အားလံုးဟာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္……

(photo credit to : Google) 

(ကာတြန္းေလးဆဲြျပီး ပို႕စ္တင္မယ္လို႕ စိတ္ကူးခဲ့ေပမယ့္ ဒီညေနမွ ကဗ်ာကသီထေရးျပီး အခ်ိန္မရိွေတာ့လို႕ Google ကပံုေလးပဲ ေရြးျပီးတင္လိုက္ရပါတယ္။ပီးေတာ့ ဒီေန႕မိသားစုဓာတ္ပံုေလးေတြၾကည့္ရင္း လြမ္းလြမ္းရိွတာမို႕ မိသားစုအေၾကာင္းေလးနဲ႕ဆက္စပ္ျပီးေရးလိုက္ပါတယ္။)

ေရမႊာစိမ္းေလးမ်ားၾကားတြင္ လ်င္ျမန္စြာကူးလူးေနေသာ ေရႊငါးေသးေသးေလးမ်ားကိုၾကည့္ရင္း အသည္းယားလာသည္။ ၾကည့္ပါဦး ခ်စ္ဖုိ႕ေကာင္းလုိက္တာ။ အိမ္က ကုိၾကီးရဲ႕ ငါးကန္က်ယ္ၾကီးထဲေရာက္သြားရင္ ဟိုဖက္ သည္ဖက္ ယိမ္းထိုးကူးျပီးေတာ့ကို ေပ်ာ္ေနၾကဦးမွာလုိ႕ ေတြးကာ ငါးႏွင့္ေရ ေရာထည့္ထားသည့္ ပလတ္စတစ္အိတ္ေလးကို ထပ္ေျမွာက္ၾကည့္မိျပန္သည္။

ထုိအခိုက္မိုးေရစက္ေလးတခ်ိဳ႕က ခ်ိဳ႕မ်က္ႏွာေပၚ ထိစင္လာ၏။ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေမေမလိမ္းေပးထားတဲ့ သနပ္ခါးဘဲၾကား ပ်က္ေတာ့မွာပဲ။

“ကုိၾကီးေရ မိုးေတြ ရြာေတာ့မယ္။ နင္း နင္း ျမန္ျမန္နင္း”

စက္ဘီးနင္းေနေသာ ကိုၾကီးရဲ႕ ေက်ာျပင္တြင္ ပါးကို မွီလိုက္ကာ မုိးစက္ေတြကို ကာကြယ္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။ သည္အခ်ိန္မွာ စက္ဘီးခံုကုိလည္း က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကိုင္ထားေလမွ။ ကိုၾကီးတစ္ေယာက္ စက္ဘီးကို အျမန္နင္းလွ်င္ မည္သို႕မည္ပံု ေနာက္ကလိုက္ရမည္နည္းဟုလည္း ညီမငယ္တစ္ေယာက္အေနျဖင့္ အသိရိွေနျပန္သည္။ ကိုၾကီးသည္ အျမဲလုိပင္ စက္ဘီးကို ကပ္ကာ သီကာ နင္းရတာ ၀ါသနာပါသည္။ တခါတရံ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္အျပိဳင္နီးပါး နင္းခ်င္လွ်င္နင္းေသး၏။ သူ႕စက္ဘီးေနာက္တြင္ လုိက္စီးေလ့ရိွေသာ ညီမငယ္ ၂ေယာက္ႏွင့္ ညီငယ္တစ္ေယာက္ကို စခ်င္ပါကလည္း စက္ဘီးကို ဘယ္ညာရမ္းကာ ေနာက္ကလိုက္စီးသူ အသည္းတယားယား ရင္တလွပ္လွပ္ေနေအာင္ပင္ သူမို႕ ကပ္ကာသီကာ နင္းတတ္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္ေတာ့မွ အႏၱရာယ္မျဖစ္စဖူး။ ဒါသည္ပင္ သူ႕ကၽြမ္းက်င္မွဳဟု ဆုိရေပမည္။ ကိုၾကီးရဲ႕ စက္ဘီးနင္းကၽြမ္းက်င္မွဳကိုယံုၾကည္ေသာ ခ်ိဳကေတာ့ သူစက္ဘီးနင္းသည္ကို ေနာက္က ထိုင္စီးေလတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ အျငိမ္ထိုင္မလိုက္ဘဲ ေရွ႕လွည့္စီးလုိက္ ေဘးလွည့္စီးလိုက္လုပ္တတ္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ လက္ထဲမွာ ငါးထုပ္ေလးပါလာလုိ႕မို႕ မလြတ္လပ္လွ။ မုိးဖဲြေလးမ်ားက်လာတာမို႕ ျငိမ္သက္စြာပဲ ထိုင္လိုက္ခဲ့သည္။

~~~~~  ဟိုး မိုးေကာင္းကင္မွာ တိမ္ျပာျပာေလးမ်ား လြင့္ေနသည္။ ~~~~~~

တိမ္လြင့္လြင့္ေကာင္းကင္ေအာက္က ေျမျပင္က်ယ္မွာ ရစ္ဘီးနဲ႕စြန္ ၂စံု၊ ကေလး၄ေယာက္ ခပ္ေစာေစာပဲရိွေသး တက္ၾကြေနၾက၏။ သူတို႕ စြန္လႊတ္ဖို႕အလုပ္ရွဳပ္ေနတုန္းအခိုက္ သူတို႕၏ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳအရ လူၾကီးေတြက မတတ္သာပဲ ခြင့္ျပဳေမြးျမဴခြင့္ ေပးထားရေသာ ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္ ၊ ေရႊဂဲေလးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ေရႊငါးေလးမ်ားအပါအ၀င္ ငါးအမ်ိဳးအစားအစံု ေရာင္စံုေလးမ်ားသည္ အိမ္တြင္ေစာင့္စားေပ်ာ္ပါးရင္း ေနရစ္တတ္ခဲ့ၾကသည္။ ၾကက္ေပါက္စ၀ါ၀ါကေလးမ်ား ေမြးျမဴခ်င္သည္ကို ေတာင္းဆုိထားဆဲ။ ခြင့္ျပဳခ်က္မရေသးသည္မို႕ သည္ေလာက္ႏွင့္ ေက်နပ္ေနရသည္။

အကို၂ေယာက္လႊတ္တင္မည့္စြန္ကို ပင့္ကိုင္ေပးျပီး စြန္ေလး၂စင္း မိုးေပၚသို႕ ျပန္တက္၀ဲသြားသည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ခ်ိဳတို႕ညီအမ ၂ဦး အိုးပုတ္ေလးမ်ားျဖင့္ ေဆာ့ရန္အိမ္သို႕ ျပန္ခဲ့သည္္။ အိမ္အျပန္လမ္း လမ္းေဘးတြင္ အေလ့က် ေပါက္တတ္သည့္ အပင္ငယ္မ်ား၊ ျခံစည္းရိုးတစ္ခ်ိဳ႕တြင္ ပြင့္လန္းေ၀ဆာေနေသာ အပင္ငယ္မ်ားမွာ အရိုး အရြက္ အပြင့္ စသည္ျဖင့္ စိတ္ကူးတည့္ရာ ခူးဆြတ္သြားၾကမည္။

သစ္ရြက္ၾကမ္းမ်ားကို အရြယ္ ခပ္ၾကီးၾကီး လွီးျဖတ္ထားျခင္းသည္ ေခါက္ဆဲြ၊ သစ္ရြက္ႏုတို႕အား ေသးေသးမွ်င္မွ်င္ေလးျဖစ္ေအာင္ရိတ္ရိတ္လွီးထားပါက ၾကာဇံဟူ၍ ခ်ိဳတို႕သတ္မွတ္မည္။ ဟင္းခတ္မွဳန္႕ႏွင့္ ပဲမွဳန္႕အတြက္ကုိေတာ့ အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚမွ သဲမြမြေလးမ်ားကို ဇြန္းျဖင့္ ျခစ္ယူမည္။ ထိုသဲေလးမ်ားကို အိုးပုတ္ထဲထည့္၍ ေရေလာင္းလိုက္ရင္ေတာ့ ထမင္းျဖစ္ျပန္သည္။ ဆီအတြက္ေတာ့ မပူေပ။ လဲမွိဳ႕ပင္မွ အရြက္ေလးမ်ားကို တံခ်ဴျဖင့္ခ်ဴ အုတ္နီခဲျဖင့္ ထုျပီး ေရႏွင့္ေရာလိုက္လွ်င္ အရည္ခ်ဲြခ်ြဲဆီကို ရေပမည္။ လုပ္ရမွာ အလုပ္ရွဳပ္လွ်င္ေတာ့ လဲမိွဳ႕ပင္ရိွေသာ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ အားပါးတရ ထုေထာင္းေဖ်ာ္ထားသည္ ထိုဆီကို သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းမ်ား၊ ေၾကြပန္းကန္အေၾကြပဲ့မ်ားျဖင့္ လဲလွယ္၀ယ္ယူႏိုင္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူတို႕က ဆီကုန္သည္ၾကီးမ်ားေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၏အိမ္ေခါင္းရင္းေျမကေတာ့ ေျမနီေရာင္ေပါက္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ကေတာ့ ဟန္က်လွသည္။ အုတ္နီခဲကုိ တကူးတက ထုရိုက္ေခ်မြျပီးမွ လက္ဖက္ရည္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႕မလုိ။ ေခါင္းရင္းမွ ေျမေလး ျခစ္ယူျပီး ေရေဖ်ာ္လိုက္ရံုျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ရ၏။ ထို႕ေၾကာင့္ သူကေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ပိုင္ရွင္။

ရပ္ကြက္လမ္းရိုးကုိးေပါက္ ေလွ်ာက္ေဆာ့ဖို႕ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း စံုစံုညီညီမရိွလွ်င္ေတာ့ ညီအမ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ႏွင့္သၾကားလံုးကို ေဆးအျဖစ္သံုးကာ၊ လူၾကီးေတြ၏ ဇာဂနာႏွင့္ ၀ါဂြမ္းမ်ားကို ယူသံုးခ်င္သံုးရင္း ဆရာ၀န္ႏွင့္လူနာ လုပ္တမ္းေသာ္လည္းေကာင္း ၊ အိမ္ေရွ႕ရိွ ေက်ာက္သင္ပုန္းမည္းၾကီးႏွင့္ ေျမျဖဴကို အသံုးခ်ကာ ေက်ာင္းဆရာနွင့္ တပည့္လုပ္တမ္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ စိန္မမအမည္ရိွ စိန္ပဲြစားလုပ္တမ္းေသာ္လည္းေကာင္း အိမ္ထဲမွာပဲ ျခံျပင္မထြက္တမ္း ေဆာ့ျဖစ္သည့္အခါေတြလည္းရိွခဲ့၏။

ထိုသို႕ ဆီကုန္သည္ထံတြင္ ဆီ၀ယ္ဖို႕၊ အသုပ္စံုဆိုင္တြင္ အသုပ္၀ယ္စားဖို႕ ထမင္းဆိုင္တြင္ ထမင္းစားရိတ္ရွင္းဖို႕၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ သြားထိုင္ႏိုင္ဖို႕ ၊ ေက်ာင္းဆရာမထံတြင္ ေက်ာင္းအပ္ႏိုင္ဖို႕၊ စိန္ပဲြစား ေက်ာက္ပဲြစားမ်ားလာပါက ၾကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္ ရတနာမ်ား ၀ယ္ထားႏိုင္ဖို႕ ၊ ေနမေကာင္းလွ်င္ ဆရာ၀န္ထံသြားဖို႕ စသည့္အေရးမ်ားအတြက္ အလဲအလွယ္လုပ္ရန္ အိမ္ရိွ သတင္းစာ၊ေရႊေသြးစာေစာင္မ်ားသည္  အပိုင္းပိုင္းျပတ္ကာ ကေလးအုပ္စုထဲတြင္ ေငြစကၠဴရြက္မ်ားအျဖစ္အသံုးခ်ခံခဲ့ရ၏။ တခါတရံေတာ့လည္း သစ္ရြက္ကေလးမ်ားကုိ သံုးၾကသည္။ ဘယ္သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွ ေၾကြပန္းကန္ကဲြကဲြ ခ်ိဳတို႕အကုန္လံုးအတြက္ကေတာ့ ၀မ္းသာစရာသတင္းေကာင္းပင္။ ဘာေၾကာင့္ဆို မၾကာခင္မွာ ပိုက္ဆံအေၾကြေစ့လုပ္ဖို႕ ေၾကြပန္းကန္ကဲြစမ်ား ရေတာ့မည္ကိုုး။ အိမ္မွ လူၾကီးေတြ တခါတရံ ထိုးတတ္ေသာ ဆုေငြ ငါးသိန္းတန္ ထီလက္မွတ္တစ္အုပ္ရလွ်င္ ထိုထီလက္မွတ္ပိုင္ေသာ ကေလးသည္ ကစားသည့္ ကေလးအုပ္စုထဲမေတာ့ အတန္ၾကီးမ်ားကိုင္သူျဖစ္၍ သူေဌးအျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရေပလိမ့္မည္။

ျခံကြက္တစ္ကြက္ကို ပိုင္းေရာင္းျပီး တစ္အိမ္ေထာင္ကေန ႏွစ္အိ္မ္ေထာင္ပြားမ်ားတတ္ၾကတဲ့ ပစၥဳပၸါန္ေခတ္ လူေနမွဳထူထပ္မွဳစနစ္ကလည္း မထြန္းကားေသးေတာ့ ခ်ိဳတို႕ေမာင္ႏွမ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုအတြက္ ေဆာ့ကစားစရာ ျခံက်ယ္၀န္းက်ယ္ေလးေတြလည္း လမ္းထဲက ဘယ္သူ႕အိမ္သြားေဆာ့ေဆာ့ အတူတူသာ။

~~~~~မိုးေတြရယ္ညိဳ႕လာျပန္ျပီေပါ့။ သည္းသည္းမည္းမည္းသာရြာလိုက္ေစခ်င္ေတာ့၏ ~~~~

မိုးသည္းသည္းေအာက္မွာ အိမ္မိုးသြပ္ျပားေပၚေရက်သံက တေျဗာင္းေျဗာင္း ျမည္ဟည္းေနသည္။ လွ်ပ္စီးလက္ျခင္းႏွင့္ မိုးခ်ိန္းသံတို႕ကလည္း ၾကိဳၾကား အားျဖည့္ေနၾကျပန္၏။ ထိုသို႕ဆုိလွ်င္ေတာ့ မိုးရြာထဲ မိုးေရထြက္ခ်ိဳးခြင့္ ၾကံဳမည္မထင္။ လူၾကီးေတြ ဆင္ေပးထားသည့္ အေႏြးကိုယ္စီ ေဘာင္းဘီရွည္ႏွင့္ေနေသာ္ျငားလည္း လွ်ပ္စီးတစ္ခ်က္လက္လိုက္လွ်င္ပဲ ၾကက္သီးေလးက ထခ်င္ခ်င္။ အိမ္ေပၚထပ္ ၀ရန္တာတြင္ေတာ့ မိုးသည္းလွ်င္ ေရပက္တတ္သည္။ ဒီေတာ့ တံစက္ျမိတ္ေအာက္က ျပဴတင္းေပါက္ေလးေပါက္ဖြင့္ကာ ေမာင္ႏွမ၄ေယာက္သား ေျမၾကီးေပၚတေ၀ါေ၀ါစီးေနသည့္ မိုးေရစက္မ်ားႏွင့္ သူတကာေတြတံစက္ျမိတ္ေအာက္ ေခါင္မိုးႏွင့္သြယ္ထားသည့္ ပိုက္တန္းမ်ားမွ ေရအလံုးလိုက္ စီးေျမာျဖာက်ေနသည္ကိုလည္းေကာင္း စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ကေလး ၄ေယာက္တြင္ အေတြး ၄မ်ိဳးရိွေနမည္မွာလည္း အေသအခ်ာ။

ထိုသို႕ၾကည့္ျခင္းမွ ျငီးေငြ႕လာလွ်င္ေတာ့ ေစာင္ၾကီးျဖန္႕ခင္းကာ ၂ေယာက္က ေစာင္ေပၚတက္ထိုင္ျပီး က်န္ ၂ေယာက္ကဆဲြတာကို ထိုင္စီးေသာ ကစားနည္းကို ေျပာင္းေဆာ့ၾကမည္။ ထိုကစားနည္းအတြက္ စိတ္မပါလွ်င္ေတာ့ ကိုယ့္နားကိုယ္ ပိိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္ လုပ္ကာ ေမေမေျပာတတ္သည့္ မိုးေဒ၀ါ ပံုျပင္ေလးကို စိတ္ကူးထဲ ၾကားျမင္ေယာင္ရင္း မိုးသံကုိ တစ္၀က္ တစ္ပ်က္ နားစြင့္ၾကဦးမည္။ ဒါမွ မေက်နပ္ေသးလွ်င္ေတာ့ ေမြ႕ယာထဲ (သို႕) ဖ်ာလိပ္ထဲ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိ ပတ္ေဆာ့ခ်င္ ေဆာ့ေနလိုက္ေသး၏။ မိုးေတြျခိမ္း လွ်ပ္စီးေတြလက္လုိ႕မို႕ လူၾကီးေတြကမွ မိုးေရထြက္ခ်ိဳးခြင့္ မေပးပဲကိုး။ ႏုိ႕မို႕ဆိုလွ်င္ျဖင့္ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ စြပ္က်ယ္ေလးေတြ ကုိယ္စီ၀တ္ျပီး ေဘာလံုးေလးတစ္လံုးကို ၄ေယာက္သား လုကန္ျပီး မုိးေရထဲ ေလွ်ာက္ေျပးေဆာ့ကန္ႏိုင္သည္။ အိမ္တံစက္ျမိတ္ေအာက္က မိုးေရသန္႕သန္႕စီးက်ေနသည့္ ပိုက္ေအာက္မွာ ၄ေယာက္သား တစ္ေယာက္တလွည့္  ေရခ်ိဳးႏိုင္ေသးသည္။ ခုေတာ့မတတ္ႏိုင္။ ေမေမက နက္ဖန္ အုန္းထမင္းခ်က္ေကၽြးမွာဆိုေတာ့ ေဖေဖရံုးက ျပန္လာလွ်င္ အုန္းသီးခဲြေပးလိမ့္မည္။ ထိုအခါမွ အုန္းစို႕ပါမပါ စိတ္၀င္တစားႏွင့္စူးစမ္းျပီး ပါလွ်င္စားမည္။ မပါလွ်င္ေတာ့ စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး အုန္းရည္ခ်ိဳခ်ဳိေလးပဲ ေသာက္ေတာ့မည္။

~~~~~ ေဆာင္းေလရယ္ ေအးျပန္ေတာ့ အေႏြးဓာတ္က လို ~~~~~

ပံုမွန္ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေဆာင္းေအးေအးမွာ ေစာင္ပံုေႏြးေႏြးထဲပဲ ပုစြန္တုပ္ေကြး ေကြးေနလိုက္ခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ က်န္းမာေရးလုိက္စားေသာ ေဖေဖက ရံုးပိတ္ရက္နံနက္တိုင္းလမ္းေလွ်ာက္ေနၾကမို႕သူ႕သားသမီးေတြကိုလည္း ေခၚသြားေနၾက။ သတ္မွတ္ထားေသာ ေနရာသို႕ေရာက္လွ်င္ စားခ်င္ေသာမုန္႕ေတြ၀ယ္ေကၽြး၊ျပီးလွ်င္ သားအဖတေတြ တေပ်ာ္တပါး အိမ္ျပန္ေနၾက။ ေဆာ့ကစား လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာျပီး ဗိုက္ျပန္ေခ်ာင္သြားခ်ိန္နဲ႕ ကြက္တိ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ျခံေနာက္ဖက္ရိွ သစ္ပင္ေအာက္မွာ ေမေမႏွင့္ၾကီးေမတို႕က မီးေမႊးထားႏွင့္ျပီးသားအဆင္သင့္ ၊ ေကာက္ညွင္းေပါင္းႏွင့္ ငါးေျခာက္ဖုတ္ကလည္း ေမႊးေမႊးၾကိဳင္ျပီး ပူေႏြးေႏြး ။ ဒီေတာ့ သစ္ပင္ေအာက္က သစ္ရြက္ေျခာက္နံ႕ေလးသင္းေနသည့္ မီးပံုေဘးမွာ မီးလံွဳလုိက္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းႏွင့္ တျခားစားစရာေတြစားလုိက္ႏွင့္ မိုးရယ္လင္းရျပန္သည္။

အခ်ိန္ေတြက အိုသြားသကဲ့သုိ႕ ခ်ိဳတို႕အားလံုးလည္း မႏုပ်ိဳေတာ့ျပီ။

ခ်ိဳစီးနင္းခဲ့ေသာ စက္ဘီးေနာက္ခံုတြင္ ကိုၾကီး၏ ရင္ေသြးငယ္ေလး အစားထုိးစီးေနေပျပီ။ ကေလးဆိုေသာ နာမ္စားျဖင့္ အလုိလိုက္ခံခ်ိဳသည္လည္း အရြယ္ေရာက္၍ လူၾကီးအေတာ္ ဆန္ေနရေပျပီ။ လူၾကီးေတြ၏ ျပဳစုခံ ေမာင္ႏွမတစ္စုသည္ လူၾကီးေတြအား ျပန္လည္ ျပဳစုေနေပျပီ။

သို႕ေသာ္ရာသီစက္၀န္းတို႕အခ်ိန္မွန္လည္ပတ္ေနသကဲ့သို႕ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးခ်စ္ခင္တြယ္တာေသာ ေသြးတို႕သည္လည္း ခႏၶာကိုယ္ထဲတြင္ မေျပာင္းလဲစြာလည္ပတ္ဆဲ။

ေနရာတကာ ကြန္ကရစ္ေတြ ကတၱရာလမ္းေတြသာ ျမင္ရေတာ့သည့္ အခုေခတ္မွာ အေနရၾကာလာေတာ့ …. ကေလးေတြကစားဖုိ႕ေျမၾကီးသပ္သပ္ ထားကုိထားသင့္တယ္လုိ႕ဆိုတဲ့ၾကီးေမရဲ႕ စကားအရ အိမ္ေရွ႕မွာ ေျမကြက္လပ္၊ ေနာက္ေဖးမွာ ေျမကြက္လပ္ထားေပးခဲ့တာမို႕၊  ဟိုတုန္းက ေျမၾကီးေပၚမွာ ကစားခြင့္ရခဲ့ရတာကို ေက်းဇူးတင္မိသလုိို။

ရပ္ကြက္ထဲ လမ္းထဲမွာ အိမ္ေျခေတြ မ်ားျပားထူထပ္လာျပီး လူစိမ္းေတြ တသုတ္ျပီးတသုတ္ ၀င္ေရာက္လာေတာ့ ႏွပ္ေခ်းတဲြေလာင္းနဲ႕ ငယ္တုန္းက (ဘယ္ေတြကိုမသိေျပာင္းေရႊ႕ကုန္ၾကတဲ့) သူငယ္ခ်င္းေတြကိုသာ လြမ္းမိျပီး ၊ ကိုယ္ေတြ ေျခရာခ်င္းထပ္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ ျခံက်ယ္ေတြကိုသာ ေျပးျပီး ျမင္ေယာင္မိသလို။

ကိုယ့္လူၾကီးေတြ အရင္ငယ္ငယ္ကလုိ မသြက္လက္ႏိုင္ေတာ့တာကို ျမင္ရေတာ့ ရင္ခြင္ထဲအျမဲတိုး၀င္ျပီး ခၽြဲႏြဲ႕ခ်င္တတ္တဲ့သူက သူတို႕ေတြ ပင္ပန္းေတာ့မယ္ရယ္လုိ႕ ေတြးပူျပီး အရြယ္နဲ႕အလုိက္ ရင့္က်က္္ရျပန္ေတာ့ အရင္က ငယ္ဘ၀ကို လိွဳက္လွိဳက္လွဲလွဲၾကီး လြမ္းမိသလို။

ရုပ္၀တၳဳေတြ တိုးတက္ျမန္ဆန္လာျပီးအရင္ကထက္အရာရာ ေခတ္မီလာခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္တို႕ ယိုယြင္းပ်က္စီးလာတဲ့ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္ေတြကို ေနရာတကာနီးပါးမွာေတြ႕လာရေတာ့ အသက္ရွဴၾကပ္မတတ္ စိတ္ေတြ မြန္းက်ပ္လာရသလို။

ဒါေပမယ့္ ……

ပစၥဳပန္မွာ ဘယ္လုိပင္ မြန္းၾကပ္ေနမိသည္ ဆိုဦးေတာ့ ၊ အနာဂတ္မွာ ဘယ္လုိ ၾကံဳဦးမည္မသိ ဆိုဦးေတာ့။

သနပ္ခါးေဖြးေဖြးနဲ႕ ေမေမ့မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ျပီးႏိုးထရတဲ့။ ေမေမ့ေပၚေပၚလဲွအိပ္ျပီးသနပ္ခါးဘဲၾကားလိမ္းေပးခံခြင့္ရတဲ့ မနက္ခင္းမိုးလင္းတိုင္းကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရျခင္းအတြက္။ မိဘ၂ပါး အေဒၚေတြနဲ႕ ေမာင္ႏွမတေတြ လူတို႕လုပ္ၾကံဖန္တီးထားတဲ့ ေခတ္မီမီ ေဖ်ာ္ေျဖေရး စက္ကိရိယာေတြနဲ႕ ကင္းကြာျပီး ကိုယ့္အေပ်ာ္ကို ကိုယ္တိုင္ရွာေဖြ ေပ်ာ္ခဲ့ရျခင္းအတြက္။ ျပီးခဲ့ျပီးေသာ အတိတ္ေန႕ရက္တိုင္းအတြက္ အလြန္ပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ မိပါသည္။

ထိုသို႕ဆိုျပန္ေတာ့ ….ရုပ္၀တၳဳတိုးတက္မွဳကိုမလိုလားေလေသာ အံ၀င္ခြင္က်မျဖစ္ေလေသာ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆဲြသမားၾကီးဟု ထင္ေပလိမ့္မည္။

သို႕ေသာ္ ခ်ိဳဆိုေသာ ထိုသူသည္ တခါတရံ ဆိုရွယ္ကြန္ယက္တြင္ အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိ ေျမာေျမာသြားတတ္ေသာ သူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္သည္။

စိတ္အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္ေစခဲ့ေသာ ဆုိရွယ္ကြန္ယက္တစ္ခုကေတာ့ blogspot ျဖစ္ခဲ့၏။ မိမိ၏ ေရးသားလိုေသာ ၀ါသနာကို အရိုးသားဆံုးဖြင့္ျပႏိုင္ေသာ ေနရာ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ရိုးသားပြင့္လင္းမွဳမ်ားစြာျဖင့္ စေနာက္အိမ္လည္ကာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အားေပးသမွဳျပဳခဲ့ၾကေသာ ၀ါသနာတူ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြၾကီးၾကီးငယ္ငယ္တို႕ႏွင့္ ဆံုေတြ႕ခဲ့ရေသာ ေနရာေလးမို႕ အျခားေသာ ဆိုရွယ္ကြန္ယာက္တို႕ ဘယ္ေလာက္ပင္ တိုးတက္မ်ားျပားလာသည္ဆိုဦးေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ခ်စ္ခင္မွဳတို႕ကေတာ့ ပ်က္သုဥ္းေလ်ာ့နည္းသြားမည္မထင္။

------------------------------------------------------------------------------------------------------

အခ်ိန္မေလာက္ငွမွဳေၾကာင့္၄င္း ၊ တခါတရံစိတ္ေလလြင့္မွဳေၾကာင့္၄င္း ၀ါသနာၾကီးလြန္းေသာ စာတိုေပစ ေရးျခင္းဖက္ကုိ စိတ္တို႕မလြင့္ပ်ံ႕ခဲ့။ ထိုမတတ္တေခါက္စာေလးမ်ားကို သိုမွီးထားရာ ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာေလးဖက္ကို ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္ခဲ့။ ခ်စ္ခင္ရေသာ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြမ်ားေရးေသာ စာတို႕ကိုအခါတိုင္းကဲ့သို႕ သြားေရာက္မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ ေျခရာေလးမ်ားမခ်န္ျဖစ္ခဲ့။

၂၀၀၈ - ၂၀၁၀ အထိေတာ့ ခ်ိဳသည္ ဘေလာ့ဂ္အေပၚသစၥာရိွလြန္းခဲ့၏။ ေရခ်ိဳးရင္း ၊ ထမင္းစားရင္း၊ အလုပ္သြားရင္းေတာင္ ဘယ္သို႕ ဘယ္ပံုဘေလာ့ဂ္ေရးရမည္နည္းဟု ကိုယ္ေရာစိတ္ပါႏွစ္လိုပါ၀င္ခဲ့ဖူးသည္။ ထို႕ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ လာဆြယ္ေသာ အိုင္တီအန္တာတိန္းမန္႕မ်ားေၾကာင့္ ခ်ိဳ႕သစၥာ ပ်က္ယြင္းသြားခဲ့သည္မွာ ယေန႕ထက္တုိင္။

သို႕ေသာ္ ဘေလာ့ဂ္ဆိုေသာ ရပ္၀န္းေလးသည္ သစၥာရိွတည္ျငိမ္စြာျဖင့္ ဘေလာ့ဂါမ်ားကို အိေျႏၵရရ အျမဲေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတတ္သည္။ သူ႕အားေမ့ေလ်ာ့ထားေသာ ဘေလာ့ဂါမ်ားအားလည္းခြင့္လႊတ္ေပးသည္။ ထို႕ေၾကာင့္  ဘေလာ့ဂ္ေလးမ်ား၏ ပိုင္ရွင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ ဘေလာ့ဂါတို႕ကလည္း သူတို႕ဘေလာ့ဂ္ေလးမ်ားကို သံေယာဇဥ္မျပတ္ႏိုင္ၾကသည္မွာ လြန္အံ့မထင္။

ခ်ိဳက ဘေလာ့ဂ္သည္သစၥာရိွလြန္းသည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။ ဘေလာ့ဂါမ်ားသည္ ပို၍ ပို၍သစၥာရိွေၾကာင္း ဘေလာ့ဂ္ေဒးတြင္သိလိုက္ရ၏။ သူတို႕သည္ ဘေလာ့ဂါမ်ားအခ်င္းခ်င္းစာေရးျဖစ္ေအာင္ ဘေလာ့ဂ္ေလးအား မေမ့ေလ်ာ့ေအာင္တုိက္တြန္းၾက၏။ သူတို႕ကုိယ္တိုုင္လည္း စဥ္ဆက္မျပတ္ေရးသားၾက၏။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေလးစားအတုယူဖို႕ ေကာင္းသည္နည္း။

၂၀၁၂မွ အစျပဳကာ သူတကာတို႕ ေမ့ေလ်ာ့ျပီဟု ထင္ထားခဲ့ေသာ ခ်ိဳသည္ သစၥာရိွေသာ ဘေလာ့ဂ္ကေလးထံသို႕ ရံဖန္ရံခါသာ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့၏။ ရိုးသားစြာ၀န္ခံရလွ်င္ျဖင့္ အရင္ကလို ကိုယ္ရင္းႏွီးသူတို႕ထံေတာင္ အိမ္လည္မေရာက္ျပန္ေတာ့ တဂ္ဆိုတာဘာတုန္းဟင္လို႕ ေခါင္းကေလးကုတ္ ျပန္စဥ္းစားရမေယာင္ေယာင္။

ဒီကေန႕ေတာ့ သစၥာရိွေသာ ဘေလာ့ဂ္ကေလးႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ဖို႕ ဘေလာ့ဂ္ေဒးဆုိတာေလးကို ခံစားပါ၀င္ေစဖို႕  မေဆြေလးက သတိတရႏွင့္ ဖိတ္ေခၚျပီး ရင္ျငိမ္းက အမွတ္တရ သတိေပးလုိ႕မို႕ သူတို႕ေက်းဇူးႏွင့္ ဘေလာ့ဂ္ေလးအား ဖုန္တက္သုတ္ျဖစ္ပါသည္။ ႏို႕မို႕ဆိုတကယ္ပါ။ဘာမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ခဲ့။  တဂ္တာကို မသိလိုက္တာနဲ႕ အခ်ိန္ေနာက္က်သြားတာကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႕ ႏူးညြတ္စြာ ေတာင္းဆုိရင္း KPP ဆိုတာကို မေမ့မေလ်ာ့နဲ႕ သတိတရ တဂ္ေပးတဲ့ မေဆြေလးကို ေက်းဇူးအထူးပါလို႕ ေျပာရင္းနဲ႕

ဘေလာ့ဂ္ေရ…

မင္းဟာ

ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့ ….ေနရာ

ၾကည္ျဖဴပိုင္

၆-၁၀-၁၄ တနလၤာေန႕

ည ၇ နာရီ ၁၃ မိနစ္

Read More

ဒုိင္ယာရီ ထဲကရင္၀ွက္ပန္း

လက္ရိွအျမီးမေပါက္ေသးတဲ့ေမ်ာက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ရင္ထဲက ခ်စ္သူအေၾကာင္းကို ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ မမ၀ါက တဂ္လာပါတယ္။ စည္းကမ္းခ်က္ကေတာ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ျဖစ္ရမယ္တဲ့။ ဒါဆိုဒါမွ ၾကိဳက္တတ္တဲ့မမ၀ါ ကခိုင္းေတာ့ ကိုယ္ကလဲ ဒါဆိုဒါပဲ။ :D အဲဒိေတာ့ Remix Lan Kyote ဇာတ္ကေလးျဖစ္တဲ့

ရင္၀ွက္ပန္းေလးအေၾကာင္းေရးလိုက္ပါရေစ။

သံေယာဇဥ္အေျခခံတဲ့ ႏွလံုးသားေတြေႏြးေထြးေစမယ့္ စကားစုေလးေတြဟာ ႏွလံုးသားရဲ႕တစ္ေနရမွာ အမွတ္တရရိွေနဆဲ.. ဒါကိုရင္ထဲကဒုိင္ယာရီလို႔မ်ား အမည္ေပးခဲ့ရင္ လြန္အံ့မထင္ပါေနာ္။

ဒိုင္ယာရီေလးကေတာ့အမွတ္တရရွိေနဆဲ။ေက်ာက္သားအကၡ၇ာလိုပဲရင္ထဲမွာေတာ့စဲြျမဲလို႔။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“မနက္ ၇:၄၅ ရွိျပီေလ..ထေတာ့အိပ္ပုတ္မေလးရဲ႕” မက္ေဆ့ဂ်္ေလး၀င္လာေတာ့မ်က္လံုးပြတ္ၾကည့္ ျပန္ႏွပ္ျပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္၅မိနစ္ "Time card မွာအနီထိေတာ့မယ္ေလ..ေဟးေကာင္မေလးထေတာ့.ထေတာ့ ေနာက္က်မယ္” ဆိုတဲ့ဒုတိယ မက္ေဆ့ဂ်္ေလး၀င္လာရင္ေတာ့ကိုယ္ဆက္ႏွပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ “အင္း အင္း ႏိုးျပီ ” လို႔မွျပန္ပို႔ျပီး အိပ္ယာမထရင္ ဖုန္းကိုမကိုင္မခ်င္းကိုေခၚေတာ့မွာ။ အျမန္ျပင္ဆင္ ကားဂိတ္ေျပး ရုံးသြား မွင္နီမထိဖို႕အေရး တို႔အေရး။

ေန႔ခင္းထမင္းစားခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့ “ထမင္းစားျပီလား”  “စားေသးဘူး အလုပ္ေတြအားၾကီးရွဳပ္ေနတယ္”

“ဟာ..မစားေသးလို႔ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ။ စားေတာ့စားေတာ့ အလုပ္ေနာက္ျပီးမွလုပ္။ အစာအိမ္ျပန္ျဖစ္မယ္”

“အင္းအင္း စားျပီ” လို႔reply မျပန္ရင္ ဖုန္းသံၾကီးထ ျမည္လာဦးမယ္။ ထမင္းအျမန္စားဖို႕အေရးတို႔အေရး။

ညေနရံုးဆင္းခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့ “ျပန္လာျပီလား။ ေနာက္က်ရင္ကားၾကပ္တတ္တယ္ဆိုေတာ့

ေနာက္မက်ေစနဲ႕ေနာ္။” “ဟုတ္” ဆိုျပန္ေတာ့ “လိမၼာလိုက္တာ” တဲ့။ 

ည ၈နာရီေလာက္ေရာက္ရင္ “ေရခ်ိဳးထမင္းစားျပီးျပီလား။ ေရခ်ိဳးျပီးေႏြးေႏြးေထြးေထြးေနေနာ္။ ေခါင္းေလွ်ာ္၇င္လဲေျပာင္ေအာင္သုတ္ဦး။ ဆံပင္က

အထူၾကီးဆိုေတာ့ဖ်ားမွာစိုးလို႔” “အင္း အင္းစိတ္ခ်”

ဒီလိုနဲ႕အိပ္ခ်ိန္ေလးေတြက တျဖည္းျဖည္းနီးလာတယ္။ ၁၁နာရီေပါ့ ။ “အိပ္ေတာ့ေနာ္..ဂြတ္ႏိုိုက္။” “ဟာ..အိပ္ခ်င္ပါဘူး။ မ်က္လံုးေၾကာင္တယ္” လို႔ဂ်ီက်ရင္ေတာ့ “ဒါဆိုပံုေျပာျပမယ္” “နားေထာင္ခ်င္ဘူး ဖုန္းၾကီးကိုင္ထားခ်င္ဘူး” “အိုေက..ဒါဆိုရင္ မက္ေဆ့ဂ်္ရိုက္ေျပာမယ္” ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက အစခ်ီတဲ့ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးတဲ့ နားေထာင္ခ်င္စဖြယ္ပံုျပင္ေလးေတြကို မက္ေဆ့ဂ်္အရွည္ၾကီးတစ္ေစာင္ျပီးတစ္ေစာင္ရိုက္ပို႔တယ္။ ၁၀ေစာင္ေလာက္ပို႔ျပီးရင္ေတာ့

ဆက္တိုက္စာအရွည္ၾကီးေတြရိုက္ထားရေတာ့ေညာင္းျပီေပါ့။ ညီမေလး အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးျပီလား ။ငါလက္မေတြေညာင္းလာျပီဟ။ လိမၼာတယ္ အိပ္ေတာ့ေနာ္။မနက္က်လည္းရံုးသြားရဦးမွာ။" "---------" “ေဟး ..အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီဟုတ္..အိုေက..ေကာင္းေသာညပါညီမေလး” မနက္ေရာက္ရင္ေတာ့ ႏွိဳးတတ္တဲ့မက္ေဆ့ဂ်္အသစ္ေလးေတြနဲ႕အတူကိုယ္ညက မဖတ္ျဖစ္တဲ့ မက္ေဆ့ဂ်္ေလးမ်ားက အစီအရီ။

ဘာလုပ္ေနလဲ။အလုပ္ရွဳပ္ေနလား။အလုပ္ထဲမွာအဆင္ေျပရဲ႕လားစသည္ျဖင့္တစ္ေန႕ကို မက္ေဆ့ဂ်္ ၂၀ထက္မနည္းပို႔တတ္ျပီး ေနမေကာင္းခဲ့ရင္ေတာ့ ဖုန္းဆက္ျပီး ဘယ္လိုေန။ ဘယ္လိုစား။

ဆရာ၀န္ျပျဖစ္ေအာင္ျပ။ လူနာလာေမးရမလားစသည္ျဖင့္ ဖခင္တစ္ေယာက္လိုစိတ္ပူစြာနဲ႕

ဂရုစိုက္ေနက်။ ဒီေျမက မထြက္ခြာခင္ ၂ႏွစ္တိတိျပဳေနက် ၀တၱရား။

X^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^X

“ေလးေလးေရ gd morning. ထေတာ့..ထေတာ့..၀က္ကေလးလိုအိပ္မေနနဲ႔ေတာ့..ေလးေလးေနေကာင္းလား။ကိုယ္ေတာ့meeting ေတာင္ျပီးျပီကြ။ အိပ္ပုတ္ေလး။

ခါတိုင္းလိုပဲရံုးေနာက္က်ျပီလား” “ဟီးဟီး..ဟုတ္ပ..ေျပးတုန္းေျပးေနတယ္။ေျပးေနတယ္။

အသားကုန္ေျပးေနတယ္” ဒါကမနက္အခ်ိန္မွန္ေတးသံသာ။အျမဲအဲလုိအခ်ိန္ေတြပဲတိုက္ဆိုင္တတ္လို႔ save messages ထဲကျပန္ယူျပီးရိုက္လိုက္ရံုပဲ။ :D

ေန႔ခင္းက်ရင္ေတာ့ “ထမင္းစားျပီးျပီလား။ကိုယ္ေတာ့စားေနျပီ။ဒီေန႔ဘာဟင္းလဲ။အခ်ိန္မွန္စားကြ။”

အားရင္လည္းအားသလို “ဘာေတြလုပ္” “အလုပ္ရွဳပ္ေနလား” အစရွိသည္ျဖင့္လည္း

မက္ေဆ့ဂ်္ေလးေတြကလာတတ္တယ္

ညအိပ္ခ်ိန္ေလးေတြမွာ မက္ေဆ့ဂ်္ေလးေတြက “ဂြတ္ႏိုက္ေလးေလး။။ေလးေလးႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္အိပ္ေနာ္၀တာၾကိဳက္တယ္ဆို..ေတာ္ၾကာပိန္သြားလိ္မ့္မယ္။အိပ္ေတာ့ေလးေလး။ အိပ္မက္မမက္ပါေစနဲ႔ကြာ” “အမ္..ဘာလို႔တုန္း” “အိပ္မက္ဆိုတာ တ၀က္တပ်က္အိပ္ေပ်ာ္တဲ့အခါ။ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့အခါမက္တာတဲ႔ ေလးေလး အိပ္ေရးမ၀မွာစိုးလို႔။ အိပ္ျပီေနာ္ ဂြတ္ႏိုက္”

သူကေတာ့ အရမ္းအလုပ္ရွဳပ္တတ္သူမို႔ အရမ္းအမ်ားၾကီးမက္ေဆ့ဂ်္မပို႔ႏိုင္။ညဖက္ ၈နာရီေလာက္က်ရင္ေတာ့ဖုန္းဆက္တတ္တယ္။ အၾကာၾကီး။ ရီစရာ ဟာသေတြေျပာျပ။ ”ေလးေလး..ရီေနျပီးေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ကိုယ္ေက်နပ္တယ္ကြ။ကဲ..ဘာအေၾကာင္းနားေထာင္ခ်င္ေသးလဲ။” “သီခ်င္းနားေထာင္ခ်င္တယ္။ဆိုျပ” သူကေတာ့ဆိုျပလိုက္တာပဲ။ ျပီးရင္ေတာ့က်န္းမာေရးဂရုစိုက္ဖို႕အေၾကာင္း။ အဂၤလိပ္စာတိုးတက္ေအာင္ေလ့လာဖို႔အေၾကာင္း စတာေတြနဲ႔ စကားေနာက္ဆံုးပိတ္ျပီး ညအိပ္ရာ၀င္ good night ေလးနဲ႔အိပ္ေနက်။

ကိုယ္ေနမေကာင္းဘူးဆိုလို႔ကေတာ့ ခ်က္ျခင္းပဲ“ဟင္..ေဆးခန္းမသြားဘဲေပေနျပန္ျပီလား။ ခုလာခဲ့မယ္။ေဆးခန္းလိုက္ပို႔မယ္။အစားလဲမ၀င္လို႔ေတာ့မျဖစ္ဘူး။ေၾကးအိုးၾကိဳက္တယ္ဆို..၀ယ္လာခဲ့မယ္” ဆိုျပီးမၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာေရာက္ေရာက္လာတတ္လို႔ ေဆးခန္းသြားရမွာေၾကာက္တဲ့ကိုယ္က ကမန္းကတန္းၾကီးကို က်န္းမာတဲ့လူေကာင္းလတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ၾကီးပံုစံ

ခ်က္ျခင္းဖမ္းပစ္လိုက္ရတတ္တယ္။ကိုယ္အၾကံဥာဏ္လိုတိုင္းလဲအားကိုးတၾကီးေတာင္းေနက်။

X^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^X

တခါတေလက်ျပန္ေတာ့ အျမဲဂရုစိုက္ခံရတဲ့အေျခအေနမ်ုဳိး(ဂရုမစိုက္လို႔လဲမရဘူးေလ။ ဂရုမစိုက္ဘူးထင္ရင္စိတ္က ေကာက္ပစ္လိုက္ေရာ..အဟဲ) မွာက်င့္သားရေနေတာ့ ကိုယ့္ကိုစကားမာမာေလးမ်ားေျပာလိုက္ရင္..ဒုတ္နဲ႔ရိုက္တာထက္နာက်င္တယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ့လူေတြက ဆူဖို႔ေအာ္ဖို႔ေငါက္ဖို႔ရိုက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ ပန္းနဲ႔ေပါက္လဲ နာခ်င္တယ္။ စိတ္ႏုလိုက္တာရယ္လုိ႔ေတာ့မထင္ပါနဲ႔။ တကယ္ကိုခံစားတတ္လြယ္သူပါ။ က်န္တဲ့ေနရာသာစိတ္မာရင္မာမယ္။ ကိုယ္ခ်စ္ခင္သူေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ့ စိတ္ကေလးက ဂြမ္းဆီထိတာထက္ေတာင္ႏူးညံ့ခ်င္ေသးတာ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ေျပာတယ္ေလ..“ေနာ္ေနာ့္အကုိ” တဲ့။ ျပီးရင္က်ေတာ့ညီမဆိုျပီး ဂရုလဲသိပ္မစိုက္ဘူး။ကိုယ္စိုက္ရတာက ပိုမ်ားေနတယ္။ သူေနမေကာင္းဘူးဆိုရင္ ဘယ္လိုေန။ ဘယ္လိုစား။ဂရုစိုက္ေနာ္။ ထပ္ခါထပ္ခါေျပာရတာက ကိုယ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ေနမေကာင္းလို႔ ရွိရင္ေတာ့ “ဘာလို႔ေဆးခန္းမသြားတာလဲ။သြားေလ။ ျပီးရင္အနားယူလိုက္” ဒီေလာက္ပဲ။ တခါတေလေတာ့ “အျမင္ကတ္တယ္” လို႔ေျပာမိတယ္။

သူ႔ဆီစမ,ဆက္..မက္ေဆ့ဂ်္စ,မပို႔ရင္ သူကေတာ့ ေနေကာင္းလား အဆင္ေျပလား ဘာလုပ္လဲ မရွိဘူး။ အဲလိုလဲၾကီးက က်ယ္ေသးတာ။(သူ႔ရည္းစားကိုေတာ့ သူစဆက္မွာေပါ့။ သိေပါင္)။ အဲေတာ့ “ၾကီးက်ယ္လိုက္တာ ဦးၾကီးက်ယ္ရယ္” လို႔ေျပာပစ္လိုက္ေရာ။

တခါတေလက်ရင္ေတာ့ ကိုယ္က မေသာက္ဘဲနည္းနည္းရစ္တတ္တယ္။ (ဒါကလဲ ခင္တဲ့လူေတြမို႔လို႔ပါ။ ခင္တဲ့လူတိုင္းအရစ္ခံရတယ္။ မခင္လို႔ကေတာ့ လွည့္ေတာင္သိပ္မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ အဟိ...ေနာက္ဖက္ေရာက္ေနတဲ့ အခါက် လွည့္ၾကည့္ရမွာပ်င္းလို႔) အဲဒိက်ရင္ေတာ့ သူက “ေနာ္ေနာ္...ငါေသခ်င္တယ္။ တကယ္ငါေသခ်င္တယ္” “ဟင္..ဘာလို႔တုန္း” “နင္က ကေလးက်ေနတာပဲဟာ။ နင္တကယ္ရစ္တယ္...ျပီးေတာ့နင္ထင္တာေတြက တကယ့္တလဲြေတြခ်ည္းပဲ...First I will cry. Later I will die” တဲ့။ အဲလိုလဲသူက ကိုယ့္ကိုအားေပးေသးတာ။

သိပ္ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးကေတာ့သူတခါတရံေထြေထြထူးထူး ဟင္းခ်က္ျဖစ္ရင္ သတိတရနဲ႕

ကိုယ့္ကိုလာစားပါလားလို႔ဖိတ္ေခၚတတ္တယ္။ အဲဒါေလးက်ေတာ့သူ႕ညီမအေပၚ

သူကေကာင္းသားေတာ့။

သူဟာလည္းကိုယ္ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အၾကံဥာဏ္ေတြ။ ကိုယ္အားကိုးတၾကီးတုိင္ပင္တတ္တဲ့အခါတိုင္းေပးေနက်လူတေယာက္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

သံေယာဇဥ္ဆုိတာ အခက္သားလား။ ကင္ဆာျမစ္လိုပဲတြယ္မိရင္ ျဖတ္မရတတ္ဘူး။ ကိုယ္ေတာ့အဲလိုသံေယာဇဥ္ၾကိဳးေတြတြယ္ဖူးတယ္။

တခ်ိန္မွာသူတို႔ခ်စ္သူေတြနဲ႔သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္သြားရင္ေတာ့ ကိုယ့္လိုညီမေလးတစ္ေယာက္ကိုေမ့သြားၾကမွာပါ။ ခုေတာ့ ဒုတိယအကိုေတာ္က ေဖေဖၚ၀ါရီမွာ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာေလ။ သတို႔သမီးအရန္လုပ္ေပးမယ္လို႔ ဂ်ီက်မလို႔ စာေမးပဲြကလည္းနွီးေနေလာက္ေတာ့မျဖစ္ျပန္။ :)

ဟန္မေဆာင္တတ္တဲ့ကိုယ္ စိတ္ညစ္စရာေတြမ်ားလာလို႔ရွိရင္ သူတို႔ကိုဖုန္းေျပာရင္းလည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို ငိုျပီးရင္ဖြင့္ဖူးတယ္။ငိုတာကိုရွက္ရေကာင္းမွန္းလည္းမသိတတ္ခဲ့ဘူး။ ျပီးရင္က်ေတာ့ရွက္ေနေရာ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ခ်စ္သူအေပၚသေဘာထား။    ။

ခ်စ္သူကိုမ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံခ်င္တာကိုယ့္ရဲ႕ဆႏၵ။

ကိုယ္မဟုတ္တဲ့ တျခားတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္သြားမွာ မနာလုိတာ ကိုယ့္ရဲ႕အတၱ။ ခ်စ္သူရဲ႕လိုအင္ဆႏၵေတြကို အရိပ္လိုၾကည့္ျပီး ျဖည့္ဆည္းေပးေနခ်င္တာ ကိုယ့္ရဲ႕ ဂရုဏာ။ ခ်စ္သူရဲ႕ ရင္ခြင္္မွာမွီႏြဲ႕ျပီး အရာအားလံုးကိုခ်စ္သူေပးတဲ့ခြန္အားေႏြးေထြးမွႈေတြနဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္လို အပူအပင္ကင္းကင္းေရွ႕ဆက္ျပီး ခ်စ္သူရဲ႕ အတၱေရာင္ကို ျမွင့္တင္ေပးခ်င္တာ ကိုယ့္ရဲ႕အၾကင္နာ။လြယ္အိတ္လိုလဲေဘးတိုက္လိုက္မွာမဟုတ္။ အရာအားလံုးကိုလည္း

သူ႔တာ၀န္လို႔လႊဲပံုခ်ျပီးေနာက္ကလိုက္မွာမဟုတ္။ ေယာက်ာၤးတစ္ေယာက္ရဲ႕ရပ္တည္မွဳ

ေပ်ာက္ေလာက္ေအာင္လည္းကိုယ္ေရွ႕ကသြားမွာမဟုတ္။

ေနာက္ကမလိုက္တာကိုမာနၾကီးတယ္လို႔မသတ္မွတ္ပါနဲ႔ မင္းတစ္ေယာက္တည္းပင္ပန္းမွာစိုးလို႔ပါ။ေအးအတူပူအမွ်ေပါ့။

ကိုယ္တကိုယ္ေကာင္းမဆန္ရက္ဘူးေလ။ ေနာက္ကမလိုက္ေပမယ့္ လိုက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီးမင္းရဲ႕အတၱကိုျမွင့္တင္ေပးမွာပါ။ ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ေစတနာ။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

၀န္ခံခ်က္။    ။

၁၀ႏွစ္ေက်ာ္။ ၂ႏွစ္ေက်ာ္။ ၅လေက်ာ္ ရင္းႏွီးသံေယာဇဥ္တြယ္လာရတဲ့ အကိုေတာ္ေတြရဲ႕

မက္ေဆ့ဂ်္ေလးေတြကိုအရင္းအတိုင္းအသံုးခ်ျပီး မမ၀ါရဲ႕တဂ္ေလးျဖစ္ေျမာက္ေအာင္

ဖန္တီးလိုက္ပါတယ္။ ခုေလာေလာဆယ္ အခ်စ္ဆိုတာမျဖစ္ေသးေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ဆိုရင္ေရာ ဒီတဂ္ေလးနဲ႔စပ္ဆက္ေနမယ္ထင္လို႕..မမ၀ါကလည္းအျဖစ္မွန္ျဖစ္ေစခ်င္လို႔..ေရးလိုက္တာပါ။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လက္တဲြေဖာ္ခ်စ္ရသူ..တစ္ဦးဦးေပၚေပါက္လာရင္..သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ပို႔စ္လွလွေလးေတြကို မမျပဳံး။မမ၀ါ။မမေမ။မမခ်ိဳသင္းတို႔လိုပဲ စိတ္ခ်မ္းသာဖြယ္ရာေလးေတြဖန္တီးမွာပါလို႔။ ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ အျမီးျပတ္တဲ့ေမ်ာက္ေရးတဲ့ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ပို႔စ္ေလးကိုသာဖတ္ေပးပါလို႔....

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

မမ၀ါ သို႔ေတာင္းဆုိခ်က္

မမ၀ါေရး..မမေရးခိုင္းတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔မကိုက္ညီဘူးဆုိရင္ခြင့္လႊတ္ေပးပါေနာ္။

Read More

သဇင္တစ္ခက္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္........

ကိုရြာသားေရ..အသက္၂၀ေက်ာ္ေနာက္ပိုင္းမွာ အေနာ္တို႔ေတြအတြက္ပြင့္လန္းတဲ့ပန္းကေလးေတြ ရွိႏိုင္ေပမယ့္အျပစ္ကင္းျပီး ျဖဴစင္တဲ့ပန္းေလးက ရွားပါးခဲ့ျပီေလ။ လူတိုင္းလူတိုင္း ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ေရြးခ်ယ္ရျပီဆိုရင္ေတာ့ အျပစ္ကင္းျဖဴစင္တဲ့ အနာအဆာကင္းတဲ့ပန္းကေလးကိုလိုခ်င္ၾကမွာေပါ့ေနာ္...ဒါေပမယ့္အရာရာတိုင္းကို လုပ္ၾကံဖန္တီးလို႔မရႏိုင္တာေၾကာင့္ ကံတရားရဲ႕ေစစားမွဳေအာက္မွာပဲ ေဆးစက္က်ရာ အရုပ္ထင္ရင္း..တစ္သက္လံုးလက္တဲြသြားရမယ့္..အေနာ္တို႔ရဲ႕ပန္းကေလးေတြကေရာ.. ဘယ္ေလာက္မ်ားအျပစ္ကင္းႏိုင္ၾကေတာ့မွာလဲ...

အနည္းဆံုးေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာစိတ္လွဳပ္ရွားခဲ့မွာပဲေလ..ဖြင့္မေျပာေပမယ့္..လူတိုင္းရင္ထဲမွာေတာ့ စိတ္လွဳပ္ရွားဖူးတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဇာတ္လမ္းေလးေတြကေတာ့ ရွိခဲ့မွာအေသအခ်ာ..။ဒါေပမယ့္အဲဒီဆယ္ေက်ာ္သက္ဇာတ္လမ္းေလးေတြကလည္းရိုးသားျဖဴစင္ျပီး တဏွာရမၼက္ကင္းခဲ့မွာလည္းဘယ္လိုလူမွ ျငင္းႏိုင္မယ္မထင္ပါဘူး။ကိုရြာသားတင္စားခဲ့တာလဲ ဆယ္ေက်ာ္သက္ဇာတ္လမ္းေလးျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ....

အဲဒိေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္က ဇီဇ၀ါေလး တစ္ပြင့္အေၾကာင္းပဲ တင္စားစို႔ရဲ႕.....

နိဒါန္း

ေရႊစက္ေတာ္သြားတဲ့ ခရီးလမ္းတစ္ေလွ်ာက္..ေႏြေနကပူ..လမ္းေဘးက သစ္ပင္ေတြက ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲ က်န္ခဲ့တာကို အိပ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ ဦးတည္ရာမဲ့ေငးေနရင္း...ကက္ဆက္ကထြက္ေပၚေနတဲ့ျမဴးၾကြၾကြသီခ်င္းသံေၾကာင့္သာအိပ္မေပ်ာ္ခဲ့တာပါ။

အကုိငယ္ ကားေမာင္းတာျမန္လြန္းလွခ်ည့္ရဲ႕ ....ေနာက္ကားေတြလည္းတစ္စီးမွပါမလာဘူး...လမ္းေပၚမွာငါတို႔ကားတစ္စီးတည္းပါလားလို႔ ေတြးတုန္း...ေရႊစက္ေတာ္ေရာက္ဖို႔မိုင္ေတြမ်ားစြာသိပ္မလိုေတာ့တဲ့ ခရီးမွာပဲ..ကိုယ္ေတြလို ပါပလစ္ကာကားေလးတစ္စီး လွစ္ခနဲေနာက္မွာေရာက္လာတယ္..ျမန္လိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း..ေၾသာ္ျမန္ေပမေပါ့ သူတို႔က ၃က/----ေပကိုး (အမွတ္မထင္ဘဲ မ်က္လံုးက နံပါတ္ေလးလံုးကိုဖတ္မိျပီးသား) ငါတို႔က လ/---အကၡရာေပပဲေလလို႔ ေရာက္တတ္ရာေတြးရင္း အိပ္ခ်င္စိတ္ေတြေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္(လမ္းတေလွ်ာက္မွာကိုယ္တစ္စီးတည္း ထီးထီးခ်ည္းမွ မဟုတ္ေတာ့ပဲေလ)

ကိုယ္တို႕ကားေပၚမွာေတာ့ မိသားစုတစ္ခုလံုး..အိမ္ကထမင္းခ်က္အမ..ဆိုင္မွာကူလုပ္တဲ့အကို႕႔သူငယ္ခ်င္း စသည္ျဖင့္ အကုန္လံုးကိုေခၚျပီး ..စည္ကားေနတာပဲ...သူတို႔ကားေပၚမွာက ေယာက်ာၤးေလး ၄ ေယာက္တည္း..ျဖစ္ႏို္င္ေခ်ရွိတာက ေရွ႔ခန္းက ၂ ေယာက္က ညီအကို ေနာက္ခန္းက သူငယ္ခ်င္း၂ ေယာက္။ ေရွ႔ခန္းကတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေနကာမ်က္မွန္ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ပံုရတယ္။မခၽြတ္တမ္းကို၀တ္ထားေလတာ။

အကိုငယ္ကေက်ာ္တက္ဖို႔လမ္းေပးေပမယ့္ ေက်ာ္မတက္ဘဲ တစ္လမ္းလံုးေနာက္ကပဲလိုက္ေမာင္းေနခဲ့တာ ေရႊစက္ေတာ္ေရာက္တဲ့ထိ...

ထမင္းဆိုင္ေတြနားေရာက္ေတာ့ heat တက္ေနတဲ့ကားကို အနားေပးဖို႕ရယ္..ဆာေနတဲ့ဗိုက္ေတြကို ျဖည့္ဖို႔ရယ္..ဆိုင္ေတြေရွ႕မွာရပ္လိုက္တယ္..သူတို႔ကားကေတာ့ ကိုယ္တို႔ကို အေသအခ်ာၾကည့္ျပီး ေက်ာ္တက္သြားခဲ့တယ္။

စားေသာက္ျပီးေတာ့ တည္းစခိုရာေနရာရွာေတာ့ ကမ္းစပ္နားနီးရာပဲ ေရြးလိုက္ၾကတယ္ေလ..ေယာက်ား္ေလးေတြတစ္ခန္းမိန္းကေလးေတြတစ္ခန္း..ကပ္လ်က္ႏွစ္ခန္း..ညဘက္က်ရင္ ေငြေရာင္သမ္းေနတဲ့ေရျပင္ၾကည္ၾကည္ေလးကို ခံစားခ်င္ေသးသကိုကြယ္.....

ကိုယ္တို႔ပစၥည္းေတြေနရာခ်ျပီး ဘုရားေျခေတာ္ရာသြားဖူးၾကစို႔ရဲ႕လို႔ ..အခန္းထဲကထြက္လိုက္ျပီး အျပင္ဖက္

၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚေျခခ်လို္က္ေတာ့...“အလို...သူတို႔ကားေလးကလဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္တန္းလ်ားေရွ႕မွာပါလား”

ညဖက္ေရာက္လို႔မိသားစုေတြ ေရျပင္ကမ္းစပ္ေဘးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေတာ့ သူတို႔ကလဲ တည္းခိုရာတန္းလ်ားရဲ႕

အနီးအနားေရစပ္မွာ ဂစ္တာေလးတီးလို႔...သီခ်င္းေလးက ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ “လမ္းေဘးကေဖးေလးငါထိုင္ေငး..အစခ်ီတဲ့သီခ်င္းေလး” ၁၀တန္းေျဖျပီးစ ၁၆ႏွစ္နီးပါးရြယ္ ကေလးသာသာအရြယ္မို႔ ဘာမွကိုစိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး..စိတ္ထဲကေတာ့ေတြးမိတယ္။။ငါလဲအသက္ၾကီးလာရင္သူတိုိ႕လိုကိုယ္တိုင္ဂစ္တာတီးျပီး သီခ်င္းဆိုခ်င္လိုက္တာေပါ့....လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္းနဲ႔ေမ့ကို ေစ်းတန္းထဲက ေအာ္ဂင္ေလးပူဆာျပီး အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ အညႊန္းအတုိင္း အဲဒိေအာ္ဂင္ေလးကိုတီးေနတာ ဂစ္တာတီးခ်င္တဲ့စိတ္ေျဖရာတစ္ခုေတာ့ရခဲ့တယ္။

ကိုယ္တို႔ေနခဲ့တဲ့ ၃ ရက္တာခရီးစဥ္မွာ စားခ်င္တာစား..သြားခ်င္တာသြား..ေဆာ့ၾက စၾက ေနာက္ၾကနဲ႔ အရမ္းကိုေပ်ာ္ခဲ့တယ္(တကယ္ေတာ့ ေရႊစက္ေတာ္သြားတဲ့အေခါက္တိုင္း ကိုယ္ေပ်ာ္ခဲ့တာပါ...မွ်စ္ေျခာက္ေတြ၀ယ္လာျပီးအိမ္က် တစ္၀ၾကီးေၾကာ္စားလို႔ရတယ္ေလ)။ကိုယ္တို႔ျပန္တဲ့ထိ သူတို႔မျပန္ေသးဘူး..က်န္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ေက်ာင္းေတြလည္းျပန္မဖြင့္ေသးတာမို႔..ဆိုင္မွာပဲကူထိုင္ေနခဲ့တယ္။

အလယ္

ေရႊစက္ေတာ္ကျပန္လာျပီးလို႔ ၁၀ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေစ်းရုံထဲကေနလွမ္းျမင္ေနရတဲ့ ကားပါကင္ကုိ ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ထိုင္ၾကည့္ေနေတာ့..ျမင္ကြင္းထဲမွာ စူပါရုဗ္ ဖင္ေကာက္ ၈က/ ေလးတစ္စီးလာရပ္တယ္။ ကားေပၚက ဆင္းလာတာ ေနကာမ်က္မွန္နဲ႕ကိုယ္ေတာ္.. ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႕ေသခ်ာစိုက္ၾကည့္မိတယ္။ အေသအခ်ာပါပဲ..ကားလဲလိုက္လို႔သာ.

ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားတာ။သူကလဲ ပိုက္ဆံအိတ္ေလးကိုခါးၾကားကထုတ္ယူ..ကားေသာ့ေလးထည့္ ေနကာမ်က္မွန္ကို နဖူးေပၚပင့္တင္ “ဟူး” ခနဲေလပူေတြကိုတစ္ခ်က္မွဳတ္ထုတ္ရင္း...ေရွ႔တူရွဴကို ၾကည့္တဲ့အခိုက္မွာ ကိုယ့္ကိုျမင္သြားေတာ့ အံ့ၾသတၾကီးမွင္သက္သြားတဲ့အမူအရာ..

ကိုယ္လဲအံ့ၾသလို႔ကိုယ္ေလးေတာင္ဆတ္ခနဲတုန္သြားခဲ့ပါရဲ႕.

ေရွ႕ဆိုင္ကိုအလည္လာတဲ့အမတစ္ေယာက္ကသူဆိုင္ေရွ႕ကေက်ာ္သြားေတာ့ အံ့ေၾသာတၾကီးနဲ႔..“ေဟာေတာ့ ျဖဳိး..နင္သိလားသူ႕ကို chemistry King ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေလ” ဆိုေတာ့ ေရွ႕ဆိုင္ကမျဖဳိးက “သူလား..king သူငယ္ခ်င္းက..သူကေရႊဆိုင္တန္း“---” ေရႊဆိုင္ကေလ..နာမည္ေတာ့ငါမသိဘူး။” “သူတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က မာနၾကီးတာေတာ့မဟုတ္ဘူးဟ..ဒါေပမယ့္ဘယ္သူနဲ႔မွ မေရာဘူး...ခပ္တည္တည္ၾကီးေတြေနၾကတာ” ဆိုတဲ့မျဖိဳးသူငယ္ငယ္ခ်င္းရဲ႕စကား။။တကယ္ေတာ့မင္းဟာ သဇင္ျဖစ္ခဲ့ေလသလားကြယ္။

တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ တစ္ျမိဳ႕နယ္တည္း တစ္ေစ်းတည္းမွာေနျပီး ခုမွျမင္ဖူးတယ္လို႔ေတြးမိတယ္...

ျပန္ထြက္သြားေတာ့လည္း လမ္းႏွစ္လမ္းရွိရာမွာ ကိုယ္တို႔ဆိုင္ေရွ႕က လမ္းကိုပဲ သူေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့တယ္။ေနာက္ေန႕ေတြက စလို႔ တတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားၾကီး ကားရပ္ရာေနရာေတြက ကုိယ္တို႔ဆိုင္ေရွ႕တည့္တည့္..ေနရာမရိွရင္ေတာင္ ရွိေအာင္ေစာင့္ရပ္တယ္။ကားပါကင္ေစာင့္တဲ့ေကာင္ေလးဆို သူ႔အတြက္ေနရာအျမဲဦးေပးတတ္ခဲ့တယ္။ သူ႔ဆိုင္ကိုလာေနက် အခ်ိန္က ၁၁ နာရီ။။ျပန္သြားတဲ့အခ်ိန္က ၂ နာရီ။။ ၅ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ကိုယ္လဲ သတိထားမိတတ္ျပီေလ။ လာတိုင္းျပန္တိုင္းလဲ ကိုယ့္ကို ခိုးၾကည့္ခဲ့တယ္။ ကုိယ္ကေတာ့ ရွက္တတ္လာျပီ။သူက အျမဲခိုးၾကည့္တာကိုး..... ညေနေစ်းပိတ္ျပန္ေတာ့ အျမဲမတိုက္ဆိုင္တတ္ေပမယ့္ တခါတရံတိုက္ဆိုင္သြားရင္ေတာ့ သူ႔အေဖကိုလာၾကိဳတဲ့ သူ႕ကားေလးကအေရွ႕ကျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အဲဒီအခါ ေနာက္ၾကည့္မွန္မွာေပၚေနတတ္တဲ့ သူ႔မ်က္ႏွာအစိတ္အပိုင္းေလးကိုၾကည့္ရတာကိုက တစ္မ်ိဳးေလး ရင္ထဲျဖစ္တယ္။ သူ႔လမ္းထိပ္ေရာက္လို႔ ကားေလးခ်ိဳးေကြ႕၀င္သြားျပီး..ကိုယ္တို႔ကားေလးေက်ာ္သြားတဲ့အခါတိုင္း လမ္းခရီးမွာကိုယ့္အတြက္

စိတ္၀င္စားစရာကေတာ့မက်န္ေတာ့ဘူး။သြားေနျပန္ေနက်လမ္းေတြကိုး..ဘာထူးဆန္းေလမလဲကြယ္..

ဒီလိုနဲ႔ နာမည္ေလးေတြေတာင္မသိခဲ့ရဘဲ(တကယ္ေတာ့သူကေတာ့ဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္သြားတဲ့အခိုက္ တစ္ေခါက္မဟုတ္တစ္ေခါက္ေတာ့ ကိုယ့္နာမည္ အဖ်ားဆြတ္ေလးကိုတစ္ေယာက္ေယာက္ေခၚရင္ၾကားဖူးခဲ့မွာပါ.ကုိယ္သာမသိခဲ့ရတာ)ေန႔စဥ္၂ေခါက္အနည္းဆံုးအၾကည့္ခ်င္းဆံုခဲ့ရတဲ့ေန႕ရက္မ်ားစြာကိုေက်ာ္ျဖတ္ျပီးေတာ့ ကိုယ္လဲ ေက်ာင္းသြားတက္ခဲ့ရတယ္....

ေႏြေနပူေအာက္ကေက်ာင္းရဲ႕ေျမနီနီလမ္းကေလးကို ေငးရတာက...ဆိုင္ေရွ႕ကတံလွ်ပ္ေရာင္ထ, ေနတဲ့ ကားပါကင္ကုိေစာင့္ၾကည့္ ု့ရတာေလာက္ေတာ့ရင္ခုန္ဖို႔မေကာင္းခဲ့ဘူး။

ႏွင္းမုန္ၾကား မွာ T Square ေလးကိုင္။ေက်ာပိုးအိတ္ေလးလြယ္.. ဖယ္ရီေပၚက ဆင္းျပီးလမ္းေလွ်ာက္ရင္း ႏွင္းေ၀ေနတဲ့လမ္းေလးကို ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ရတာလဲ..ႏွင္းမွဳန္ေတြနဲ႔အုပ္ဆိုင္းေနတဲ့ သူေန႕တိုင္းကားခ်ိဳးေကြ႕ရာလမ္းေလးကိုၾကည့္ရတာေလာက္ေတာ့ အရသာမရွိဘူး။

မိုးေတြ တအုန္းအုန္းရြာတဲ့အခါ ေျမနီေရာင္ ရႊံ႕ေရေတြ စီးဆင္းေနတဲ့ ကတၱရာလမ္းေပၚမွာရပ္ထားတတ္တဲ့ေက်ာင္းသားတခ်ိဳ႕ရဲ႕ကားေတြကို အၾကည့္တစ္ခ်က္ေရာက္မိတိုင္း..

၀ိုင္္ဘာနဲ႕ကားမွန္ေပၚကမိုးေရစက္ေတြကို သပ္ခ်ျပီး ဆိုင္ေပၚကို ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္မယ့္သူ႕ကိုပဲျမင္ေယာင္ေတာ့တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေျဖသာစရာတစ္ခုက စေနေက်ာင္းပိတ္တိုင္းေစ်းလိုက္တဲ့အခါသူနဲ႔ေတြ႕ေနရတာပဲေပါ့..သူကလည္းစေနမွ ကိုယ္လာႏိုင္မွန္းသိေတာ့ အရင္ ပံုမွန္ဆိုင္ေရွ႕ကျဖတ္တာ ၂ ေခါက္ေပမယ့္ စေနေန႔တုိင္းမွာ ၈ေခါက္၉ေခါက္ထက္မနည္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနတတ္ေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကတခ်ိဳ႕လူေတြလဲသိခဲ့ေပါ့။ဒါေပမယ့္ .....ကိုယ္ကအျမဲဆိုင္ေပၚက ဆိုင္ေအာက္ကိုမဆင္းသူ..သူကလည္း တည္တံ့သူ...ဒီလိုနဲ႔ပဲ...ဒီအဆင့္ကေနကိုမတက္ေတာ့တာပါ.....

ကိုယ့္ေက်ာင္းေတြပိတ္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ေန႔တိုင္းနီးပါးကို ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္ခဲ့တယ္..အဲဒိအခ်ိန္မွာအေပ်ာ္ဆံုးကသူ.....

ဆိုင္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကလည္းျပဳံးျမျမနဲ႔သူလာရင္ဘာေၾကာင့္လာတယ္ဆိုတာသိတတ္ခဲ့ျပီ။

ေတာ္ေသးတာတစ္ခုကကိုယ့္လူၾကီးေတြမရိပ္မိခဲ့တာပဲ... သူကေတာ့ကိုယ့္အေၾကာင္းအကုန္နီးပါးေလာက္ကုိစံုစမ္းသိထားတဲ့ပုံ..မလစ္လို႔သာေနရတာ..ကို္ယ္ကလည္း .ငယ္ရြယ္ေသးတဲ့အခ်ိန္.လူၾကီးေတြလစ္သြားမွာကိုပဲေၾကာက္တယ္။လူၾကီးနားအျမဲကပ္ေနတတ္ခဲ့တာ။

တစ္ေန႔ေတာ့ ..မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္စတုတၳႏွစ္မွာ ကိုယ္တို႔ေစ်းၾကီးကိုျပန္ျပင္ေဆာက္ေတာ့မွာမို႔ ဆိုင္ေတြကလည္းအသစ္ျပန္ရရင္ အရင္ေနရာဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္ေတာ့မယ္။ အသစ္ေဆာက္ေနစဥ္အခ်ိန္တြင္းမွာလည္း တျခားျပဳျပင္ျပီးသားေနရာေတြမွာ ၾကံဳသလိုယာယီငွားျပီးထြက္ရမွာဆိုေတာ့...အရင္ျပင္ရမယ့္ေစ်းရုံကလူေတြအလုပ္ရွဳပ္ျပီေပါ့။။ကိုယ္တို႔ကအရင္ျပင္ရမွာ..အဲဒိအခ်ိန္မွာေလ..သူ..ပ်ာယာေတြခတ္ေနလိုက္တာ...ကိုယ္တို႔ဘယ္ေနရာကိုေရာက္သြားမယ္မွန္းလဲသူမသိဘူးေလ..သူမ်ားကိုေမးရေအာင္လည္း ဘယ္သူ႔မွသူမသိ..ေယာက္ယတ္ခတ္ျပီး လူးလာေခါက္ျပန္ကိုသြားေနေတာ့တာ...ညီအကို၂ေယာက္သာရွိျပီး အၾကီးဆံုးသားလည္းျဖစ္တဲ့သူ႔မ်က္ႏွာေလးဟာ ဇီးရြက္ေလာက္ပဲရွိေတာ့တယ္။။ မျဖဳိးသူငယ္ခ်င္းရယ္..သူဟာသဇင္တစ္ခက္ေယာင္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္..တကယ္ေတာ့ ျဖဴစင္လြန္းတဲ့ အဆိပ္ေတာက္မဲ့ဇီဇ၀ါေလးရယ္ပါ။။

အဲဒိေနာက္ေတာ့ကိုယ္တို႔ေစ်းရံုေတြလည္းေျပာင္း...ေက်ာင္းေတြလည္းျပန္ဖြင့္ ..မ်ားျပားလွတဲ့ စာေတြၾကားမွာ ေက်ာင္းေတြေျပးရင္း..သူမသိလို႕မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့ေစ်းကို လိုက္ဖို႔စိတ္လည္းမ၀င္စားေတာ့လို႔ အိမ္မွာပဲ အားလပ္ခ်ိန္မွာစာအုပ္ေတြဖတ္ရင္းကိုယ္သူ႕ကိုေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတယ္။ တကယ္ေတာ့သူကရုပ္ေျဖာင့္ျပီးေယာက်ာၤးပီသသူ အေနတည္ၾကည္သူမို႔..ၾကိဳက္သူေပါမ်ားလွသူပါ..ဒါေပမယ့္ကိုယ့္အက်င့္ကလဲ..သူမ်ားသည္းသည္းလွဳပ္ၾကိဳက္ျပီး
၀ိုိင္းအံုေနခဲ့ရင္ အဲဒိ၀ိုင္းအံုေနသူေတြထဲမပါ၀င္လိုတာေၾကာင့္ ေမ့ေပ်ာက္ျခင္းသာအေကာင္းဆံုးလို႔တြက္ထားခဲ့တာပါ..သူကေတာ့က်ယ္ျပန္႕ၾကီးမားလွတဲ့ေစ်းၾကီးထဲမွာၾကဳံရင္ၾကံဳသလိုလုိက္ရွာေနခဲ့ပံုရရဲ႕။

နိဂံုး

စေနေန႔တစ္ရက္ စတုတၳႏွစ္ အတန္းတင္စာေမးပဲြျပီးလို႔ေစ်းကိုလုိက္သြားခဲ့တယ္။ သူေလ..သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုစကားတေျပာေျပာနဲ႔ ပုခံုးကိုဖက္ျပီး ဟုိဆိုင္ကိုမသိမသာၾကည့္ ဒီဆိုင္ကိုမသိမသာၾကည့္နဲ႔ကိုယ္တို႔ဆိုင္နားကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။ အမွတ္တမဲ့ကိုယ့္ကိုျမင္လိုက္တဲ့အခိုက္မွာ..တကယ္ပါပဲ..ကိုယ္တို႔ ၂ေယာက္လံုး ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ၾကက္ေသ,ေသသြားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္မွာေလ..ကမၻာေလာကၾကီးက တိတ္ဆိတ္..အပ္က်သံေတာင္မၾကားရေတာ့ေအာင္..တစ္ေလာက,လံုးမွာ ၂ေယာက္တည္း(ဟဲဟဲ..အႏုအရြေလးေတြထည့္ၾကည့္တာ...အျဖစ္သား :P)

တိတ္ဆိတ္သြားတဲ့သူ႔ကိုသူ႔သူငယ္ခ်င္းကလွည့္ၾကည့္ျပီး သူ႔မ်က္လံုးဦးတည္ရာကိုေတြ႕လိုက္တဲ့အခါ ကင္းေလးက ႏွဳတ္ခမ္းေလးေကြးညြတ္သြားေအာင္ျပံဳးတယ္။ကိုယ္လဲသတိ၀င္ခဲ့ျပီေလ..တခ်ိန္တည္းဆိုသလိုေမက ကိစၥတစ္ခုခိုင္းတာေၾကာင့္ဆိုင္ေပၚက ၀ုန္းကနဲခုန္ခ်ဆင္းျပီး ေမခိုင္းတာလုပ္ဖို႕ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။ ကိုယ့္ဆိုင္ကိုေတာ့သူတို႔ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္သြားခဲ့ျပီ။ လူေတြရွဳပ္တာေၾကာင့္..ၾကားမွာ ၂ေယာက္ပဲက်န္ေတာ့တဲ့အကြာအေ၀းမွာေလ..သဇင္ေလးဆီက စကားေလးတစ္ခြန္းၾကားခဲ့ရတယ္...“ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ..ေနာက္ဆံုးေတာ့ျပန္ေတြ႕သြားျပီ။ေနရာေလးသိေနရေတာ့ေတာ္ေသးတာေပါ့..သူအရင္လိုပါပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး” တဲ့...ဇီဇ၀ါေလးရယ္..ေပ်ာ္လိုက္တာေလ..မင္းဟာဘယ္သူ႔အတြက္သဇင္ျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ဇီဇ၀ါျဖစ္ေနခဲ့တာပါပဲ။

အဲဒိိလိုနဲ႔ တစ္ခ်ိန္က သဇင္ေလးတစ္ခက္ဟာ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ အျပစ္ကင္းျဖဴစင္တဲ့ ဇီဇ၀ါတစ္ပြင့္အျဖစ္ ဖူးပြင့္ခဲ့ဖူးတယ္။

(ကိုရြာသားကတဂ္တာဆိုေတာ့ကိုရြာသားလိုပဲ ...ဒီလိုပဲ....အဆံုးသတ္ပါရေစေနာ္။ရည္းစားေတာ့မျဖစ္ခိုင္းလိုက္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္ၾကာအိမ္ကလူေတြဖတ္မိသြားရင္ဆူမွာစိုးလို႔ :D)

မွတ္ခ်က္။ ။တစ္ကယ့္အျဖစ္မဟုတ္ပါ။တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုၾကိဳက္ျပီးေရးမွ ဒီပို႔စ္က တဂ္သူအၾကိဳက္ ပီျပင္မွာမို႔ တစ္ေယာက္ေသာသူကို ေျပးျပီးေတာ့ၾကိဳက္လို္က္ရပါေၾကာင္း။

ဆုေတာင္း။ ။ငယ္စဥ္ကအခ်စ္နဲ႔ လက္ရွိအခ်စ္တို႔တစ္ထပ္တည္းက်သူတိုင္း အဆတိုးျပီးခ်စ္ႏိုင္ၾကပါေစ။

ငယ္စဥ္ကအခ်စ္ဦးနဲ႔လဲြခဲ့ၾကသူတိုင္း...လက္ရွိအခ်စ္ကိုပဲေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး

သစၥာရွိစြာခ်စ္ျမတ္ႏိုးႏိုင္ၾကပါေစလို႔ဒီပို႔စ္ေလးမွာ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

Read More