တစ္ပြင့္တည္းေသာပန္း

ပင္ပ်ိဳတို႔ၾကား
ပန္းျဖဴရယ္တစ္ပြင့္
ခူးဆြတ္မယ္ဟန္ျပင္ရင္ပ

အားထုတ္လို႔စဥ္းစားစမ္းကဲြ႔
စိမ္းလဲ့တဲ့ပင္ပိ်ဳထက္မွာ
တိတ္ဆိတ္စြာ ပြင့္လန္းေလတဲ့
အဆိပ္မဲ့တဲ့အျဖဴေရာင္ပန္းကို
အို....အဘယ့္ေၾကာင့္မ်ားအညွာခ်ိဳးခ်င္ခဲ့တာလဲ

(မွတ္ခ်က္။ ။ စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္လာလုိ႔ေရးမိတဲ့စာပါ။ လူတစ္ေယာက္ဟာ လြမ္းေဆြးေၾကကဲြရမွ။ ငိုေၾကြးပူေဆြးရမွ။ နာက်င္ခံစားသြားရမွ နစ္နာတယ္လို႔လူေတြက ေယဘူယ်သတ္မွတ္ၾကေပမယ့္....မာနကိုအထိပါးခံလုိက္ရရင္ေရာ? သိကၡာကို အေစာ္ကားခံလုိက္ရရင္ေရာ? အလိမ္ညာခံလုိက္ရရင္ေရာ? မခန္႔ေလးစားအလုပ္ခံလုိက္ရရင္ေရာ? ကိုယ့္ကိုအလြယ္အထင္ခံရရင္ေရာ? .ခုတမ်ိဳးေတာ္ၾကာတမိ်ဳးဆိုရင္.ေရာ? .....ရင္ေရာ? ....ေရာ? မနစ္နာႏို္င္ဘူးလားလုိ႔ ေတြးလို႔လက္လွမ္းမီသမွ်ေတြးျပီး ေမးခြန္းထုတ္မိတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ နစ္နာတာေပါ့ သိပ္ကိုနစ္နာတာေပါ့။ သိကၡာကိုယံုၾကည္ကိုးစားသူအတြက္။ ေလးနက္မွဳက္ုိကုိးကြယ္သူအတြက္။ အဲဒိ........ေရာ? ေတြခံစားလုိက္ရရင္သိ္ပ္ကိုနစ္နာတာေပါ့။ အညွာခ်ိဳးခံလိုက္ရတဲ့ပန္းတစ္ပြင့္လုိပဲ။ နာက်င္မွဳဒဏ္ရာ၀င္သြားႏိုင္တယ္။ဒါေၾကာင့္....ဘယ္အရာကိုလုပ္လုပ္..ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစစေနာက္မွဳက လြဲလုိ႔ဘ၀အတြက္ရည္ရြယ္ျပဳလုပ္ခ်က္တိုင္း သူတပါးကိုမေျပာခင္ မိမိကိုယ္တုိင္ေသခ်ာမွဳ ေလးနက္မွဳကုိ အရင္ရွာဖို႔ကိုယ့္ကိုယ္ကို သင္ခန္းစာေပးတဲ့ သင္ပုန္းေက်ာက္စာ တစ္ခ်ပ္တင္လုိက္ျခင္းရယ္ပါ။ စိတ္မၾကည္လင္ခ်ိန္မွာေရးမိတဲ့စာရယ္မို႔....လာဖတ္မိသူမ်ားကိုလည္းအားနာလွပါတယ္။ က်မစာမ်ားႏူးညံ့ေပ်ာ့ေျပာင္းမွဳမရွိပါက နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးေစလိုပါတယ္ရွင့္)