ေလးေရ။ ငါေတာ့ အတန္းတက္ဖို႕သြားေတာ့မယ္ေဟ့။ နင္လည္းစာၾကည့္ေနရင္း ငိိုက္မေနနဲ႕ဦး” ဟုဆိုကာ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္သြားခဲ့သည္။

ထြက္သြားတဲ့သူ႕ေက်ာျပင္ကုိ အဓိပၸါယ္မဲ့ ေငးၾကည့္ေနရင္းက ဖတ္လက္စ lecture slide ကုိဆက္ဖတ္ေနမိသည္။ ခဏပါပဲ။ အေတြးတို႕က စာက်က္စရာမလိုေသာဘ၀ ဆီသို႕သာ  တ၀ဲလည္လည္။ မ်က္ေစ့ကုိိမွိတ္ ေခါင္းကို ခပ္ျပင္းျပင္းခါရမ္းလုိက္ရင္း စာထဲသို႕သာ စိတ္ကုိဇြတ္ႏွစ္လုိက္သည္။  First Semester စာေမးပဲြနီးျပီေလ။

(၂)

Part Time လုပ္ရတာ ပင္ပန္းလွသည္။ စာေမးပဲြနီးျပီမို႕ စာၾကည့္ရခ်ိန္ပိုမ်ားေတာ့ ပိုဆိုးသည္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ မေထာင္းသာလွေပမယ့္ မတ္တပ္ၾကာၾကာရပ္တိုင္း ေနမေကာင္းျဖစ္တတ္တဲ့ သူမအတြက္ေတာ့ Part Time လုပ္ေသာ ေန႕ရက္တုိင္းဟာ ပင္ပန္းလြန္းခဲ့ရတာ။

အဲယားကြန္းမ်ားစြာဖြင့္ထားတဲ့ Hyper Market ၾကီးထဲမွာ တေန႕ကုိ အနည္းဆံုး ၆ နာရီေလာက္ မတ္တပ္ရပ္ရင္း လက္ကိုလည္း ဇယ္ဆတ္သလုိ မရပ္မနား လွဳပ္ရွားရင္း ပစၥည္းေတြကုိ scan ဖတ္ရေသးတာ။

တခါတရံ အသက္ၾကီးသူေတြေစ်းလာ၀ယ္လုိ႕ ဆန္အိတ္အေလးၾကီးေတြ နဲ႕ဆပ္ျပာရည္ပံုးအၾကီးၾကီးေတြ၀ယ္လာရင္းနဲ႕ scan ဖတ္ရန္လြယ္ကူေစဖို႕ ေကာင္တာေပၚတင္ေပးဖို႕မတတ္ႏိုင္တဲ့အခါနဲ႕ Portable scanner ေလးပ်က္ေနလုိ႕မို႕ ပစၥည္းေတြဆီကုိ scanner ေလးနဲ႕သြားမဖတ္ေပးႏုိင္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ ပင္ပန္းတာမၾကည့္ရက္တဲ့ သူမကပဲ အေလးခံျပီး ဆန္အိတ္အေလးၾကီးေတြ ဆပ္ျပာပံုးအၾကီးၾကီးေတြကုိ ကိုယ္တိုင္သယ္ထုတ္ျပီး ကူညီခဲ့ရသည္။ ထိုကဲ့သို႕ ေစ်း၀ယ္လာသူမ်ား ၄ ေယာက္ေလာက္စံုေသာေန႕တြင္ေတာ့ ညဖက္ေရာက္တိုင္း အျပင္းဖ်ားေတာ့သည္။

ထုိအခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ Decogen လိုမ်ိဳး Biogesic လိုမ်ိဳးအကုိက္အခဲေပ်ာက္ေဆးေတြ ႏွင့္ အားေဆးေတြကုိ ပဲေလွာ္စားသလုိ တေလွၾကီးေသာက္၍ သူမ၏ ညတာမ်ားတြင္ မၾကာခဏဆိုသလို ၀င္ေရာက္စိုးမိုးလာေသာ အဖ်ားကုိ ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ေန႕မနက္တြင္ေတာ့ ေဆးရိွန္ေၾကာင့္ ႏွံဳးလ်အိပ္ခ်င္လြန္း္ေနေသာသူမ အလုပ္သို႕မသြားႏိုင္ခဲ့။ ထို႕ေၾကာင့္ သူမ၏အလုပ္ခ်ိန္မ်ားသည္ ၁ရက္ျခား သို႕မဟုတ္ ၂ရက္ျခားမ်ားသာျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဤကဲ့သို႕ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ေနရသည္မ်ားကုိ အိမ္ကတနည္းနည္းျဖင့္ျပန္သိသြားမွာစိုးေသာေၾကာင့္ နီးစပ္ရာအသိုင္းအ၀ိုင္းကိုလည္းပိတ္ပင္ထားရေသးသည္။ အိမ္ကေက်ာင္းလခေတြ အိမ္ခန္းငွားခေတြ အမ်ားၾကီးပို႕ေပးရေတာ့ တခါတရံေတာ့ ကုိယ့္အိမ္ငွားခေလး ကုိယ္ေပးခ်င္တာမို႕ ၾကိဳးစားရွာခ်င္ေသးသည္။ သို႕ေပသည့္ ထိုခဲ့သို႕ အဖ်ားေ၀ဒနာကုိ မၾကာခဏေပးေလေသာအလုပ္တြင္ အခ်ိန္ၾကာၾကာေတာ့ ဒဏ္မခံႏုိင္ခဲ့ေပ။ တပတ္ကုိ ပ်မ္းမွ် ၃ရက္မွ ၄ရက္ႏွဳန္း ျဖင့္ ၃လအၾကာလုပ္အျပီးမွာေတာ့ ေမ်ာက္ေခါင္းရုပ္ေပါက္လာခါ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ျဖင့္လွဳပ္လီလွဳပ္လဲွဲ႕သာက်န္ေတာ့သည္။ ဒါေပမယ့္ လူၾကီးေတြပိုက္ဆံအကုန္သက္သာေစခ်င္ေသာ ဆႏၵျဖင့္ ဇဲြကေတာ့ ျဖင့္မေလွ်ာ့ခ်င္ေသး။

(၃)

First Semester အျပီး ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ေတာ့ အိ္မ္လခ ကိုယ့္ဖာသာရွာခ်င္တဲ့ သူမ ျပကၡဒိန္လုပ္ငန္းမွာက အစ အခ်ိန္ပုိင္း၀င္လုပ္ဖူးသည္။ second semester ျပန္တက္ခ်ိန္တြင္ ကံဇာတာတစခန္းေလာက္ တက္ခ်င္လာေတာ့ မနက္တိုင္းလို သူမအလုပ္လုပ္ေသာဆိုင္မွာ သစ္သီးလာ၀ယ္တတ္သည့္ မန္ေနဂ်ာတစ္ေယာက္ႏွင့္မ်က္မွန္းတန္းမိသည္။ သူကလည္း ကုိယ့္ျမန္မာျပည္မွာအလုပ္တာ၀န္က်ဖူးသည္ဆိုပဲ။ သည္ေတာ့ “မဂၤလာပါ” ဆိုေသာႏွဳတ္ဆက္စကားကုိ မပီကလာ ဆုိရင္း သူမရိွေသာေကာင္တာသို႕သာ ရင္းႏွီးမွဳျဖင့္ေရာက္လာတတ္္သည္။ သူမအလုပ္မွဒဏ္မခံႏိုင္၍ ထြက္ခ်င္ေနေသာ ၂လခဲြေလာက္အၾကာမွာေတာ့ သူနဲ႕အေတာ္အတန္ရင္းႏွီးလာကာ လူရွင္းေသာေန႕တစ္ေန႕တြင္ေတာ့ စကားစပ္မိရင္း သူမကလွ်ပ္စစ္အဓိကျဖင့္ ေက်ာင္းျပီးေၾကာင္းသိသြားေသာ မန္ေနဂ်ာၾကီးက သူတို႕ကုမၸဏီတြင္ တပတ္ ၅ရက္ႏွဳန္းျဖင့္ ေက်ာင္းမတက္ခင္အခ်ိန္မ်ားမွာ အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္၀င္ဖို႕ ကမ္းလွမ္းလာပါသည္။

၀ါသနာပါရာစာေရးစာဖတ္ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္းတို႕ျဖင့္ အားလပ္ခ်ိ္န္မ်ားကုန္လြန္တတ္ျပီး အလုပ္လုပ္ခ်ိန္မ်ားအျပီးတြင္ ဖ်ားတတ္ေသာသူမ သင္ခန္းစာမ်ားလည္း မေလ့လာမက်က္မွတ္သည္မွာ ၾကာျပီ။ သည္ေတာ့….တပတ္ ၅ရက္လံုး အလုပ္လုပ္ရမည္မွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါမည္ေလာ ျပန္စဥ္းစားရသည္။

ေနာက္ေတာ့ စေနတနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မွာစာက်က္လို႕ရတာပဲဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ကာ သူမအတြက္ ဖ်ားနာမွဳမ်ားစြာ ပြင့္လန္းေစခဲ့ေသာ Casher အလုပ္ကုိ ၃လတိတိမွာ ေက်ာခိုင္းခဲ့သည္။

(၄)

Mechanical & Electrical Help Desk ဘ၀ႏွင့္ မနက္ ၈နာရီခဲြမွ ၅နာရီခဲြထိ complain မ်ားစြာပါ၀င္ေသာ အီးေမးလ္မ်ားကုိစစ္ရင္း ေျဖရွင္းေပးဖို႕ နည္းပညာရွင္မ်ားဆီသို႕ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ဆက္သြယ္ထားေသာ ဖုန္းထဲမွတဆင့္စာတိုေလးမ်ားပုိ႕ရင္း သူမရဲ႕တစ္ေန႕တာမ်ားဟာ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့အခန္းက်ဥ္းေလးထဲက အီးေမးလ္အသစ္၀င္လာတိုင္း တတံုတံုျမည္တတ္တဲ့ ကြန္ပ်ဴေလးေရွ႕မွာ ကုန္လြန္ခဲ့ရသည္။

မနက္တုိင္း ၀င္ခြင့္ကတ္ျပားႏွင့္ ၀င္ေပါက္ဟူသမွ်ကုိ scan ဖတ္၀င္ရေသာ။ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္တြင္တည္ရိွေသာ။ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားကာ အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာရိွေသာ ဆင္တူတာ၀ါ ၂ခုအားအလယ္တြင္ ေပါင္းကူးတံတားျဖင့္ ဆက္သြယ္ထားေသာ။ မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားႏွင့္ လစာျမင့္ ေရေပၚဆီလူတန္းစားအသြင္ရိွ၀န္ထမ္းမ်ားလုပ္ကုိင္ေသာ အေဆာက္အဦးၾကီးသို႕ မနက္၈နာရီထိုးတိုင္းအခ်ိန္မွီေရာက္ရိွရန္ သူမကြန္းခုိနားရာ တိုက္ခန္းေလးမွ မနက္၆နာရီထိုးတိုင္း ထြက္ခြာသြားခဲ့ရသည္။

ရံုးခန္းထဲမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ သူမ တစ္ေယာက္ထဲရိွမွာမို႕ေက်ာင္းစာေတြလည္း လုပ္ႏုိင္မွာပါဟု အလုပ္မ၀င္ခင္က အလုပ္အေျခအေနကုိ မန္ေနဂ်ာၾကီးကေျပာထားခဲ့တာေၾကာင့္ စာဖတ္ႏိုင္မည္ပဲထင္ခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕ဘ၀အေျခအေနကေတာ့ မိနစ္တုိင္းနီးပါး တတံုတံုတက္လာတတ္သည့္ complain king , complain queen မ်ားဟု သူမနာမည္ေပးထားသည့္ ကၽြန္းသူ ကၽြန္းသားအေပါင္းတို႕၏ အဲယားကြန္း အေအးေလ်ာ့လုိ႕မို႕ ။ ေအးလြန္းလို႕မို႕။ ဆူညံသံေတြထြက္ေနလို႕မို႕။ ဘယ္ေနရာမွာ power trip ျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္လို႕မို႕။ ဘယ္ socket outlet ပံုကုိ မၾကိဳက္လုိ႕မို႕။ မီးေခ်ာင္းအလင္းက ဘယ္လုိမုိ႕။ ဆိုသည့္ မရိုးႏိုင္ေသာ complain မ်ားစြာကို ေရးထားတဲ့ အီးေမးလ္မ်ားကိုဖတ္လို႕ ဒါကေတာ့ Mechanical Technician ကုိလႊတ္ရမယ္။ ဒါကေတာ့ Electrical Technician စသည္ျဖင့္ခြဲျခားရင္း သက္ဆိုင္ရာ လူဆီသို႕မက္ေဆ့ဂ်္တိုေလးေတြရိုက္ပုိ႕။ သူတို႕ဆီမွ ဘယ္အခ်ိန္သြားပါျပီဆိုတာ reply ျပန္လာသည္ႏွင့္ complain queen/king မ်ားဆီသို႕ အေၾကာင္းျပန္ႏွင့္ လက္၂ဖက္ဆိုတာ အနားေပးဖို႕သိပ္အခ်ိန္မရိွလွ။ သုိ႕ေပသည့္ ဘာစိတ္ဖိစီးမွဳမွမရိွဘဲ ဘာနည္းပညာမွသံုးစရာမလုိပဲ လူလည္း ပင္ပန္းမွဳမရိွဘဲ။ အိမ္လခ။ ရထားခ မ်ားအတြက္ ပူစရာမလိုေအာင္လံုေလာက္သည္ထက္ အနည္းငယ္ပိုေနေသးေသာ လစဥ္၀င္ေငြသည္ သူမအား ဤအလုပ္မွာ အခ်ိန္ပုိင္းဆက္လုပ္ေစဖို႕ ဆဲြထားခဲ့သည္။

ညေန ၅နာရီခဲြရံုးဆင္းလွ်င္ေတာ့ ေက်ာင္းသို႕အခ်ိန္မီေရာက္ရန္ အူယားဖားယား ေျပးရေတာ့သည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဘယ္ေသာအခါမွ သင္ခန္းစာအစကို သူမ မမီခဲ့ေပ။ အလုပ္လုပ္ေသာ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွ ေက်ာင္းရိွေသာ ရထားလမ္းဂိတ္ဆံုးနီးပါးသို႕ ရထားဂိတ္ေပါင္းမ်ားစြာစီးရမည္မွာ အနည္းဆံုး၄၅မိနစ္ေတာ့ ရိွမည္။ ဒါေတာင္ရထားဂိတ္မွေက်ာင္းသို႕ေရာက္ရန္ ကားတစ္ဆင့္စီးရဦးမည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ စာသင္ေဆာင္ဆီသို႕ေရာက္ေအာင္သြားရမည့္ အခ်ိန္မပါေသး။

သည္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ေသာ ကုမၸဏီႏွင့္အနီးဆံုး ရထားဂိတ္မွသည္ စာသင္ရာေက်ာင္းေတာ္ႏွင့္အနီးဆံုးရထားဂိတ္သို႕ ရထားတစ္ဆင့္စီး ထို္မွတဆင့္ စာသင္ရာ Lecture Theatre ႏွင့္အနီးဆံုးေရာက္သည္ထိ တကၠစီကုိသာ ငွားစီးရေလ့ရိွသည္။ ဒါေတာင္ သူမေရာက္သြားခ်ိန္မ်ားမွာ ဆရာစာသင္ေနသည္မွာ အရိွန္ရေနျပီျဖစ္သည္။ ၁နာရီစာသင္ျပီးလို႕ အားလပ္ခ်ိန္ ၁၅မိနစ္ေပးခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ ေကာ္ဖီစက္ရိွရာသို႕အေျပးသြားလို႕ ေကာ္ဖီတခြက္ ၀ယ္ေသာက္ရတတ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေကာ္ဖီ။ လက္ဖက္ရည္ဆိုသည္မွာ သူမ၏ ရန္သူ။ ၁၀ခါေသာက္တိုင္း ၇ခါေလာက္က ၀မ္းထဲသို႕ေရာက္သြားသည္ႏွင့္ လည္ေခ်ာင္းတြင္ပ်ိဳ႕လာတတ္ကာ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ပါက ေ၀ါ့ကနဲ ထိုးအန္တတ္တာေၾကာင့္ အန္ရတဲ့ ေ၀ဒနာဆိုးကို စိုးရြ႕ံမိသည့္ သူမ ဘယ္ေတာ့မွ မေသာက္တတ္ခဲ့။ သို႕ေပမယ့္ ေကာ္ဖီမွ မေသာက္လွ်င္လည္း တေနကုန္ ပင္ပန္းထားေသာ သူမမ်က္၀န္းမ်ား ပြင့္ႏုိင္ေတာ့မည္ မထင္။ ျပီးေတာ့ စက္မွ အေၾကြေစ့ေပး၀ယ္ကာ ေသာက္ရသည့္ ေကာ္ဖီက ဆိုင္ေဖ်ာ္လုိ မျပင္းတတ္တာေၾကာင့္ သူမဒဏ္ခံႏိုင္ပါသည္ေလ။ ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ဆရာရွင္းျပခဲ့သည့္ စာမ်ားကုိလည္း ျပန္လည္ေလ့လာသံုးသပ္ျခင္းမျပဳႏိုင္ေတာ့။ ငိုက္ျမည္းေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားက အိပ္ရာဆီသို႕သာ မ်က္ေစာင္းထိုးေနတတ္ခဲ့သည္။

ကုိယ္ယူေသာဘာသာရပ္အလုိက္သာေက်ာင္းတက္ရတာမို႕ တပတ္မွာ ၃ရက္သာတက္ရေသာေၾကာင့္သာေတာ္ေတာ့သည္။ သို႕မဟုတ္ပါက ေနာက္က်မွ ေရာက္လာတတ္ေသာ။ စာသင္ေသာ ဆရာကို  ပင္ပန္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ရီေ၀ေ၀ၾကည့္တတ္ေသာ။ တခါတရံ လက္ဖက္ရည္ခြက္ၾကီးေရွ႕ခ်လို႕ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ စားပဲြခံုႏွင့္ ထိမိမတတ္ တဒိုင္းဒိုင္း အိပ္ငိုက္တတ္ေသာ သူမကုိ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုမွ ေက်ာင္းသားတိုင္း မွတ္မိေပေရာ့မည္။

(၅)

စေနတနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္ေလးေတြမွာေတာ့ ေက်ာင္းတြင္ စာစုလုပ္တတ္ေသာ အတန္းေဖာ္ ျမန္မာမ်ားထံမွ လြတ္သြားေသာစာမ်ားကုိျပန္ေမးရသည္။ အိပ္ငိုက္လုိ႕ နားမလည္လုိက္ေသာ ပုစၦာမ်ားကုိ ျပန္ရွင္းေပးေစရသည္။ First semester အခ်ိိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္စဥ္ကေတာ့ Formula Derivation ေတြမ်ားလွတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းမျပတ္တက္ခဲ့ေသာ စာေတာ္ေသာ ေမာင္ငယ္တစ္ေယာက္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို စုရွင္းေလ့ရိွသည္ကုိ သြားေရာက္နားေထာင္ရင္း မွတ္ဥာဏ္ျပန္ေခၚခဲ့ရသည္။ တျပည္ရပ္ျခားမွာေရာက္ေနခဲ့ေသာ ျမန္မာမ်ား ဤကဲ့သုိ႕စည္းရံုးကူညီမွဳကုိ သူမ ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ေမ့မရပါ။ စာနားမလည္မွာကိုသာ သူမစိတ္ပူသည္။ နားလည္ျပီးလွ်င္ေတာ့ တေန႕စာတေန႕ ခ်က္ျခင္းမွန္မွန္လုပ္သည့္ထဲမပါခဲ့။ သည္ေတာ့ နားလည္ေအာင္ စာရွင္းျပသည္ကို သြားနားေထာင္သည္။ ျပီးလွ်င္ေတာ့ ပစ္ထားျပီး စာေမးပဲြနီးမွ ကုန္းလုပ္တတ္သည္မွာ သူမအက်င့္။ ပထမႏွစ္၀က္တုန္းကေတာ့ သိပ္မဆိုးခဲ့ပါ။ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုၾကီးႏွင့္စာစုလုပ္ျဖစ္ၾကကာ အနည္းဆံုးေတာ့ ၂ပတ္တခါေလာက္ သင္ျပီးသားစာမ်ားကို စုရွင္း စုလုပ္တတ္ၾကေတာ့ စာေၾကြးသိပ္မရိွခဲ့။ ေနာက္ေတာ့ အလုပ္ခ်ိန္မ်ားႏွင့္မဆံုျဖစ္ၾကေတာ့ေသာ သူမသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအလယ္တြင္ တကိုယ္တည္းျဖစ္လာခဲ့သည္ေပါ့။ ေက်ာင္းမတက္ရေသာ ေန႕မ်ားတြင္ အလုပ္ကျပန္လာသည္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးထမင္းစားခါ စာေရးစာဖတ္ျခင္းမ်ားႏွင့္သာ သူမေပ်ာ္၀င္ခ်င္ခဲ့သည္။ သို႕ေပမယ့္ စက္ရုပ္ဆန္လူသားဘ၀ႏွင့္ တေနကုန္က်င္လည္ခဲ့ရေသာ ကုိယ့္ဦးေႏွာက္ေလးက စာေပအလွအပႏုရြမွဳေလးေတြ ထြက္မလာတတ္ခဲ့ေတာ့။

အလုပ္သို႕သြားသည့္ လမ္းမွာ အျမဲတမ္း ေျမေအာက္shopping centre ေလးတစ္ခုကို ျဖတ္သြားရသည္။ အိပ္ငိုက္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ ခပ္သုတ္သုတ္သြားရသည့္သူမကေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းႏွင့္ပင္ လိုဏ္ေခါင္းတေလွ်ာက္ဖြင့္ထားေသာ ခပ္အုပ္အုပ္ေလးပ်ံ႕လြင့္လာသည့္ ေတးသံသာမ်ားကုိ ခံစားနားဆင္တတ္ေသးသည္။ ဂီတႏွင့္စာေပဟာ သူမရဲ႕ အေကာင္းဆံုးမိတ္ေဆြပါပဲ။ သို႕ေပမယ့္ အိမ္ျပန္ခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ ဂီတကို မခံစားႏိုင္ခဲ့ဘဲ ေက်ာင္းခ်ိန္မွီဖို႕ ေျပးလႊားရျပန္သည္ေပါ့။

(၆)

စာေမးပဲြနီးလာေတာ့ စေနတနဂၤေႏြ ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ စာလုပ္ဖို႕အခ်ိန္ေပးကာ ေက်ာင္းသို႕သြားေလ့ရိွသည္။ အိမ္မွာေနလွ်င္ေတာ့ မၾကာခဏစာေရးခ်င္တတ္ေသာ လက္မ်ားႏွင့္… မၾကာခဏ အိပ္ယာေပၚပစ္လွဲအိပ္တတ္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားကို တားမရႏိုင္ခဲ့။

နားမလည္ေသာစာမ်ားကို ဆိတ္ျငိမ္စြာျဖင့္ ဖတ္ရသည့္အခ်ိန္မ်ား။ Formula Derivation မ်ားႏွင့္လံုးပမ္းရေသာ အခ်ိန္မ်ားႏွင့္ စာၾကည့္တိုက္မွ စာအုပ္မ်ားကိုးကားရန္လိုေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ့ တဦးးခ်င္းသီးသန္႕ထိုင္ႏိုင္ေသာ ။ နံရံေလးႏွစ္ဖက္ႏွင့္ သူမ၏ အဆီထစ္ေနေသာ ၀မ္းဗိုက္ေလးကိုသာမက ခႏၶာကုိယ္ ခပ္ေသးေသးေလးကိုပါ လုံျခံဳေအာင္ ကြယ္ေပးႏိုင္ေသာ ေထာင့္ေကာင္းေကာင္း ရွဳခင္းေကာင္းေကာင္းေနရာမ်ားကို သူမေရြးခ်ယ္ေလ့ရိွ၏။ ထိုအခါ စာေလးလုပ္လုိက္ မ်က္စိေညာင္းလွ်င္ျဖင့္ မွန္ျပတင္းမွ ျမင္ေတြ႕ရသည့္ ဟိုခပ္ေ၀းေ၀းမိွဳင္းပ်ပ်ဆီမွ  နန္ယမ္းေတာင္ကုန္းေလးကို ေမွ်ာ္ေငးလိုက္ျဖင့္ မိဘမ်ားကုိလြမ္းရင္း စိတ္အပန္းေျဖခဲ့သည္။

စာမ်ားကို နားလည္ျပီး တခါတရံမွတ္သားရမည့္စာမ်ားပါလာလွ်င္ေတာ့ နားလည္ရံုသာမက ဦးေႏွာက္ထဲစဲြသြားေစရန္ သူမသည္ အသံထြက္၍သာ ရြတ္ဖတ္ေလ့ရိွသည္။ ထိုအခါ ဆိတ္ျငိမ္ေနေသာ စာၾကည့္တိုက္ထဲတြင္ သူမ၏ အသံေၾကာင့္ေတာ့ အနီးပတ္၀န္းက်င္မွသူမ်ားကို အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစလို။ ထို႕ေၾကာင့္ ေဆးေက်ာင္းသားမ်ား သုေတသနျပဳလုပ္ရာ သင္ခန္းစာမ်ားသင္ၾကားေလ့ရိွသည့္ biomedical school ဖက္က ခံုတန္းရွည္မ်ားေပၚသို႕ သူမေျခခ်ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဤေနရာေလးတြင္ သူမ ႏွင့္ သူစတင္၍ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့သည္။

။။။။

ဆိတ္ျငိမ္စြာ စာကိုတိတ္တိတ္ေလးဖတ္ခ်င္လုိ႕ ေဆးေက်ာင္းဖက္သို႕ေျခခ်ခဲ့သည့္ Triple E (Electircal & Electronic Engineering) မွေက်ာင္းသားတစ္ဦး္ႏွင့္ စာေတြကို ငယ္ငယ္က စာအံက်က္သလို တတြတ္တြတ္ႏွင့္ ေအာ္က်က္ကာ ဆိုခ်င္ခဲ့ေသာ (Computer Engineering) မွေက်ာင္းသူတစ္ဦးတို႕ မတူညီေသာ ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္ထဲတြင္ ေတြ႕ဆံုမိၾကရာ၀ယ္….

သူကေတာ့ သူမကို ဒီလိုအကဲခတ္ခဲ့သည္။

တစာစာႏွင့္ အာျဗဲၾကီးစာေအာ္ဆိုေနေသာ ပုတက္တက္ အသားညဳိညိဳေကာင္မေလးတစ္ေယာက္္ကို သူမ်က္စိစပါးေမြးစူးခဲ့သည္။ အာျဗဲႏွင့္ စာေအာ္ဆိုကာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဒုကၡေပးရံုႏွင့္မ၀ေသး။ တခါတရံ သူမဆီကုိ မၾကာခဏ ၀င္လာတတ္သည့္ ဖုန္းေတြကိုလည္းေျပာလိုက္ေသးသည္။ ေတာ္ေတာ္အျမင္ကတ္ဖို႕ ေကာင္းေအာင္အာရံုေနာက္သည့္ေကာင္မေလး။ အနားမွာ သူပဲရိွလို႕သာေပါ့။ တျခားႏိုင္ငံျခားသားေတြသာရိွလွ်င္ စာေအာ္ဖတ္သည့္ေကာင္မေလးအျဖစ္ ကြက္ၾကည့္ၾကည့္တာ ခံရဦးမည္။

သူမကေတာ့ သူ႕ကို ဒီလိုအျမင္ကတ္ခဲ့သည္။

ငါ့ဖာသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလး စာေအာ္ဆိုခ်င္လို႕  ဘယ္သူမွမရိွတဲ့ ဒီေနရာကို လာဦးထားပါတယ္။ ဒီတစ္ေယာက္ကေရာက္ေနျပန္ျပီ။ ဒီေကာင္ေလးကေတာ့ အေႏွာင့္အယွက္ပဲ။ အျမင္ကုိ ကတ္တယ္ေတာ္။ သူမေက်နပ္လို႕ေျပာင္းေျပးသြားလည္း ေအးတာပဲ။ ငါတစ္ေယာက္ထဲစာေအာ္လုိ႕ရတယ္။ လို႕ေတြးကာ ပိုေတာင္ေအာ္ပစ္လုိက္သည္။

သည္လိုႏွင့္ စေနတနဂၤေႏြ ၂ပတ္ေလာက္ တေယာက္ကို ခံုၾကီးတခံုစီေနရာယူျပီး အႏိုင္မခံအရံွဳးမေပး ဘယ္သူမွမဖယ္ခြာၾကပဲ စာအတူလုပ္လာရင္းႏွင့္ သူမ၏ စာေအာ္သံကုိ က်င့္သားရကာ မိ္တ္ေဆြဖဲြ႕ရင္းႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ခဲ့သည္။

(၇)

စာလုပ္ရင္းနားေသာအခ်ိန္တြင္ သူကသီခ်င္းေတြဖြင့္သည္။ သူ႕ခ်စ္သူေကာင္မေလးပို႕ထားေသာ အီးေမးလ္မ်ားႏွင့္ ဓာတ္ပံုမ်ားကိုဖြင့္ကာ အလြမ္းေျဖသည္။  သူမက အင္တာနက္ဖြင့္ကာစာေတြ ကြန္မန္႕ေတြေလွ်ာက္ေရးေတာ့သည္။ တခါတေလေတာ့ ေရးထားတတ္သည့္ စာတို ကဗ်ာတိုေလးမ်ားကို သူ႕ကုိေပးဖတ္သည္။ သူကေတာ့ မခံစားတတ္။ မွတ္ခ်က္မေပးတာမ်ားသည္။ တခါတရံေပးတတ္သည့္မွတ္ခ်က္ေလးကေတာ့ ဘာေတြေရးထားမွန္းမသိဘူးဟူ၍….

ရံဖန္ရံခါံပိတ္ရက္ေလးစာလုပ္ေနခ်ိန္တြင္ အရင္လုပ္ခဲ့ေသာ ျပကၡဒိန္လုပ္ငန္းက လူလိုလို႕ လာကူေပးပါဆိုလွ်င္ ေနာက္ဆံုး semester အတြက္ အခ်ိန္ျပည့္လုပ္ရေသာရံုးလုပ္ငန္းမွ ခဏထြက္ျပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္ခ်ိ္န္မွ သြားေရာက္လုပ္ကုိင္ႏိုင္ေသာ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္မ်ားကို ျပန္လုပ္မည္ စိတ္ကူးတာေၾကာင့္ မိတ္ပ်က္၍မျဖစ္။ ထိုအခါ စာလုပ္ေနရင္းႏွင့္ အလုပ္သို႕ထေျပးရ၏။ ထုိအခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ သူက “နင့္မလည္း စာေမးပဲြနီးတာေတာင္ အလုပ္ကုိေျပးရေသးတယ္ ဒုကၡ“ ဟုေျပာသည္။ သူမကလည္း သူ႕ေရွ႕တြင္ ၀မ္းနည္းသေယာင္မ်က္ႏွာထားေလးထားလုိက္ကာ “တခ်ိဳ႕တခ်ိဳ႕အတြက္လြယ္ေပမယ့္ ကုိယ္ဟာ ရုန္းကန္လာခဲ့ဖူးတယ္“ ဟု သီခ်င္းေလးတပိုင္းတစဆိုျပလိုက္လွ်င္ေတာ့ “နင္က အိမ္ကယူလည္းရလ်က္နဲ႕ မယူတာကုိး လူဆုိးမရဲ႕“ ဟုေျပာဆိုရင္းက်န္ရစ္တတ္၏။

(၈)

သုိ႕ႏွင့္ ေနာက္ဆံုး semester တြင္ စာတမ္းျပဳစုရန္ ႏွင့္ Dissertation ၾကီးေအာင္ျမင္ေစရန္အတြက္ သူမအတြက္ အခ်ိန္ပိုရမည္ျဖစ္ေသာ  အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ခြင္ထဲသို႕ျပန္လည္၀င္ေရာက္ရျပန္သည္။ သည္ေတာ့လည္း အဖ်ားႏွင့္ ျပန္မိတ္ေဆြဖဲြ႕ခဲ့ရျပန္၏။

အခ်ိန္ပုိင္းအလုပ္၀င္ေတာ့ ၀င္ေငြက ၃ပံု ၂ပံုနီးပါးေလ်ာ့က်သြားျပန္သည္။ သည္ေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္ပဲ ျပန္လုပ္ခ်င္ေတာ့တာပါပဲ။ စာေမးပဲြနီးမွ စာစုပံုရွင္းတတ္ေလ့ရိွတဲ့ သူမက စာကိုေတာ့ ေနာက္မွ စုပံုရွင္းဖို႕ စိတ္ကူးထားသည္။ ဒါေပမယ့္ Dissertation လုပ္ရင္းနဲ႕ အဆင့္အလုိက္ရလဒ္ေတြ ဆရာကုိ ျပႏိုင္ဖုိ႕ ႏွင့္ ရလာဒ္ေတြရရိွပံုအဆင့္ဆင့္ကို စာတမ္းျပဳစုဖုိ႕ရန္အတြက္ကေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္အလုပ္ျပန္လုပ္ပါက မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့။ သို႕ႏွင့္ ေငြေၾကးႏွင့္ အခိ်န္ကုိ လဲလွယ္ခဲ့ရသည္။ 

ဤသို႕ႏွင့္ လုိအပ္ေသာေငြေၾကးႏွင့္မရွိမျဖစ္ေသာ အခ်ိန္တုိ႕ကို ယွဥ္ၾကည့္ေနဖို႕အခ်ိန္မ်ားမရခဲ့ဘဲ။ ပေရာ့ဂ်က္မ်ား။ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမ်ား Dissertation လုပ္ရန္အခ်ိန္မ်ားကုိ ေလာက္ငွေအာင္ ခဲြေ၀သံုးစဲြရင္း အသားက်လာခ်ိန္တြင္ေတာ့ စိတ္ဖိစီးမွဳ မ်ားသေလာက္ ၀င္ေငြလည္း လံုေလာက္စြာေကာင္းမြန္ေသာ အလုပ္တစ္ခုက ကမ္းလင့္လုိ႕ၾကိဳလာျပန္သည္။ 

ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ Dissertation က ၇၀%ရာခိုင္ႏွဳန္းေလာက္ျပီးခဲ့ျပီး ဆက္လုပ္ဖို႕ရာ တစ္ေနခဲ့သည့္အခ်ိန္ ထို႕ေၾကာင့္ စာတမ္းၾကီးတစ္ခုစာျပဳစုဖို႕ အစပ်ိဳးထားခဲ့ျပီး ..ျပန္၀င္မည္ေလာ။ ဆက္မလုပ္ႏိုင္ခဲ့လွ်င္ သူမရဲ႕ Dissertation ၾကီးမျပီးခဲ့လွ်င္ ဒီဂရီမရေတာ့မွာမို႕ စာတမ္းအေျခအေနကလည္း ဘယ္ေလာက္ၾကာမည္မသိ။ Result ထြက္ဖို႕ရာလည္း တစ္ေနခဲ့သည့္အခ်ိန္မို႕စိတ္ေတြ ေထြျပားကာ အလုပ္ကုိလည္း လုပ္မည္မလုပ္မည္အေၾကာင္းမျပန္ခဲ့။ 

အလုပ္မွဖုန္းဆက္ေခၚျပီး စာေမးပဲြနီးပါက ခြင့္ယူခြင့္ေပးမည္ျဖစ္တာေၾကာင့္လက္ခံေစလိုေၾကာင္း ေျပာလာတဲ့အခါတြင္ေတာ့ သူမအခ်ိန္ျပည့္အလုပ္တစ္ခုေတာ့ ျပန္ေရာက္ခဲ့ရသည္။ ဒီတစ္ၾကိမ္တြင္ေတာ့ ပထမ အခ်ိိန္ျပည့္အလုပ္လို စိတ္ဖိစီးမွဳမနည္းခဲ့။ အခ်ိန္တိုင္းဟာ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားေအာက္တြင္ ကုန္ဆံုးခဲ့ရသည္။

ေနထိုင္ခြင့္ ကဒ္ကုိလည္း ေက်ာင္းသားကဒ္မွ ၀န္ထမ္းကဒ္သို႕ကူးေျပာင္းျပီးျပီမို႕ အားတင္းခါပင္ ၂ခုလံုးႏိုင္ေအာင္လုပ္ရေတာ့သည္။ အထက္တန္းစာေမးပဲြေျဖဆိုခ်ိိန္မွာေတာင္ ည၁၂နာရီထက္ ပုိညဥ့္နက္ေအာင္ စာမက်က္တဲ့သူမရဲ႕ ညအိပ္ခ်ိန္မ်ားသည္ စာတမ္းေရးရန္အတြက္  ရလဒ္ၾကီးျပီးေအာင္လုပ္ဖို႕ရန္အတြက္ အျမဲပဲ ၂နာရီေက်ာ္ခဲ့ရသည္။ မနက္ေရာက္လွ်င္ အိပ္ရာမွထလုိ႕ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားစြာျပည့္ေနေသာ အလုပ္သို႕သြားရျပန္၏။

တခါတေလ ေက်ာင္းအီးေမးလ္ကို အလုပ္ထဲတြင္ ၀င္စစ္ခိုက္္ ပေရာ္ဖက္ဆာက ကိုယ္ေရးထားတဲ့ စာတမ္းကို မၾကိဳက္လုိ႕ မွတ္ခ်က္ေတြေပးကာျပင္ခိုင္းခ်ိန္ႏွင့္ သူမ၏့ အလုပ္မွလည္း စိတ္ဖိစီးမ်ား မမွ်ွေအာင္ ေတြ႕ၾကံဳေနရခ်ိန္မ်ားႏွင့္ တုိက္ဆိုင္လွ်င္ေတာ့ မခံစားႏို္င္တဲ့စိတ္နဲ႕ ဘယ္သူ႕မွ ဂရုမစိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ခ်ံဳးပဲြခ်ကာ အားပါးတရ ငိုမိေတာ့သည္။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားက ဘာမ်ားျဖစ္သလဲဟ။ ဆုိကာေမးၾကျမန္းၾကႏွစ္သိမ့္ၾကလုပ္ၾက၏။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ေတာ့ သူမက ငိုရင္းလက္စနဲ႕ ပေရာ္ဖက္ဆာ ပို႕ထားတဲ့ အီးေမးလ္ကို လက္ညိွဳးထိုးျပလိုက္ေသာအခါတြင္ေတာ့ သူတုိ႕သေဘာေပါက္သြားေတာ့သည္။ ထိုအခါ ခြင့္ယူမလားဘာလုပ္မလည္း ဟုေမးလာေတာ့ သူမက ရွိဳက္လက္စမရပ္တန္႕ႏို္င္ဘဲရိွဳက္ၾကီးတငင္ျဖင့္ ငါက ည၂နာရီထိ ေရးထားတာကို ပေရာ္ဖက္ဆာၾကီးက မၾကိဳက္ဘူးတဲ့။ ဟု လက္ညိွဳးတထိုးထိုးျဖင့္ ရင္ဖြင့္္မိေတာ့သည္။ 

(၉)

ထုိအခ်ိန္မွ စ၍ စိတ္ထဲရိွတိုင္း မေအာင့္အည္းတတ္ဘဲ တံု႕ျပန္တတ္ေသာ။ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳ႔ပ္ႏိုင္မွဳနည္းေသာ။ ခံစားလြယ္ေသာ  သူမ၏ စိတ္ရင္း စရုိက္ကုိ လူတိုင္းသိျမင္သြားခဲ့သည္။ ( စီနီယာကေတာ့ သူမအား “ကေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ကို တင္းထား တင္းထား“ ဟု အျမဲအားေပးေလ့က်င့္ေနခဲ့သည္မွာ ယခုထက္တိုင္ ဒါေပမယ့္ ယခုထိတိုင္လည္း သူမစိတ္မ်ားကုိ မေျပာင္းလဲႏို္င္ခဲ့ေသးပါ)။ သုိ႕ႏွင့္ မေအာင့္အီးႏိုင္ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ငိုေၾကြးရင္း။ ငိုက္တလွည့္ စိတ္ညစ္တလွည့္ ၾကားမွ ေက်ာင္းစာမ်ားကိုလုပ္လိုက္ရင္းႏွင့္…သူမ  ေက်ာင္းျပီးသြားခဲ့သည္။

(၁၀)

ပုိက္ဆံကုိ သူတပါးတိုင္းျပည္မွာ ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြရေတာ့မွ စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားႏွင့္ ရင္းကာရခဲ့ေသာ ၀င္ေငြမ်ားအျဖစ္ သူမတန္ဖိုးထားတတ္ခဲ့လာသည္။ 

တခါတရံ ဖုန္းဆက္မိခ်ိန္မ်ားတြင္ သူငယ္ခ်င္းကသူ႕အိမ္ေထာင္ေရး ေရွ႕ေရးမ်ားကုိေျပာျပတတ္သည္။ နင္လည္း ေယာက္်ားယူေတာ့ဟု တိုက္တြန္းတတ္ေသးသည္။ ထိုကဲ့သို႕ တိုက္တြန္းတိုင္း “သူငယ္ခ်င္းေရ…. ကုိယ္က စာေတြကုိ သင္ယူခဲ့ရတဲ့ ေက်ာင္းသူေလးပဲျဖစ္ခဲ့ဖူးတာေလကြယ္။ အခ်စ္အေၾကာင္းေလး ေၾကညက္ေအာင္ အခ်စ္ရဲ႕ေက်ာင္းသူေလး လုပ္ဖို႕ေတာ့ လိုလိမ့္ဦးမယ္။ ဒါမွလည္း နင္ေျပာတဲ့ အိမ္ေထာင္ျပဳေရး ခိုင္ျမဲေအာင္ထိန္းသိမ္းႏုိင္မွာေပါ့။“ ဟု ရယ္သြမ္းေသြးကာ ျပန္လည္စေနာက္ခဲ့သည္။

တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ ပညာသင္ၾကားရေသာ့ ေက်ာင္းသူေလးဘ၀ႏွင့္ စာေတြကို ေက်ညက္ေအာင္ ၾကိဳးစားေလ့လာသင္ယူလုိ႕..ကံ၊ဥာဏ္၊၀ီရိယ ထပ္ေပါင္းကာ ဘ၀အသက္ေမြးမွဳအတြက္ ျမင့္မားေသာခံုတစ္ခံုရရိွေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္မွာ ျဖစ္နိုင္ေပေသးသည္။ အခ်စ္ရဲ႕ေက်ာင္းသူအျဖစ္ ျမတ္ႏုိးတြယ္တာခ်စ္ခင္မွဳ၊ သစၥာရိွမွဳ ႏွင့္ ေမတၱာမပ်က္ယြင္းမွဳဳတို႕ကို ကိုယ့္ခင္ပြန္းဆီက ဘ၀တစ္သက္တာလံုး မပ်က္မယြင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းရရိွေစဖို႕ ၾကိဳးစားရမည္မွာ တကယ္ေရာ လြယ္ပါမည္ေလာ၊ ျဖစ္ႏုိင္ပါမည္ေေလာဟု။ သူတစ္ပါးစိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ဆဲြငင္ဖို႕ရာ ယံုၾကည္မွဳနည္းလြန္းေသာ သူမေတြးေနမိပါသည္။

Read More

အခန္းေထာင့္ကသစ္ပင္

  photo source:  http://fusionbonsai.files.wordpress.com/2012/01/bp16.jpg

တစ္ခုေသာ ညေနခင္းတြင္ က်ြန္ေတာ္သည္ ပန္းေတြႏွင့္ သစ္ပင္မ်ားရိွိရာ ေနရာေလးတစ္ခုကို ေရာက္သြားခဲ့၏။ သစ္ပင္ေတြက စိမ္းစုိစို ပန္းေတြက အေရာင္ေသြးစံုလို႕ စိတ္ခ်မ္းသာဖြယ္ပါပဲ။

မွိဳင္ေတြေတြ သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္အနားကို မထင္မွတ္လိုက္ပါဘဲ ခ်ဥ္းကပ္သြားမိ၏။ ဒီအခ်ိန္ထိ က်ြန္ေတာ့္ရင္ထဲ ျမတ္ႏိုးပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္တို႕ မျဖစ္ထြန္းေသး။ ဒါေပမယ့္ သစ္ပင္ေလးနဲ႕ က်ြန္ေတာ္ စိတ္ခ်င္း နီးစပ္မွဳေတြ ရခဲ့တယ္ဆိုမလားပဲ။

ေနာက္ေန႕ေတြ ေနာက္ေန႕ေတြလည္း အဲသည့္ေနရာကို သြားလို႕ သစ္ပင္ေလးကို သြားၾကည့္မိတယ္။ ရင္းႏီွးစိတ္ေတြ အျမစ္တြယ္ခဲ့ၿပီကိုး။

xxx

တေန႕ေတာ့ သစ္ပင္ေလးက က်ြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့သလိုပဲ။ : ငါမင္းကိုျမတ္ႏိုးတယ္။ ငါ့ကို စိုက္ပ်ိဳးပါ။ အထီးက်န္ဆန္တဲ့ဘဝမွာ ေနသားက်ေပမယ့္ ျမတ္ႏိုးမိပါသတဲ့:။

သူတစ္ပါးအတြက္ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ။ က်ြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ သစ္တစ္ပင္ ထပ္စိုက္ဖို႕ခက္ခဲေနပါသည္။ တစ္ပင္စိုက္လွ်င္ တစ္ပင္ဆိုသလို က်ြန္ေတာ္ႏွင့္ထပ္တူ ရွင္သန္ေစခ်င္ေနမိတာကိုး။ 

ဒီမတိုင္မီက သစ္ပင္ပုိင္ရွင္က စိုက္ပ်ဳိးေပးပါရန္ လိုလိုလားလားေတာင္းဆိုမွဳမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သစ္ပင္တစ္ပင္ စိုက္ပိ်ဳးခဲ့ဖူးေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေမႊးၾကဴလွပေသာ ပန္းရနံ႕မ်ားႏွင့္ ထံုမႊမ္းေစရပါမည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ခ်မ္းသာမွဳမွန္သမွ်ကို ပြင့္ေသာပန္းမ်ားႏွင့္ ျဖစ္တည္ေစရမည္ဟူေသာ စကားအထပ္ထပ္ႏွင့္ သစ္ပင္တစ္ပင္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ လန္းရႊင္ခဲ့၏။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ထိုသစ္ပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့၏။ သို႕ေသာ္ ပန္းပြင့္ရန္ကိုကား သူပ်က္ကြက္ခဲ့၏။ ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရိွေသာ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းပြင့္မယ္ဆိုျပီး မပြင့္တဲ့ သစ္ပင္ ခင္ဗ်ားသာ ျပန္ယူေပေတာ့ဟု စိတ္ဆိုးတၾကီး ျပန္ထိုးအပ္ခဲ့၏။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ပို႕ျပီး သိပ္မၾကာခင္ ပန္းပြင့္လန္းလာ၏။ ပိုင္ရွင္က ျပန္ယူေစခ်င္၍ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းပန္ ခယခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္လက္မခံလိုေတာ့။ ေသခ်ာသည္က ထိုသစ္ပင္အေပၚ ကၽြန္ေတာ့္သံေယာဇဥ္ ပါးရွားခဲ့သည္ပင္။ ၀မ္းနည္းေသာ သစ္ပင္အတြက္ကား ကၽြန္ေတာ္ မတတ္ႏုိင္။ 

တစ္ခါခဲမွန္ဖူးေသာ စာသူငယ္အျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ယူဖို႕လိုအပ္သည္ဟုထင္သည္။

သို႕ေသာ္....

ယခုသစ္ပင္ေလးအေပၚတြင္ေတာ့ အခါမ်ားစြာ သြားေရာက္ၾကည့္ျပီး သံေယာဇဥ္တို႕ တနင့္တပိုး တိုးလာခဲ့သည္။ ထိုသို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ သစ္ပင္ေလး စိုက္ပ်ိဳးမည္ဟု ေနာက္ဆံုးတြင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့၏။ ပိုင္ရွင္ႏွင့္ေတြ႕ၾကည့္ေတာ့ ဤသစ္ပင္တြင္ အျပစ္အနာအဆာေလးမ်ားရိွေၾကာင္း ေျပာဆိုျပသခဲ့၏။ သစ္ပင္ေလး ပန္းပြင့္ရန္ မပြင့္ရန္လည္း မေသခ်ာ။ ယခုသစ္ပင္သည္ ပန္းပြင့္မ်ားႏွင့္ ငြားစြင့္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ ေပးမည္ဟု မဆိုႏိုင္။ သူစိတ္ခ်မ္းသာသလိုသာ ရွာၾကံေနမည့္ သစ္ပင္မ်ိဳးတဲ့။ ထို႕ေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးရန္ စဥ္းစားပါတဲ့။ သစ္ပင္၏ အမူအရာမ်ားကလည္း ထိုသို႕ႏွယ္သာ သူျမတ္နိုးခဲ့သည္ဟု ေျပာခ့့ဲသေယာင္ေပမယ့္ ခုေတာ့သူမဟုတ္သေယာင္ ။  ကၽြန္ေတာ္စိုက္ပိ်ဳးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္က်ခ်ိန္က် သူ႕အမူအရာမ်ားသည္ ပိုင္ရွင္ေျပာေသာ စကားမ်ားကဲ့သို႕ထပ္တူပင္။ သို႕ေသာ္ စူးနစ္တြယ္တာျပီး ပိုင္ဆိုင္လိုေသာ ကၽြန္ေတာ္. ထိုသစ္ပင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္လက္မခံႏိုင္ေသာ အျပစ္အနာအဆာမ်ားရိွခဲ့ေသာ္လည္း  ေမ့ပစ္ခြင့္လႊတ္ကာ အိမ္သို႕သယ္ေဆာင္ခဲ့၏။ ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ အိ္မ္အခန္းေထာင့္တြင္ ေနရာေပး၍ အျမဲကၽြန္ေတာ္ဂရုစိုက္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

xxx

ကၽြန္ေတာ္၏ အလုပ္လုပ္ခ်ိန္၊ သင္တန္းတခ်ိဳ႕တက္ခ်ိန္မ်ားမွ လဲြ၍ အခ်ိန္တိုင္းတြင္ ထိုသစ္ပင္အား ျမတ္ႏိုးမွဳအျပည့္ျဖင့္ ဂရုစိုက္လို႕သာ ေနခဲ့၏။ သစ္ပင္အတြက္သာ ကၽြန္ေတာ့္အခ်ိန္တို႕ေပးခဲ့၏။ သစ္ပင္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အရူးအမူးျဖစ္ခဲ့၏။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမတ္ႏုိးေယာင္ျပခဲ့ေသာ သစ္ပင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေတာ့ ရံုးမွျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ သစ္ပင္ေလးအေပၚ ယုယခဲ့သည္။ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့သည္။ သစ္ပင္ေလးအတြက္ ေနေရာင္လိုလွ်င္ ေနေရာင္ရေစဖို႕။ ေရဓာတ္လိုအပ္လွ်င္ ေရဓာတ္ရေစဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ႏွင့္ လိုအပ္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးခ့ဲသည္။ သစ္ပင္ေလး လန္းရႊင္ေနလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္သည္ေလ။ ကၽြန္ေတာ့္္ ေစာင့္ေရွာက္ျမတ္ႏုိးမွဳေအာက္မွာ သစ္ပင္ေလး လန္းရႊင္ေစလိုသည္။ အထီးက်န္ဆန္လြန္းေသာ သစ္ပင္ေလး မျဖစ္ေစရ။ သစ္ပင္ေလးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္လံုးရိွသည္။ သည္သို႕သာ ကၽြန္ေတာ္ခံယူထားခဲ့၏။

xxx

အစအစ ပထမတြင္ သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ထံပါးတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႕ခဲ့ေပသည္။ လန္းဆတ္ေသာ အမူအရာမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထင္ အျပံဳးမ်ားပင္ လန္းပြင့္လာသလုိလို။ မင္းကိုငါျမတ္ႏုိးတယ္ဟု မၾကာခဏ ေျပာလာသလုိထင္မိ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သစ္ပင္ေလး လန္္းရႊင္ေနလွ်င္ ျပီးေရာ ကၽြန္ေတာ္တတ္ႏုိင္သမွ် လိုအပ္သမွ် လုပ္ေပးဦးမည္။ လုပ္ေပးခ်င္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္သစ္ပင္ေလးကို အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဦးတည္းသာ အရိပ္ၾကည့္ေနခ်င္သည္။ သုိ႕ေသာ္ သစ္ပင္ေလး သည္ သူ႕သဘာ၀အရ မ်ိဳးတူ သစ္ပင္တုိ႕အၾကားတြင္ စိတ္ခ်မ္းသာေပမည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မ်ိဳးတူေတြ႕တိုင္း ပိုလန္းဆတ္လာတတ္ေသာ သစ္ပင္ေလးအတြက္ တခါတရံ ကၽြန္ေတာ့္ ဂရုစိုက္မ်ားက တိုးမေပါက္ခဲ့။ မ်ိဳးတူမ်ားၾကား ေပ်ာ္ေမြ႕လိုေသာ သစ္ပင္ေလးအတြက္ အပတ္စဥ္ ရံုးပိတ္ရက္တိုင္း မ်ိဳးတူမ်ားၾကားသို႕ သြားေရာက္ပို႕ေဆာင္ေပးျပီးတိုင္း ေပ်ာ္ရႊင္ လန္းဆတ္ တက္ၾကြေနခဲ့ေသာ သစ္ပင္ေလးအား တိတ္တဆိတ္ သြားၾကည့္ကာ ကၽြန္ေတာ္ပါေရာေပ်ာ္ေပးခဲ့သည္လည္း ရိွ၏။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေနရသည္ထက္ သူ႕မ်ိဳးတူမ်ားအၾကားေနရသည္ကို လန္းဆန္းတက္ၾကြေပ်ာ္ရႊင္ေယာင္ ေပၚေပၚတင္တင္ျပခဲ့ေသာ သစ္ပင္၏အမူအရာမ်ားေၾကာင့္ ရင္ထဲစို႕နင့္ ခံစားခဲ့ရသည္မ်ားလည္းရိွ၏။ ကၽြန္ေတာ္က ခံစားခ်က္ ျပင္းထန္လြန္းသည္ကိုး။

ထိုသို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္လက္ထဲတြင္ သစ္ပင္ေလးသည္ ေပ်ာ္တလွည့္ ညိွဳးတလွည့္ျဖင့္ သက္တမ္း ၾကာခဲ့သည္။ သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေထာင့္သုိ႕ေရာက္ခဲ့တဲ့ ရက္စဲြေလးေတြ ေရာက္လာတိုင္း ကၽြန္ေတာ္က သစ္ပင္ေလးကို ေျပာေလ့ရိွ၏။ မင္း ကိုယ့္အခန္းကိုေရာက္တာ ဘယ္ႏွလၾကာျပီကြ။ ေပ်ာ္ရဲ႕လား။ မင္းကိုေတာ့ ျမတ္ႏုိးစိတ္ေတြ တိုးတိုးလာတယ္။ မင္းေရာ ျမတ္ႏိုးေသးလားကြ။ ေတြ႕စတံုးကလိုေလ။ မင္းျမတ္ႏိုးေသးရဲ႕လား။ ညိွဳးႏြမ္းမေနပါနဲ႕ကြာ။ မင္းကို အျမဲလန္းဆန္းေနတာပဲ ျမင္ခ်င္တာ။ မင္းဘာလုိအပ္သလဲေျပာ။ ေပးဖို႕အဆင္သင့္ပဲ။ ဘာလုိေနလည္း။ ေနမေကာင္းဘူးလား။ ဧကႏၲ ေနေရာင္ျခည္ နည္းျပန္ျပီထင္တယ္။ ဆိုကာ ေနေရာင္ျခည္ထဲ ခ်ေပးဖို႕လည္း မပ်က္ကြက္ခဲ့။ သို႕ေပမယ့္ သစ္ပင္ေလးက စကားျပန္မလာရံုအျပင္ အမူအရာနဲ႕လည္း လန္းဆန္းတက္ၾကြပံုေတာင္ မျပေတာ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲ ေနရတာ ညိွဳးေရာ္ေနသေယာင္ေတြ အထပ္ထပ္ျပလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။

သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္အခန္းတြင္ မေနလိုေတာ့ဘူးလား။

ပန္းမပြင့္ေပမယ့္၊ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လတ္ဆတ္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ သစ္ပင္ေလးက မဖန္တီးေပးခဲ့ေပမယ့္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္စကားေတြအေပၚ တခါတရံ သူလန္းဆတ္ေသာအမူအရာေတြနဲ႕ တံု႕ျပန္ခဲ့လွ်င္ေတာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္က ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လွည့္ဖ်ားကာ အရင္က သစ္ပင္ေလးက ျမတ္ႏုိးလုိ႕ ငါ့ကုိ စိုက္ပ်ိဳးေစလိုတဲ့ အမူအရာေတြျပခဲ့လုိ႕ ျမတ္ႏုိးတဲ့ ငါက စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တာပဲ။ သူ ေနေရာင္လုိလို႕ ညိွဳးငယ္ေနတာ ေနမွာပါ။ ေရဓာတ္မ်ားခန္းေျခာက္ေနသလား။ ငါေဆာင္ၾကဥ္းေပးဦမွ ဆိုကာ တတ္သမွ်နည္းလမ္းမ်ားျဖင့္ ပိုလို႕သာ ဂရုစိုက္ျမဲ။  ဤသို႕နည္းျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို လွည့္ဖ်ား၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လာလွ်င္ ထိုစိတ္တုိ႕ကို ခပ္ေ၀းေ၀းသုိ႕ ေမာင္းထုတ္ညာခဲ့သည္။ 

xxx

သုိ႕ေပမယ့္ သစ္ပင္ေလး ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေထာင့္တြင္ ေနရသည္မွာ မေပ်ာ္ရႊင္ေၾကာင္း ႏွင့္ မ်ိဳးတူ သစ္ပင္တစ္ပင္ႏွင့္ ေ၀းခဲ့ျခင္းအတြက္ ညိွဳးႏြမ္းခံစားေနရသည္မွာေသခ်ာေၾကာင္း ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ညာေနခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ္  သိခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေထာင့္တြင္ မေပ်ာ္ေတာ့ေသာ သစ္ပင္ေလးကို မစြန္႕ခြာခ်င္ေသာ ကၽြန္ေတာ္၊ သစ္ပင္ေလးအနား ဖက္တြယ္ကာ အရင္လိုပင္ ဂရုစိုက္ေနဆဲ၊ အရင္လိုပင္ စကားျပန္မလာတတ္ေသာ သစ္ပင္ေလးအေပၚ ျမတ္ႏိုးမွဳစကားေတြ တတြတ္တြတ္သြန္ခ်ေနဆဲ။ သစ္ပင္က ညိွဳးႏြမ္း မေပ်ာ္ရႊင္မွဳနဲ႕ တုန္႕ျပန္ ၊ ကၽြန္ေတာ္က ျမတ္ႏိုးမွဳေတြ သြန္ခ်။ သည္အေျခအေနကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေတာင့္ခံႏိုင္မွာတဲ့လဲ။

ဤသို႕ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေလးထဲ တစ္စထက္ တစ္စ တိုး၍ ေျခာက္ေသြ႕ ညိွဳးႏြမ္းလာတဲ့ သစ္ပင္ေလးရဲ႕ မေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ကၽြန္ေတာ္ၾကာေတာ့ မၾကည့္ရက္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မစြန္႕လႊတ္လိုတဲ့ တြယ္တာျမတ္ႏုိးစိတ္ ၾကီးလြန္းတဲ့ ႏွလံုးသားရဲ႕ အစဲြအလန္းၾကီးစြာ ခံစားေနရမွဳကိုလည္း မၾကည့္ရက္ေတာ့။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စြန္႕ခြာသြားလုိတဲ့ သစ္ပင္ေလးအတြက္ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ သစ္ပင္ေလး သြားခ်င္တဲ့အရပ္ကိုသြားပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ဂရုစိုက္ ျမတ္ႏုိးျခင္းေတြေအာက္မွာ မေပ်ာ္လို ၊ ဆက္လက္ရွင္သန္ၾကီးထြားျခင္း မျပဳလိုေတာ့တဲ့ စြန္႕ခြာလိုတဲ့ သစ္ပင္ေလး ေပ်ာ္ရာေနရာမွာ ေပ်ာ္သလုိ ရွာၾကံေနပါေစေတာ့။

ဤသို႕ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ စေတးကာ သစ္ပင္ေလးအား မူလသယ္ေဆာင္လာခဲ့ရာမ်ိဳးတူ သစ္ပင္ရိွရာအရပ္သို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ပို႕ေပးခဲ့သည္။

သုိ႕ပါေသာ္လည္း မာန္၀င့္တဲ့ မ်ိဳးတူ သစ္ပင္ၾကားမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေနဖို႕၊ ဘာမဆုိေတာင့္ခံႏိုင္ဖို႕နဲ႕  ပိုင္ရွင္က ကၽြန္ေတာ့္လို သစ္ပင္ေလးအေပၚ တယုတယ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းမရိွလွ်င္ မိမိကိုယ္ကို ရပ္တည္ဂရုစိုက္ဖို႕ ၊ အထီးက်န္ ၀မ္းနည္းျခင္း ျဖစ္တည္လာလွ်င္ လြတ္ေျမာက္ေစဖို႕ အေၾကာင္းေတြ တတြတ္တြတ္ မွာၾကားရင္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘာစကားမွမဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ လတ္ဆတ္ျခင္းေတြ မျပေတာ့ေသာ သစ္ပင္ေလးကို မူလေနရပ္သို႕ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ပို႕ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။

xxx

ခုေတာ့ သစ္ပင္ေလးေနခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းေထာင့္သည္ ညိွဳးငယ္ ၀မ္းနည္းစြာျဖင့္ ကြက္လပ္ေလးျဖစ္လုိ႕ေနသည္။ ထိုအခန္းေထာင့္တြင္ မေနလိုေတာ့သည့္ သစ္ပင္ေလးကေတာ့ ျမတ္ႏိုးမွဳေတြ သြန္ခ်ေနသည့္ ကၽြန္ေတာ့္ ဂရုစိုက္မွဳမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္၍ မ်ိဳးတူသစ္ပင္ဆီသို႕ သြားႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနမည္လား။ ကၽြန္ေတာ္ မေသခ်ာ။ 

သစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ရွင္သန္လန္းဆတ္ေစလိုေသာကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႏွင့္ ၊ ညိွဳးေရာ္ေျခာက္ေသြ႕လ်က္ ကၽြန္ေတာ့္အား ႏွဳတ္ဆက္စကားပင္ မဆိုေလခဲ့ေသာ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ျမတ္ႏိုးမွဳတို႕ ပံုႏွင္းအပ္ခံခဲ့ရေသာ သစ္ပင္ေလးအား ျမင္ေယာင္ျပီး ေနာင္တစ္ၾကိမ္ သစ္ပင္စိုက္ပ်ိဳးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ရြံသြားပါသည္။ 

ခု …..ညိွဳးေရာ္၀မ္းနည္းေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းေထာင့္တြင္ ကြက္လပ္။ ျမတ္နိုးခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲတြင္ သစ္ပင္ေလးအတြက္ ခံစားခ်က္ေတြ ျပည့္ၾကပ္။

ၾကည္ျဖဴပိုင္

၈-စက္တင္ဘာ-၂၀၁၃

ေန႕လည္ ၁၂ နာရီ ၄၅ မိနစ္

Read More

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရွိခဲ့တယ္

သာမန္ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။

ရုပ္မေခ်ာဘူး

ခ်စ္ဖုိ႔မေကာင္းဘူး

ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ရုပ္ထြက္မေနဘူး

စိတ္ကုိတန္းဖတ္ႏိုင္တဲ့ ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့မ်က္ႏွာတစ္ခုေတာ့ပိုင္ဆိုင္တယ္။

အဲဒိေကာင္မေလးက....................................................

တယ္လီဖုန္းစင္နားမွာမတ္တပ္ရပ္ရင္း မိုးေတြသည္းေလေတြထန္ေနတဲ့ ေလယာဥ္ရပ္ထားရာကြင္းျပင္ထဲကိုေငးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေငးေမာေနခိုက္...

“ေဟ့...ေကာင္မေလး.ဘာေတြေငးေနတာလဲ။ မုန္႔ကုိကုန္ေအာင္မစားလို႔ ဦးအုန္းဆူလိမ့္မယ္။ သြားသြား...အျမန္သြားစား”

“ဟင္...အဲဒါအေနာ့္ဖို႔ဟုတ္လို႔လား။ ကိုသက္ေအာင္တစ္၀က္ အေနာ္တစ္၀က္ေလ”

“အာ..ဒီေကာင္ေလးက ဦးအုန္းနဲ႔လိုက္သြားျပီး အျပင္မွာအ၀တီးလာတာ.ညည္းပဲ၀ေအာင္စား”

“အာ..ဒါဆိုရင္ေတာ့ေကာ္တာပဲ..အေနာ္ကသူ႔ဖုိ႔ထင္လုိ႔ ခ်န္ထားရတာ။ အရမ္းၾကိဳက္လို႔အကုန္စားခ်င္တာ”

ေျပာရင္းနဲ႕ပဲ သူမတို႔ စားေသာက္ေနက်ေနရာေလးကမုန္႔ဆီကုိ အေရာက္သြားျပီး ၾကိဳက္လွတဲ့ အာလူးကတ္တလစ္ကုိအကုန္ စားလိုက္တယ္။

အဲဒိေကာင္မေလးက မုန္႔သိပ္ၾကိဳက္တယ္။

၁၂နာရီထိုးေတာ့ စားေသာက္ဖို႔ျပင္ၾကျပီ။

“ေရာ့...သမီး ။ ညည္းသိပ္ၾကိဳက္တဲ့ ထား၀ယ္မၾကီး ၀က္သားႏွပ္”

“အုိး...ေတာ္လိုက္တဲ့ဦးအုန္း..အေနာ္ဒီေန႔အိမ္ကဟင္းကို သိပ္မၾကိဳက္လို႔ညစ္ေနတာ။ 

ဦးအုန္းဗိုက္ထဲပုဏၰားေလးမ်ားရွိေလသလား။အဘအမိ်ဳးသမီးသုပ္တဲ့သရက္ခ်ဥ္သုပ္ကလဲေကာင္းမွေကာင္း။ ကိုသက္ေအာင္ငပိခ်က္ကလဲ ရွယ္ပဲ။ အမေလး...အေနာ့္ဗိုက္ေတာ့ဒီေန႔ေခြးနမ္းေတာ့မွာပါပဲ”

“စား..စား..၀ေအာင္သာစား..ဒီကေလး၂ေယာက္ရွိေနလို႔ ငါ၀ယ္ရက်ိဳးနပ္တာ. ႏို႔မိုဆိုညည္းအဘက တို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္းစားတာ”

“ဟဲဟဲ..အဘတို႔ကနန္းဆိတ္ကနန္းစားေတာ့ အေနာ္နဲ႔ကိုသက္ေအာင္ အ၀တီးရတာေပါ့”

ကိုသက္ေအာင္ကလဲအားပါးတရေထာက္ခံတယ္

 “ဟုတ္တယ္..က်ေနာ္ကေတာ့ အ၀ကိုတီးမွာ။ အဘဖို႔မက်န္ရင္ေနပေလ့ေစ။ မခ်န္ေတာ့ဘူး။ အဘလာရင္မရွိေတာ့ဘူးေျပာလိုက္မယ္..ဟီဟိ”

ေနာက္ဖက္ကိုေရေႏြးသြားထဲ့တဲ့ အဘ တစ္စြန္းတစ္စၾကားေတာ့

“ေဟ့ေကာင္မင္းေနာ္...ငါေနာက္ေန႔ မင္းၾကိဳက္တဲ့ဟင္းထည့္မလာဘဲေနမွာ”

ဒီလိုနဲ႔စရင္းေနာက္ရင္း ထမင္း၀ိုင္းေလးဟာ အျမဲစိုျပည္ဆဲ။ ထမင္းစားရင္ လူစုံေအာင္ေစာင့္ျပီးမွာစားေလ့ရွိတဲ့ဓေလ့ေလးကလဲခ်စ္စရာပါ။

အကုန္လံုးတစ္ေယာက္တစ္လွည့္၀ိုင္းထည့္ေပးတဲ့ အရသာရိွတဲ့ ထမင္းေလးကိုစားျပီး အဘထည့္လာတဲ့ ေရေႏြးတစ္ၾကိဳက္ေသာက္လိုက္တယ္။

အဲဒိေကာင္မေလးက ဦးအုန္း၀ယ္ေကၽြးေနက် ထား၀ယ္မၾကီး၀က္သားႏွပ္နဲ႕ အာလူးကတ္တလစ္ကို သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာပါ။

“Audit ၾကီးလာျပီ...စာရြက္စာတမ္းေတြရွာဖို႔သာျပင္ေပေတာ့ ငါေတာ့လစ္ျပီ။နက္ျဖန္က်မုန္႔ေတြအမ်ားၾကီး၀ယ္လာမယ္ေနာ္..မင္းတို႔ကုန္ေအာင္စားရမယ္”

ဦးအုန္းက မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ ေျပာင္ျပရင္းလြယ္အိတ္ေကာက္လြယ္ထြက္သြားတယ္။ (အမွန္ေတာ့ ၂နာရီသူ႔ဂ်ဴတီခ်ိန္းတာမို႔ ျပန္တာပါ)

Audit ကေတာ့ စတုိင္လ္ အျပည့္နဲ႔ေရာက္လာျပီးသကာလ။ မင္းသားၾကီးအက္ရွင္မ်ိဳးနဲ႔ လက္ပ္ေတာ့အိတ္ၾကီးစားပဲြေပၚတင္...ထိုင္ခံုေပၚမိန္႔မိန္႕ၾကီးထိုင္လိုက္တယ္။

 “ကဲ..၂၀၀၂က Airway Bill ေတြစစ္မယ္”

ေသစမ္းဟ နႏၵိယ လို႔သာ စိ္တ္ထဲကၾကိတ္ေအာ္လို္က္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကိုယ္ေတြတင္ထားက ၂၀၀၅ ၂၀၀၆ စာရြက္စာတမ္းေတြ သူၾကည့္ခ်င္တဲ့ list ခ်ျပလာေတာ့...အားပါးပါး....ေရွ႕ႏွစ္ဟာေတာင္မနည္းရွာရမွာ...ဒါဆုိရင္ေတာ့...မလြယ္ မလြယ္။။။ေတြးျပီးသကာလ။ ကိုသက္ေအာင္နဲ႔ေကာင္မေလးတို႔ ဖိုင္လ္ေတြထားတဲ့ အခန္းေလးထဲေရာက္လာခဲ့ရတယ္။

“ေရာ့ ...နင္ကဒီဖို္င္လ္ထဲမွာရွာ။ ငါကဒီဖိုင္လ္ထဲမွာရွာမယ္ ေကာင္မေလး”

ကိုသက္ေအာင္ေပးတဲ့ ဖို္္င္လ္ပံုထဲေခါင္းႏွစ္ရွာရင္း။ ပါးစပ္ကပြစိပြစိေျပာေနမိတယ္ “Audit ၾကီးကလဲ လြယ္ရာေတ့ာမရွာခိုင္းဘူး။ ဘယ္ပေ၀ဏသီကဟာေတြလာရွာခိုင္းလဲမသိဘူး။ စိတ္ညစ္တယ္။ေခါင္းေတာင္မူးလာျပီ။”အဲလိုတဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ေျပာရင္း

စာရြက္ေတြရွာေလ့ရွိတယ္။

အဲဒိေကာင္မေလးဟာ အေဟာင္းေတြေျမလွန္ရွာေဖြရမွာ စိတ္မရွည္တတ္သူပါ။

“ေကာင္မေလး..နင္ပိန္တယ္။သက္ေအာင္ကပိုပိန္တယ္။ ေနဦး...ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ကိုငါ၀ေအာင္ အစားေတြအရမ္းေကၽြးမွျဖစ္မယ္။ မင္းတုိ႔ ၂ေယာက္အိမ္မွာဆိုေစာင့္ေကၽြးသူမရွိရင္ ထမင္းေကာင္းေကာင္းမစားဘူးမဟုတ္လား”

“အိမ္ကခ်က္တဲ့ဟင္းေတြမၾကိဳက္လို႔ အဘတို႔ ဦးအုန္းတို႔ ခ်က္တာပိုေကာင္းလို႔” 

၂ေယာက္လံုးအေျဖက ညီတယ္။ ဒါမ်ိဳးက်။ အမွန္က ထမင္းကို ဟုတ္တိပတ္တိ မစားၾကတဲ့ လူေတြပါ။ အိမ္ကခ်က္တာလဲ ေကာင္းၾကပါတယ္။ လူငယ္ဆိုေတာ့ အေဖာ္မင္တဲ့သေဘာေပါ့ေလ။

“ေရာ့....ဒီေဆးကိုေသာက္ မင္းတုိ႔ေတြ ကိုယ္တြင္းမွာအပူမ်ားေနလို႔ျဖစ္မယ္။ ေကာင္မေလး...သမီး၀ခ်င္တယ္မဟုတ္လား”

“ဟုတ္”

“ဒါဆိုရင္မ်ားမ်ားေသာက္မွန္မွန္ေသာက္..ညည္းအပူကင္းျပီး၀လာလိမ့္မယ္”

ေဆးဗူးးေလးကိုလွမ္းယူရင္း နာမည္ဖတ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ သိၾကားေရစင္တဲ့။

၀ခ်င္တဲ့ေကာင္မေလး။ဘာရမလဲ။ရံုးမွာ ေန႕လည္စာထမင္း စားျပီးတာနဲ႔ ေဆးဗူးဆီ ေျပးေမာ့ေတာ့တာပဲ။ ေကာင္မေလးလဲ အပူကင္းျပီးနည္းနည္းေတာ့၀လာတယ္။

အရင္လိုပိန္ကပ္ကပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ၀ ခ်င္တဲ့ေကာင္မေလး ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ေဆးနာမည္ကို ေျပာင္းေခၚလိုက္တယ္။အဘေရစင္ လို႔။ 

ေနာက္ပိုင္းေတာ့အဘက ေဆးဗူးေတြအမ်ားၾကီးရံုးမွာေသာက္သူခ်င္ေသာက္ ၀ယ္ထားေပးတတ္သလုိ ေကာင္မေလးေ၀းတစ္ေျမေရာက္သြားေတာ့လဲ သူ႔တူမေကာင္မေလးကို လူၾကံဳနဲ႔ေဆးဗူးထည့္ေပးလိုက္တာမွ အမ်ားၾကီး။

အဲဒိေကာင္မေလးဟာ ၀တုတ္တုတ္ေလးျဖစ္ခ်င္ခဲ့တယ္။

လက္ဖက္သုပ္ကို သေဘာၤရြက္စိမ္းေလး ရိတ္ရိတ္လွီးထည့္စားရမွ သေဘာပိုက်တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးတို႔အုပ္စုေၾကာင့္ရန္ကုန္အဲယားေ၀းက 

အန္ကယ္တစ္ေယာက္ စိုက္ပ်ုိဳးထားတဲ့ သေဘာၤပင္ငယ္ေလးေတြဆို ကတံုးနီးပါးျဖစ္လို႔ ။

 ဒီေန႔ ဒီအပင္ကခူး၇င္။ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ေနာက္အပင္အလွည့္။ စိုက္တဲ့ အန္ကယ္ကေတာ့ေျပာပါတယ္။

 “ဒီေကာင္မေလးေရာက္လာမွ က်ေနာ့အပင္အသီးေတာင္သီးပါဦးမလားဗ်ာ သက္ေအာင္ကလဲ အရြက္ေတြလာလာခူးတယ္” တဲ့။

 သူ႔တူနဲ႔တူမကိုေျပာရင္ခံေလ့မရွိတဲ့ ဦးအုန္းနဲ႕အဘက ျပန္ေနာက္တယ္။ 

“ဒီကေလး၂ေယာက္ကုိခင္ဗ်ားေက်းဇူးတင္ရမွာ။ အပင္ဆိုတာ အရြက္ႏုထြက္မွပိုသန္မွာ။ ပိုသန္မွ ခင္ဗ်ားအပင္ျမန္ျမန္ၾကီးျပီး ျမန္ျမန္သီးမွာေပါ့။ သက္ေအာင္ကလဲလိမၼာပါတယ္။ အပင္ထီးေတြပဲေရြးခူးတာပါဗ်“ တဲ့။

ေန႔လည္ခင္းတိုင္း ေကာင္မေလးက လက္ဖက္တစ္ရက္ ၈်င္းတစ္ရက္သုပ္ေလ့ရွိတယ္။ လကုန္ရင္ေကာင္မေလးတို႔အုပ္စုေတြ လက္ဖက္ဖိုး ဂ်င္းဖိုးစု။တစ္လစာအမ်ားၾကီး၀ယ္ျပီးေတာ့သုပ္စားၾကတာ။ 

အစားအေသာက္နဲ႔ပတ္သက္လာ၇င္ေတာ့ေကာင္မေလးက ဂုိဏ္းခ်ုဳပ္ၾကီးေပါ့။ သူပဲဦးေဆာင္လုပ္တာ။ တစ္ရက္ေတာ့ လက္ဖက္ဂ်င္းဗူးဟာ ပို႔ကုန္အျဖစ္သရုပ္ေဆာင္လိုက္ရတဲ့ ဟာသေလးတစ္ရပ္ျဖစ္သြားခဲ့ဖူးတယ္။

“ဟိုမွာ ဂတ္စပါၾကီးလာေနျပီဟ။ ဒီဖက္ကို တန္းလာေနတာ

ခါတိုင္းဆုိေလယာဥ္ထားတဲ့ဟန္ဂါထဲကလာတာပါ။”

အဘအေျပာေၾကာင့္ ေလယာဥ္အင္ဂ်င္။လွ်ပ္စစ္ပစၥည္း အ၀င္အထြက္ေတြကို bin card ၾကည့္ျပီးစာရင္းသြင္းေနရင္းကေကာင္မေလး ပူထူသြားမိတယ္။

“ဟယ္.... ဒုကၡပါပဲ။ သူသာအေနာက္ဖက္ထဲ၀င္ၾကည့္ရင္ အေနာ့္တို႔ရဲ႕ လက္ဖက္ဗူးၾကီးကိုျမင္ေတာ့မွာေပါ့။ ဗူးေတြက အၾကီးၾကီးနဲ႕အမ်ားၾကီး ဘယ္ေနရာဖြက္ရပါ့“

ေကာင္မေလးအေျပာေၾကာင့္အကုန္ပ်ာယာခတ္သြားတယ္။ အျမဲဥာဏ္ၾကီးတဲ့အဘက ခဏစဥ္းစားျပီး ။

 “နက္ျဖန္ စကၤာပူက ATR ကို ျပင္ဖို႔ပို႔မယ့္ ေလယာဥ္အင္ဂ်င္ဗံုးၾကီးအားေနတယ္။ ဆီေတြအရမ္းယိုလို႔ ငါအျပင္ခဏထုတ္ထားတယ္။ အဲဒိထဲခဏထည့္ထား”

အဘေျပာတဲ့အတုိင္းပဲ အကုန္လံုးတစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔ ၀ိုင္းထည့္လိုက္ၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြထည့္တဲ့ဗူးေတြကလဲအမ်ားသား။ ဆိုင္မွာလုိ အက်အနသုပ္စားတာဆိုေတာ့ ပဲမွဳန္႔ဘူးကအစ ငရုပ္သီးစိမ္း ၾကက္သြန္ျဖဴအစံုရွိတာ။ ထည့္ျပီးေတာ့ အျပင္ျပန္ထြက္အလာ..ဂတ္စပါၾကီးလဲ အခန္းထဲကိုအေ၇ာက္။ ကုမၸဏီ ဒါရိုက္တာတုိ႕ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့. လိုအပ္သည္မ်ားကုိၾကည့္ရွဳစစ္ေဆးေပါ့။ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ပစၥည္းေတြအထားအသိုၾကည့္။အဲယားကြန္းအပူခ်ိန္ကိုစစ္။ ျပန္ေတာ့မယ္ျပင္ေပါ့။ ကိုယ္လဲ..ေၾသာ္ ေတာ္ေသးသေပါ့။ ငါ့လက္ဖက္ဗူးေတာ့လြတ္ျပီလို႔ေတြးရုံရွိေသး။ ဂတ္စပါၾကီးက ဓာတ္က်ျပီး လက္ဖက္ဗူးၾကီးနား ေစြ႕ကနဲေရာက္သြားတယ္။ “What is this?” မ်က္ႏွာေလးဇီးရြက္ေလာက္ပဲရွိေတာ့တဲ့ အခိုက္ ...အဂၤလိပ္စကားအရမ္းကၽြမ္းတဲ့ ဦးအုန္းအေျပးေရာက္လာျပီး အင္ဂ်င္ဆီယိုလို႔။ အာမခံသက္တမ္းမကုန္ေသးလို႔ စကၤာပူကုိျပင္ဖို႔ျပန္ပို႔မယ့္အေၾကာင္း။ဘာညာဘာညာ ေျပာလိုက္တာ ဂတ္စပါၾကီးယံုသြားတယ္ဆရာ။

ဇီးရြက္မ်က္ႏွာေလးနဲ႕ေကာင္မေလးကေတာ့ ကုိယ့္ေၾကာင့္လူၾကီးေတြဖာရေထးရတာအားနာလိုက္တာ။

အဲဒိေကာင္မေလးဟာ လက္ဖက္သုပ္ ဂ်င္းသုပ္သိပ္ၾကိဳက္တယ္။

ေန႔ခင္းအားလပ္ခ်ိန္ေတြေအာက္ဖက္ရံုးမွာေနရတာ ပ်င္းလာရင္ အေပၚရံုးကစီနီယာမမတို႔ ရိွတဲ့ အရပ္သြားျပီးေလဖုတ္လုိက္ မုန္႔တုတ္လိုက္လုပ္တတ္ေသးတာ။ သီခ်င္းေကာင္းေလးေတြေရြးဖြင့္ျပတတ္သလုိ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့မမႏု။

 အခ်ဥ္ထုပ္ေလးေတြ ခဏခဏေကၽြးတတ္သလုိ ဟင္းေကာင္းေတြအျမဲထည့္လာေလ့ရွိတဲ့ မမသဥၥာ။

 စကားေျပာရင္ေအးေအးေလးေျပာျပီး ေကာင္မေလးကို ညီမအရင္းလိုသေဘာထားျပီး စာက်က္မပ်င္းဖုိ႔ ဆံုးမေလ့ရိွတဲ့....မမထား။တို႔ဟာ ေကာင္မေလးရဲ႕ အမရင္းေတြသဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ မိသားစုမိတ္ေဆြေတြျဖစ္သလုိPilot ဒါရုိက္တာရင္ရဲ႕ညီ ...သူေဌးေပါက္စကိုမင္းမင္း။ 

သက္ရြယ္တူခ်င္းမို႔နင္ငါေျပာပါဆိုတာကို ေျပာမရဘဲ အမလို႔သာဇြတ္ေခၚေလ့ရိွတဲ့ ကိုညီညီ။ 

ကို၇ီးယားမင္းသားဆင္ဆင္ ကေလးတို႔အေဖကုိရဲ၀င္းေက်ာ္။

သူ႔ေကာင္မေလးကို သိပ္ခ်စ္တဲ့ကိုသန္း၀င္း။ အဘတူေမာင္ေဇာ္ထက္ တို႔ဟာလဲ ခင္မင္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြပါ။

အျမဲျပံဳးေနတတ္ၾကတဲ့ ...အင္ဂ်င္နီယာအန္ကယ္လ္ေက်ာ္။ အန္ကယ္လ္သက္။အန္ကယ္လ္ေရႊ။ အန္ကယ္လ္ေဇ။ အန္ကယ္လ္ၾကီး။ ဦးအုန္း။ ဦးစိုးႏိုင္။အဘ ဦးသိန္းဟန္ တို႕ကေတာ့ေကာင္မေလးရဲ႕တကယ့္ဦးေလးေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြလိုပါပဲ။

ဖအေကို သိပ်ချစ်တဲ့ ကောင်မလေးအဖို့ သူ့ဖေဖေနဲ့ ဖယ်ရီ အတူတူစီးဖော် ဦးစိုးနိုင် ၊ ကိုအောင်သက်ထွေး၊  ကိုရဲမြင့်တို့ကို လည်း ခင်နေပြန်ရော။ 

ဒီၾကားထဲ ၂ပတ္တစ္ခါဆိုသလုိရံုးခ်ဳပ္ကေန ေလယာဥ္ရံုးကုိေရာက္လာတတ္ျပီး ။ သူလာရင္ေတာ့ သီခ်င္းေတြမ်ိဳးစံုဖြင့္တတ္တဲ့ တရံုးလံုးအတြက္ မုန္႔ေတြအမ်ားၾကီးရက္ေ၇ာစြာ၀ယ္လာေလ့ရွိတဲ့..ကြန္ပ်ဴတာအျပင္ေတာ္တဲ့ ကိုေဇယ် ဟာလဲ ခင္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ အကုိၾကီး တစ္ဦးေပါ့။

ေကာင္မေလးဟာအဲလိုလဲ လူေတြကိုခင္တတ္ေသးတယ္။

ရံုးရိွတဲ့ျခံ၀င္းၾကီးထဲကေရစင္ေအာက္မွာ အစပ္အရမ္းစားတဲ့ေကာင္မေလး..ငရုတ္သီးအေစ့ေတြကိုအပင္ေပါက္မလားလုိ႔

ေ၀းတေျမမသြားခင္ပိ်ဳးၾကည့္ခဲ့ေသးတယ္။

အၾကံျပဳသူကအဘျဖစ္ျပီး အဘတူ ေမာင္ေဇာ္ထက္ကေတာ့ အပင္စိုက္ဖုိ႔လိုတာကူေပးတယ္။ ေရာင္းရင္းၾကီးကိုသက္ေအာင္ကေတာ့ မကူခဲ့ေပမယ့္ အပင္ေပါက္မေပါက္စိတ္၀င္စားတယ္။ ေပါက္မွာပါတဲ့ အားေပးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေကာင္မေလးဟာ ......

-ေ၀းတေျမကို မသြားခင္မွာ မိသားစုဆန္ဆန္ခင္မင္ဖို႔ေကာင္းလြန္းတဲ့ လူတစ္စုနဲ႕ ကေလးပီီပီဘ၀ၾကီးတစ္ခုကိုေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးရခဲ့ဖူးသူ။

-ရံုးခန္းရိွရာ ႏွစ္ထပ္တုိက္ေလးကိုေရာက္ဖို႔ ေအးျမမွဳနဲ႕အျမဲစိမ္းလန္းေနတဲ့ သစ္ပင္ေအာက္ ကျဖတ္ေလွ်ာက္ေလ့ရိွျပီး ေလယာဥ္အတက္အဆင္းေတြကို ေငးေမာခဲ့ဖူးသူ။

-အိမ္ကလာၾကိဳလို႔မ်ားေနာက္က်ရင္စိတ္ေကာက္တတ္လြန္းလုိ႔ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ဖုိ႔ လက္ကုိင္ဖုန္းကိုေပးထားျပန္ေတာ့ ကားဘီးေပါက္လို႔ (သို႔) အေၾကာင္းတခုခုရိွလုိ႔ ေနာက္က်ရက္ဆို ဖုန္းတဂြမ္ဂြမ္ဆက္ျပီး ေစာင့္ရတာၾကာလုိ႔ဆိုကာ ဂ်စ္တုိက္ခဲ့ဖူးသူ။

-မိန္းကေလးဆိုျပီးသိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔ႏူးႏူးည့ံည့့ံမရွိခဲ့ဖူးဘဲ..ေဟာေဟာဒိုင္းဒိုင္းပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဒဲ့ဒိုး ေျပာတတ္ေသာအားနည္းခ်က္ရွိသူ။

ဒီေကာင္မေလးဟာ............ဘယ္သူလဲေတာ့မသိပါ။

ဒါေပမယ့္ သူဟာ...ခင္မင္ခဲ့ဖူးေတြကို ဘယ္ေတာ့မွလြယ္လြယ္နဲ႔ေမ့မသြားတတ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။

ၾကည္ျဖဴပိုင္

Read More